فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
الذهاب إلى القناة على Telegram
🌱روانکاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما 📍مصطفی سلیمانی (دکتری فلسفه کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق کارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت) 📱ارتباط با من: @mostafa_soleymani63 . 🔖اینستاگرام: https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
إظهار المزيد7 466
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
+27 أيام
-230 أيام
أرشيف المشاركات
چگونه به یک حرفهای تبدیل شوم؟
🔸️|نوشته دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
12 ديسمبر 2020, 14:19
بیست عامل عقبماندگی ایرانیان
🔸️مصطفی ملکیان
|مجلهی ماه نو (ویژه مهرگان) نشریهی انجمن اسلامی دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، مهر ۱۳۸۷|
❤️🍀 @filsofak
12 ديسمبر 2020, 14:19
عصبانی شدن آسان است. همه میتوانند عصبانی شوند. اما عصبانی شدن در مقابل شخص صحیح، به میزان صحیح، در زمان صحیح، به دلیل صحیح و به طریق صحیح آسان نیست.
🔸️ارسطو، اخلاق نیکوماخین
به نقل از " هوش هیجانی" دانیل گلمن
❤️🍀 @filsofak
12 ديسمبر 2020, 05:40
«فایدهاش چیست که انسان هی از خودش بپرسد که اگر فلان لحظه یا بهمان لحظه جور دیگری برگزار شده بود کار به کجا میکشید؟ باید برای خودت خوش باشی. بهترین قسمت روز شب است. تو کار روزت را انجام دادهای. حالا پاهایت را بگذار بالا و خوش باش.»
❤️🍀 @filsofak
11 ديسمبر 2020, 05:47
🔸️چالشهای اخلاقیِ حقوق بشر
(درستی یا نادرستی ادعای جهانشمول بودن اعلامیه حقوق بشر)
🖋مصطفی سلیمانی
دانشآموخته فلسفه اخلاق
📍مقدمه
حقوق بشر را اساسیترین و ابتداییترین حقوقی تعریف کردهاند که هر فرد به طور ذاتی، فطری و به صرفِ انسان بودن، از آنها بهرهمند است (تدوین و اعتلای حقوق بشر در جامعه بینالمللی، هدایتالله فلسفی، شماره 17-16، ص 95). نویسندگان اعلامیه جهانی حقوق بشر و طرفداران آن معتقدند این اعلامیه، هنجارهایی را معرفی میکند که فراملیتی، فراایدئولوژیک، فرانژادی و فراحقوقی هستند و از این رو، ماهیتی جهانشمول دارد که آن را فراتر از اسناد حقوقی، سندی لازم الإجرا کرده است. طرفداران حقوق بشر، با این توجیه که هنجارهای حقوق بشری، حقوق مبتنی بر قانون نیستند، بلکه برآمده از اصول و قواعد اخلاقیاند، سعی در جهانشمول و انسانمدار جلوه دادن این اعلامیه دارند و به این دلیل، سخن گفتن از مبنا و خاستگاه فلسفی و نظری حقوق بشر را امری بیهوده و نابخردانه میدانند؛ اما حقیقت این است که...
🔸️منبع:
مجله حریم امام، شماره ۴۳۰.
🍀❤️ @The_meaningoflife
11 ديسمبر 2020, 04:54
#طرحواره
تلههای زندگی(۴)
مجله خانههایروشن۱۲۹
دبیر پرونده: #مصطفی_سلیمانی
نشریه حریم امام شماره۴۳۰
موضوع پرونده:
(شکست و احساس بیارزشی)
#تله_طردشدگی
#طرحواره_طردشدگی
+ به دوستان خود بفرستید
🍀❤️ @The_meaningoflife
11 ديسمبر 2020, 04:44
یادداشت مهمان؛
چالشهای اخلاقی اعلامیه حقوق بشر
مصطفی سلیمانی دانشآموخته فلسفه اخلاق، در یادداشتی به چالشهای اخلاقیِ حقوق بشر پرداخته و درستی یا نادرستی ادعای جهانشمول بودن اعلامیه حقوق بشر را مورد بررسی قرار داده است.
http://www.ibna.ir/fa/note/299663
09 ديسمبر 2020, 09:34
📍راههای درمان تله مهرطلبی
#مصطفی_سلیمانی
#تله_مهرطلبی #طرحواره_تایید_طلبی #مهرطلبی
🍀❤️ @The_meaningoflife
08 ديسمبر 2020, 16:58
مواجهه با اندوه و فقدان
برای کاهش آلام دیگران
۱. سوگ آنها را مقایسه نکنید.
