بُرشی از کتاب‌ها

وقتی برای مدتی طولانی بی‌انگیزه می‌مانی، کم‌کم به شکلی ناسالم وجود خودت را زیر سؤال می‌بری؛ همه‌چیز به پرسشی شبه‌روشنفکرانه بدل می‌شود که اساساً هیچ علاقه‌ای به پاسخ‌دادنش نداری. تمام این فرایند، کم‌کم پوستِ تنت می‌شود؛ و دیگر فقط بر تو اثر نمی‌گذارد، بلکه واقعاً تو را تعریف می‌کند. و این‌گونه خودت را همچون شبحی تاریک می‌بینی؛ کسی که شایسته‌ی آن نیست که چیزی در او علاقه‌ای برانگیزد، شایسته‌ی آن نیست که درباره‌ی جهان کنجکاو باشد؛ کسی که عمیقاً، از هر نظر، شایسته نیست و حتی در خودِ حضورش نیز عمیقاً غایب است.

— اینگمار برگمان

@ketabook