| نیلوفر |

سرتان را در آب فرو نبرید! چراکه روزه را باطل می‌کند! اما اگر سر دهها هزار انسان بی‌گناه را زیر آب کنید؛ هرگز روزه شما باطل نمی‌شود!!! این فتوای فقیهان در باب روزه است! در قرآن آمده که هدف از تشریع حکم روزه این است که انسان‌ها متقی شوند، اما گویا کسانی که برخی فقیهشان می‌انگارند جایی برای حقوق انسان‌ها در تقوا قائل نیستند! این مدعیان فقاهت می‌گویند که اگر سر به زیر آب برید روزه شما باطل می‌شود اما اگر سر میلیون‌ها انسان را زیر آب کنید هیچ مشکلی برای روزه شما پیش نمی‌آید! اگر دود سیگار به حلق خود برسانید روزه باطل می‌شود اما اگر زندگی هزاران انسان را دود کنید هیچ مشکلی برای روزه شما پیش نمی‌آید! با همین منطق است که به خاطر تار موی نوجوانی فریاد اینان به آسمان هفتم می‌رسد اما برای کشته شدن هزاران نوجوان و جوان هیچ صدایی شنیده نمی‌شود! برای تعطیلی روز شنبه صداها بلند می‌شود و فتواها صادر می‌شود، اما وقتی سخن از این است که دهها جوان با اتهامات واهی و در فرایند قضایی نادرست و غیر انسانی در معرض حکم اعدام هستند، چنان سکوتی بر آنان حکمفرما می‌شود که گویا زنده نیستند! واقعا جوانان حق دارند که از شما دین‌فروشان دنیاپرست عبور کرده‌اند! کشوری و ملتی درحال سقوط است و این قبرستان کاملا ساکت است! @azadandish_soleimani