۲. به آنها زمان دهید.
۳. اندوه آنها را بهرسمیت بشناسید.
۴. به سوگ دیگران رنگینکمان و گل و بلبل اضافه نکنیم؛ اینها از اندوه آنها نمیکاهد.
۵. باید بدانیم "پذیرش" سوگ به معنای سادهبودن آن نیست.
۶. المپیک و مسابقه سوگ راه نیندازیم؛ اینکه چیزی نیست، من یه اتفاقی برام افتاده که از این هم دردناکتر است!
۷. نگوییم از این بدتر هم میتوانست بشود.
۸. ما به اصلاح و توصیه نیاز نداریم، ما به همدلی نیاز داریم.
۹. به سوگوار حمله نکنیم و فرد از دست رفته یا سوگدیده را مقصر ندانیم.
🔸️|از کتاب: عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست؛ مگان دیواین با ترجمه سارا ضرغامی و آرزو مومیوند، انتشارات میلکان|
❤️🍀 @filsofak
08 ديسمبر 2020, 01:37
بنویسیم دوستشان داریم
هر روز صبح با خواندن خبر مرگی جدید آغاز میشود. احتمالا امسال بیش از هر وقت دیگری خبر مرگ شنیدیم. آشنا و غریبه. نزدیک یا دور.
زندهها تبدیل شدهاند به موتورهای تسلیتگویی و خاطرهنویسی. خبر مرگ که میپیچد، قلمها شروع میکنند به نوشتن. انگار فقط مرگ است که مردم را تشویق میکند دست از خشم و غر و کینه و ایراد و انتقاد و بدگویی بردارند و به خوبیها و خاطرات خوش انسان مرده فکر کنند و از آن بنویسند. اما دیگر واقعا چه فایدهای دارد؟
اویی که خبر مرگش دست به دست میشود، چشمهایش را برای همیشه بسته. دیگر هرگز چشمش به این سوگنامهها نخواهد افتاد و هرگز این جملههای محبتآمیز و دلتنگکننده را نخواهد خواند.
احتمالا امسال بیش از هر سال دیگری به
مرگ خودمان و نزدیکانمان فکر کردیم. امسال بیش از هر وقت دیگری مطمئن شدیم که مرگ افسانه نیست و جدی جدی جانها را شکار میکند. زود، بیمقدمه، بدون آن که برای پذیرفتنش آماده باشیم.
قلمها را برداریم و دکمههای کیبورد را لمس کنیم و بنویسیم. از خوبی آدمهایی بنویسیم که هنوز زندهاند و میتوانند بخوانند و بفهمند که دوستشان داریم. که بودنشان روح و جان و زندگیمان را گرم میکند. که از آنها یاد گرفتیم، از کارها و آثارشان الهام گرفتیم. که شوخیهایشان ما را به خنده انداخته. که دست محکم کمکشان ما را از چالهها و چاهها بیرون کشیده. که شنیدن صدا و دیدن لبخندشان شارژر جانمان بوده. که حرفها و نوشتهها و ساختههایشان باعث شده جهان و متعلقاتش را جوری دیگر ببینیم. که امید بودهاند در سالهای ناامیدی، خوشی بودهاند در روزهای غم، انگیزه بودهاند در لحظههای پوچ و خالی و بیحس.
تا زندهاند و تا زندهایم بنویسیم. بنویسیم دوستشان داشتیم، دوستشان داریم. هیچ معلوم نیست فردا خبر مرگ کداممان دست به دست شود.
🔸️آنالی اکبری
❤️🍀 @filsofak
08 ديسمبر 2020, 01:37
آرامش کودک درون؛ راههایی برای سادهکردن زندگی
آلن دوباتن
ترجمه و صدای دکتر ایمان فانی
❤️🍀 @filsofak
08 ديسمبر 2020, 01:37
دیدار محمد بهمنبیگی با صادق هدایت
بهمنبیگی میگفت: در ۲۴ سالگی موقعی که فارغالتحصیل شده بودم، کتاب بوف کور صادق هدایت را خواندم. همیشه دلم میخواست صادق هدایت را ببینم. شنیده بودم که روزهای جمعه با عدهای از دوستانش مثل بزرگ علوی، نیمایوشیج و چند نفر دیگر در کافه نادری شمیران جمع میشوند و چای میخورند و حرف میزنند.
روز جمعهای سوار درشکه شدم و به کافه نادری شمیران رفتم. در گوشه کافه، میزی گذاشتهاند و عدهای دورش نشستهاند.
پرسیدم: صادق هدایت کدام یک از آنهاست؟
گفتند: آن فرد عینکی. رفتم و سلام کردم و گفتم آمدهام شما را ببینم. کتاب بوف کور را خواندهام و چند جمله هم از آن را حفظ برایش خواندم. خیلی خوشش آمد. کمی با هم حرف زدیم.
گفت: اهل کجا هستی؟ گفتم: قشقایی هستم و تازه لیسانس حقوق گرفتهام.
گفت: چنین جوانی با این قدرت سخنوری و با این قیافه و هیکل برازنده، باید هم قشقایی باشد.
از من پرسید: خوب حالا که قشقایی هستی، تفنگ هم داری؟
گفتم: بله تفنگ هم دارم.
گفت: آهو هم میزنی؟
گفتم: بله آهو هم میزنم.
گفت: تفنگ دست آهو هم میدهی؟
فهمیدم که چه میگوید. چون هدایت گیاهخوار بود و مخالف شکار و کشتن حیوانات.
گفتم: فهمیدم چه گفتی.
خیلی مهربانی کرد و احترام. خداحافظی کردم. بعد از مدتی که از تهران به ایل بازگشتم، دو تا تفنگ داشتم که گفتم آنها را آوردند. هردو تا را به پارک بمو بخشیدم (پارک بمو منطقه حفاظت شده در نزدیکی شیراز بالای دروازهقرآن).
پدرم ناراحت شد. گفتم: من دیگر از این به بعد تفنگ در دست نخواهم گرفت.
بعد از تعطیلات به تهران برگشتم. باز به کافه نادری رفتم و کتاب عرف و عادت در عشایر فارس را هم که در آن اشاره کرده بودم که چاره درد عشایر فشنگ، تفنگ، جنگ و خونریزی نیست. قلم است و کاغذ و سواد و علم و کتاب، به او تقدیم کردم و گفتم من تفنگهایم را بخشیدم و دیگر شکاری نخواهم کرد. بعد از این ملاقات، با هم دوست شدیم و مطلبی هم در باره کتابم نوشت که در مجلهی سخن چاپ شد.
🔸️|بانوی ایل؛ گفتگو با سکینه کیانی "بهمنبیگی" نشر قلمکده، ۱۳۹۹، به کوشش فرح نیازکار|
❤️🍀 @filsofak
08 ديسمبر 2020, 01:36
بیماری الکنیسم اجتماعی ما
بگذارید بروم سر اصل مطلب: در مدرسه کلی کتاب خواندیم، شعر حفظ کردیم، تست زدیم، املاء نوشتیم، انشاء نوشتیم، اما کسی یادمان نداد که گفتوگو کنیم. ما با مسئله فقر روبرو هستیم. رئیسجمهور قول داده است که تا پایان دولت فقر مطلق را از بین ببرد! اما ما با فقر دیگری هم روبرو هستیم؛ فقر گفتوگو.
صادقانه باید اعتراف کرد ما قادر نیستیم انتظارات، احساسات، انتقاداتمان را به زبانی آسان، صریح و مؤثر به دیگران منتقل کنیم. از اینرو با جامعهای مواجه هستیم که نمیتواند گفتوگو کند. ما الکن شدهایم. نمیتوانیم با یکدیگر گفتوگو کنیم. متأسفانه با پانتومیم هم نمیشود کار را پیش برد. ما حرف میزنیم اما گفتوگو نمیکنیم. بگذارید سه مثال از بیماری اجتماعی الکنیسم بزنم.
- اگر به گفتههای مدیران ارشد و میانی در سازمان یا کشور دقت کنید. میبینید گاهی مدیران بهجای اینکه مستقیم و در جلسات داخلی تفاهم کنند در تریبونها با یکدیگر صحبت میکنند. یکی امروز حرفش را میزند و دیگری هفته بعد در جمعی یا جلسهای دیگر به بهانهای جواب او را میدهد. اختلافنظر در موضوعات کلان مدیریتی-اقتصادی-اجتماعی به کف سازمان یا جامعه منتقل میشود، چرا؟ چون ما بلد نیستیم گفتوگو کنیم.