🔹فاجعه برای مردم نامختارِ نامسئول   محمد فاضلی   🔹سخنرانی اخیر دونالد ترامپ در کنگره آمریکا با لحنی تهاجمی همراه بود و بیش از هر چیز نشان داد که منازعه دیرپای ایران و آمریکا به نقطه‌ای رسیده که خطر لغزش به سوی جنگ را نمی‌توان نادیده گرفت. اگر چنین جنگی رخ دهد، ویرانی آن برای ایران سنگین خواهد بود؛ و این واقعیت تلخ‌تر می‌شود وقتی بدانیم اکثریت مردم ایران نه در شکل‌گیری این منازعه نقشی داشته‌اند و نه امروز ابزار مؤثری برای جلوگیری از آن در اختیار دارند.   🔹اما این وضعیت محصول یک تصمیم ناگهانی نیست. منازعه ایران و آمریکا در طول نزدیک به پنج دهه، در بستر مجموعه‌ای از رویدادها، تصمیم‌ها، ایدئولوژی‌ها و منافع سیاسی و اقتصادی شکل گرفته است. گروگانگیری سفارت آمریکا در سال ۱۳۵۸ نقطه عطفی بود که این منازعه را از سطح اختلافات معمول پس از انقلاب فراتر برد و آن را به محور هویت سیاسی گروه‌هایی در هر دو کشور تبدیل کرد. نطفه جنگ را آمران و عاملان اشغال سفارت آمریکا در سال ۱۳۵۸ کاشتند. انقلاب‌ها ماهیتاً منازعات بین‌المللی و ژئوپلتیک خلق می‌کنند، اما منازعه ایران و آمریکای پس از انقلاب، بدون ماجرای گروگانگیری به سطحی نمی‌رسید که پنج دهه از تاریخ ایران را زیر سایه خود قرار دهد.   🔹از آن زمان، آمریکاستیزی در ایران و ایران‌ستیزی در آمریکا نه فقط موضع سیاسی، بلکه منبع قدرت، هویت و منافع اقتصادی شد؛ و همین امر امکان عادی‌سازی را بارها از میان برد. نگهداشت و تر و خشک کردن کودک منازعه‌ای که در رحم گروگانگیری سفارت آمریکا پدید آمد، به کسانی سپرده شد که در سیاست داخلی ایران و آمریکا ذینفع آن ماجرا شدند. آمریکاستیزی در ایران هیمنه‌ای یافت و کسب‌وکاری شد؛ و به همین ترتیب ایران‌ستیزی در آمریکا کسب‌وکار و هویتی شد. آمریکاستیزی و ایران‌ستیزی حامیان، نگهبانان، ذینفعان و هویت‌هایی خلق کرد که پیمودن مسیر تا به امروز را تسهیل کردند.   🔹در این میان، ایران در یکی از پیچیده‌ترین محیط‌های ژئوپلتیک جهان قرار دارد؛ محیطی که حتی بدون خصومت آمریکا نیز پر از تهدیدهای بالقوه است. اما سیاست‌های منطقه‌ای ایران، رقابت قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی، و مداخلات بازیگران مختلف، این وضعیت را پیچیده‌تر کرده و امکان مدیریت منازعه را کاهش داده است. 🔹تلاش‌های دیپلماتیک در چهار دهه گذشته، از هر دو سو، بارها به سدهایی از هویت، منافع، روان‌شناسی آدم‌ها و ساختارهای ژئوپلتیک و ژئواکونومیک در واشنگتن، تهران و تلاویو (به علاوه جاهای دیگر) برخورده‌اند که بخشی از آن‌ها ساختاری و بخشی ناشی از منافع گروه‌هایی بوده که از تداوم تنش سود می‌برند.   🔹اگر جنگی رخ دهد، نه دموکراسی به بار می‌آورد و نه توسعه؛ بلکه احتمالاً به بازتولید اقتدارگرایی در شرایطی وخیم‌تر منجر می‌شود. برای آمریکا نیز چنین جنگی سود راهبردی مشخصی (در مقایسه با هزینه‌هایش و منفعت راه‌های بدیل) ندارد و می‌تواند آن کشور را درگیر هزینه‌هایی کند که در رقابت جهانی، به‌ویژه با چین، برایش زیان‌بار است. اما تفاوت در مقیاس قدرت روشن است: خسارت‌های آمریکا قابل جبران است، اما برای ایران، جنگ می‌تواند دهه‌ها توسعه‌نیافتگی و ویرانی به همراه داشته باشد.   🔹در این میان، پرسشی مهم باقی می‌ماند: چگونه به نقطه‌ای رسیده‌ایم که بخشی از جامعه، از سر خشم و استیصال، جنگ را به‌عنوان راه‌حلی محتمل می‌بیند؟ این نشانه بحران عمیق اعتماد، انسداد سیاسی و فرسایش امید اجتماعی است؛ بحران‌هایی که اگر دیده نشوند، حتی در نبود جنگ نیز آینده کشور را به اندازه امروز تخریب می‌کنند.   🔹پنج‌شنبه ۷ بهمن ۱۴۰۴ (۲۵ فوریه ۲۰۲۶)، شاید آخرین فرصت برای دیپلمات‌ها و سیاست‌مداران باشد تا مسیر را از لبه پرتگاه دور کنند. شاید، فقط شاید، هنوز می‌توان از فاجعه جلوگیری کرد، اگر اراده‌ای واقعی – و مقدار زیادی ازخودگذشتگی - برای مهار منازعه و باز کردن راه گفت‌وگو وجود داشته باشد. 🔹مردم ایران سزاوار آن هستند که هزینه تصمیم‌هایی را نپردازند که در شکل‌گیری‌شان اختیاری نداشته‌اند و نه مسئولیتی در پیدایش آن دارند.   @fazeli_mohammad @neeloofaran