- اگر دیپلماتی در مجامع جهانی حرفهای تند بزند و دیگر کشورها را خوار و خفیف کند، صفت شجاع به او میدهیم اما اگر سیاستمداری، همتایش را در آغوش بکشد و با او به گفتوگو بنشیند، این یعنی ضعف. در ضمیر ناخودآگاه مونولوگ جسورانه به دیالوگ عزتمندانه ترجیح دارد. چرا؟ چون مستبد کوچک نهفته در همه ما گفتوگو بلد نیست و هنوز فکر میکند گفتگو نمیتواند عزتمندانه و از سر قدرت باشد.
- وقتی تصادفی در خیابان رخ میدهد یا وقتی با یکی از اعضای خانواده دچار مشکل میشویم، شروع میکنیم به بلندبلند فریادزدن. در این حالت حرف میزنیم، اما گفتوگو نمیکنیم.
حالا ممکن است بپرسید چرا گفتوگو اینقدر مهم است. یکی از دلایلش را میگویم. در جامعه هر مسئلهای از سه راه، حل میشود: اولی گفتوگوست. ولی اگر به نتیجه نرسیدیم دو راه بیشتر باقی نمیماند. دومین راه خشونت است یعنی یک نفر/نهاد باید به زور متوسل شود. راه سوم وقتی است که ممکن است خشونت هزینهاش بالا باشد، باب گفتوگو نیز بسته است پس تنها راه دروغگویی برای فریبکاری است. در جامعهای که باب گفتوگو بسته شد، درهای خشونت و دروغ باز میشود. خوشبختانه باب گفتوگو اکنون باز است آن را باز نگه داریم.
تجویز راهبردی
هرچند این بیماری وجود دارد اما رو به بهبود هستیم. دو تجویز زیر برای خروج سریعتر از "فقر گفتوگو" شاید مفید باشد:
۱. با سه تکنیک هنر گفتوگو را بیاموزیم.
برای گفتوگو تکنیکهای متعددی عنوان کردهاند اما به تجربه این سه را بسیار مفید یافتهام.
الف: قضاوت خود را معلق کنیم و فعالانه گوش کنیم (یعنی در حین گوشدادن سعی نکنیم که دنبال جواب باشیم و باید یاد بگیریم پیشفرضهای خود را معلق کنیم. گفتوگو با شنیدن آغاز میشود. در حالیکه ما از گفتوگو، گفتنش را بلدیم نه شنیدن).
ب: جسارت سهکلمهای داشته باشیم! شجاعت فقط فریادکشیدن نیست. گاهی تمام شجاعت در سه کلمه خلاصه میشود؛ من اشتباه کردم! تا چهل روز، هر روز به بهانهای بگویید: من اشتباه کردم.
ج: ساده (بهدور از پیچیدهگویی و قلنبه سلنبهگویی)، محترمانه (بهدور از توهین و تحقیر و تهمت) و عقلایی (همراه با محاسبه و دلایل روشن و استدلالهای مشخص) صحبت کنیم.
۲. با دو منفعت گفتوگو خو بگیریم.
بعد از انجام گفتوگو یکی از این دو حالت رخ می دهد: یا به هم نزدیک میشویم یا نمیتوانیم همدیگر را قانع کنیم. هر دو صورت ما برندهایم. اگر همگرایی ما بیشتر شود یعنی به "توافق جمعی" رسیدیم و این یعنی میتوانیم اقدام مشترک را آغاز کنیم. اما اگر نتوانستیم همدیگر را قانع کنیم، "تواضع جمعیمان" بیشتر میشود یعنی میفهمیم که استدلال ما آنقدر قوی نیست که بتوانیم طرف مقابل را همراه و قانع کنیم و نیازمند اطلاعات، مدارک، شواهد و یا قدرت استدلال بیشتر هستیم.
سخن پایانی
اگر من گفتوگو کردم و دیگری فقط حرف زد چه؟ پیشرفت جوامع مدیون آدمهای غیرمتعارف است. اگر بخواهیم مانند دیگران باشیم هیچگاه از دور باطل فقر گفتوگو بیرون نخواهیم رفت. بهعنوان یک خطشکن گفتوگو را آغاز کنیم!
🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
06 ديسمبر 2020, 06:58
قبل از عاشقشدن، باید خودمان را دوست داشته باشیم.
🔸️|مدرسه فارسی ایرانی، ترجمه دکتر ایمان فانی|
❤️🍀 @filsofak
06 ديسمبر 2020, 06:52
معنیدادن و معناگرفتن
اگر با یک تراکتپخشکن در خیابان مواجه شوید، چه میکنید؟
برخی میگویند از کنارش بیتفاوت رد میشویم.
برخی میگویند برگهها را از او میگیریم؛ تا احترامش را حفظ کرده باشیم و کمی دورتر از نقطه دید آن فرد، در سطل زباله میاندازیم.
جواب دکتر علیرضا شیری اما چیزی دیگر است؛ او میگوید برگه را میگیرم، آدرس رستوران را از فرد میپرسم و از او میخواهم که در مورد رستوران برایم توضیح دهد. اینطوری او احساس مهمبودن میکند، زندگیش معنی بیشتری پیدا میکند. زندگی ما به اندازهای که به دیگران معنی میبخشیم، معنا مییابد.
بعد از آنروز، بیشتر از قبل برای معنیدادن به زندگی دیگران تلاش میکنم.
🔸️|برداشت آزاد نوشتهای از محمدرضا شعبانعلی|
❤️🍀 @filsofak
06 ديسمبر 2020, 06:49
بیماریِ مهرطلبی
🔸️«دلم نمیخواهد باهاش زندگی کنم اما تهدیدم کرده که اگر ولش کنم خودش را میکشد»
گفتم «چایی یا نسکافه»؟ و از جام بلند شدم. گفت «هر کدام که اعصاب را آرامتر میکند؛ به نظرم نسکافه بهتر است، ها»؟ گفتم «هر چه میل شماست» و رفتم سمت چایساز که بزنمش به برق. گفت «بلانسبت شما، ولی مرا همینطوری خر کرد» آمدم بگویم با نسکافه؟ که دیدم خودش پیشدستی کرد و گفت «با همین جمله هر چه میل شماست»! لحن صدایم را مثل مهران مدیری کردم و گفتم «عاشق شدی»؟ خنده ریزی زد و گفت «خر شدم. احساس خوشبختی هم نمیکنم». صدای غل غل آب بلند شد. پرسیدم «چند وقت است با هم زندگی میکنید»؟ و رفتم سمت لیوانهای یکبار مصرف و یکی برداشتم. مکث کرده بود. سرم را چرخاندم سمتش و گفتم «ها»؟ رد نگاهش همینطورخیره مانده بود روی چایساز. با صدایی که بیانرژی شده بود گفت «یک سال. عین زمانِ کوتاهِ جوشیدن این آب، ما هم زود جوش آوردیم».
گفتم «از اولش بگو» و یک نسکافه از توی جعبه کشیدم بیرون. گفت «با مهر و محبتهایی که داشت مَسخم کرده بود. فکر میکردم خدا به حال دلم نظر کرده و او را برای من اختصاصی کنار گذاشته، اما همهچیزش دروغ بود»
نسکافه را ریختم توی لیوان و گفتم «واضحتر بگو. یعنی چه دروغ بود؟ نقشه بود»؟ شروع کرد به جویدن لبش و گفت «نقشه که نه؛ اینطور که محبت میکرد و منتظر جوابش بود، مبادله کالا به کالا بود». شروع کردم به هم زدن نسکافه و گفتم «اینکه طبیعی است. بیشتر آدمها محبت میکنند و منتظر جبران هم هستند» و لیوان را دادم دستش.
گفت «وقتی محبت میکند تا بگوید آدم بهتری است، وقتی خودش را راضی نشان میدهد و نه نمیگوید، اما کینه به دل میگیرد، حالم را از هر چه محبت است به هم میزند».
پرسیدم «مسئله خاصی بینتان پیش آمده»؟ سری تکان داد و گفت «نمیدانم. به نظرم خشم فرو خورده دارد. خودش داوطلبانه به همه سرویس میدهد، اما پایش هم بیفتد از زمین و زمان گله دارد. مدام میگوید دستم نمک ندارد. روبهرو پاچهخوار است و پشت سر شاکی. نظرش را که میپرسی میگوید هر چه تو میگویی و بعدتر نشانههای نارضایتی را توی تکتک رفتارهاش نشان میدهد. احساس میکنم با یک ظاهرسازِ پرتوقعِ بیهویت ازدواج کردهام، که دلش میخواهد مدام به من احساس گناه تلقین کند. من از محبت کردنِ با حساب و کتاب بدم میآید، از اینکه زور بزنم تا همیشه از خودم راضی نگهش دارم».
و یکهو نسکافه را سر کشید.
#مصطفی_سلیمانی
#خاطرات_من_و_مراجعین
#تله_مهرطلبی #طرحواره_تایید_طلبی #مهرطلبی
❤️🍀 @filsofak
06 ديسمبر 2020, 04:49
ما برای شفا یافتن، باید آشفتگیهای درونی خود را بپذیریم؛
نه اینکه آنها را ریشهکن کنیم.
#جان_فردریکسون
❤️🍀 @filsofak
06 ديسمبر 2020, 04:12
ما هیچگاه از رنج واقعی خلاص نخواهیم شد؛
زیرا «آگاهی»، خاستگاه رنج است.
🔸️فئودور داستایفسکی
#زندگی_بر_انار_چگونه_میگذرد
❤️🍀 @filsofak
05 ديسمبر 2020, 09:06
شرایط گفتگوی موفق
🔸️پیشفرضهای محتوای یک گفتوگوی نامناسب میتواند در گسترهای از جرّ و بحث تا تخطئه یا وقتکشی باشد. معمولاً اگر سخن گفتن با دیگری به منظور حل مسئله یا ابراز احساس اتفاق نیفتد، نمیتوان آن را جزو ابزارهای ارتباطی مؤثر به حساب آورد.
ما نیاز داریم با دیگران در خصوص عقاید، ارزشها، انتظارات و تکالیفمان صحبت کنیم و تنها زمانی بر خلاف این نیازْ رفتار، و گفتوگو را متوقف میکنیم که چهار پیشفرض داشته باشیم:
۱. احساس کنیم که به لحاظ معرفتشناختی، حقیقت را آشکار و عیان میبینیم و در نتیجه نیازی به وارد گفتوگو شدن با دیگران نمیبینیم (حتی اگر حقیقتاً هم آگاه باشیم، باید دلایل منطقی کافی برای این عدم تمایل نسبت به «به اشتراکگذاری دانستنیها» داشته باشیم).
۲. خودمان را جاهل میدانیم، اما برای خودمان احتمال دچار بودن به جهل مرکب نمیدهیم (از طرف دیگر، ممکن است طرف مقابلمان را دچار جهل مرکب بدانیم) و از این رو، علاقهای به ایجاد گفتوگو نشان نمیدهیم.
۳. احتمال نمیدهیم که ممکن است دیگران نسبت به ما چیزهای بیشتری بدانند یا به هر حال، برتری معرفتیای نسبت به ما داشته باشند.
۴. میدانیم که دیگران ممکن است موضوعات را از جنبههایی ببینند که ما نبینیم. میدانیم که هر موضوع میتواند ابعاد مختلفی داشته باشد و برخی چشماندازهای آن ممکن است از چشماندازهای دیگر زیباتر باشند، اما همچنان به «دیدن از همان چشماندازِ خودمان» اصرار میکنیم و به این ترتیب، راه معاشرت با دیگران را به سمت خودمان میبندیم.
#مصطفی_سلیمانی
#آداب_گفتگو
🍀❤️ @The_meaningoflife
04 ديسمبر 2020, 11:32
آیدا ، همزاد من!
من عشقِ تو را چون پرچمی پیشاپیشِ نبردی که برای اثبات وجود خویش آغاز خواهم کرد به دوش میکشم، به تو فخر میکنم و از داشتن تو سَـرِ فخر به آسمان میسایم.
تو را در سختترین سالهای عمرم یافتم که تصمیم گرفته بودم زندگی را چون پیراهن ژندهئی به دور اندازم، وجود تو به من حرارت و زندگی داد. وجود تو مرا به زندگی ترغیب کرد. وجود تو مرا نگه داشت و امروز وجود توست که سبب میشود با تمام نیروی خود بهسوی زندگی برگردم و برای آیندۀ خود طرح و نقشه بریزم.
#احمد_شاملو
#مثل_خون_در_رگهای_من
❤️🍀 @filsofak
03 ديسمبر 2020, 13:24