در این کتاب دو رسالهٔ کوتاه از رازی معرفی و ترجمه شده است، رسائلی که متن کامل و مستقل آن‌ها ( با وجود اینکه عناوینشان در منابع فهرست‌شناختی و تذکره‌های طبی‌ـ‌تاریخی ذکر شده است) تاکنون شناخته یا در دسترس نبود. نسخه‌های این دو رساله توسط دو محقق بریتانیایی در میان نسخ خطی کتابخانهٔ لورنتزیانا در فلورانس شناسایی و در سال 2017 در مجلۀ انجمن شرق‌شناسی آمریکا منتشر شده است. مترجم، برای تکمیل ترجمه و فهم بهتر جایگاه این دو رساله در سنت علمی جهان اسلام، بخشی دربارهٔ تأثیر رازی بر پزشکی قرون وسطی و رنسانس اروپا افزوده‌ است. علاوه بر این دو مقاله فصلی کوتاه نیز به فلسفهٔ رازی و جهان‌بینی ویژهٔ او اختصاص داده شده است، حوزه‌ای که در پژوهش‌های کلاسیک کمتر با جامعیت بررسی شده است. رویکرد عقل‌گرایانهٔ رازی، تأملات او دربارهٔ دین و نبوت، و تأکیدش بر نقش خرد در فهم جهان، ابعادی از شخصیت علمی او را آشکار می‌سازد که در کنار چهرهٔ پزشک و شیمیدان، سیمای فیلسوفی جستجوگر و استدلال‌محور را نیز برجسته می‌کند. نسخه ی الکترونیک در فراکتاب: https://www.faraketab.ir/book/783896

🖋 علی زمانیان ۶ اسفند ۱۴۰۴ @kherade_montaghed @neeloofaran

🔵 مداخله‌ی بشر دوستانه؟ با کدام صلاحیت اخلاقی؟ برخی از هموطنان، هر چند تعداد اندک، خواهان حمله‌ی خارجی و مشخصا امریکا به ایران هستند. آنان راه حل برون‌رفت از بن‌بست دهشتناک فعلی را در توان و قدرت خود نمی‌یابند و این عجز در تغییر دلخواه را در حمله بیگانه به کشور، بازنمایی می‌کنند. چنین ایده‌ای، محصول علل و عواملی است. یکی از آن عوامل، سرسختی حاکمیت مستقر در عدم پذیرش عقلانی تغییر و تحول اجتماعی و به رسمیت نشناختن این تغییرات است. اگر ساکنان یک سرزمین، خود را توانا در پیش‌برد اهداف جمعی و به دست آوردن یک زندگی مطلوب ببینند، چرا باید دست به دامان دیگری بشوند و کمک از دیگری بخواهند. از این رو ایده‌ی حمله به کشور توسط امریکا، بیشتر از هر چیز، ناشی از درد و رنجی چاره‌ناپذیر است که بر جان ساکنان افتاده است و خود را برای برون‌رفت از این درد و رنج ناکافی و ناتوان می‌بینند. استیصال، معیارهای عقلانی_هویتی را فرو می‌ریزد. می‌توان عسرت و ناچاری این جریان را فهم کرد، اما نمی‌توان با آن همراه شد، زیرا، حمله‌ی امریکا به ایران، راه حل نیست، خود، بحرانی عمیق در فروپاشی احتمالی سرزمینی است که از بیماری رنج می‌برد. صاحبان ایده‌ی حمله‌ی بیگانگان به ایران، نامی به ظاهر قابل دفاع و موجه بر این ایده نهاده‌اند تا بتوانند با آن کنار بیایند و وجدان‌شان آرام گیرد. آنان این ایده‌ی به غایت خطرناک و نادرست را "مداخله‌ی بشردوستانه" نام نهاده‌اند. 🔻 در مفهوم "مداخله‌ی بشردوستانه"، دو خطای بزرگ نهفته است. ❗️۱- خطای اول در فهم مفهوم "مداخله" است. تقلیل دادن جنگ به "مداخله"، ترفند زبانی است برای کاهش آثار و نتایج بسیار نگران کننده و زدودن چهره‌ی سیاه جنگ با مفهوم‌سازی نابجا. "مداخله"، واقعیت دهشتناک جنگ را مخفی می‌کند و با آرایش زبانی، از آن، مطلوبی خواستنی می‌سازد. در حالی جنگ نه یک مداخله‌ی ساده و کوتاه مدت که شلیک موشک و بمباران و کشته شدن جمع کثیری از هموطنان است. جنگ، یعنی تخریب زیرساخت‌ها، فرو ریختن ساختمان‌ها، پل‌ها، تاسیسات، شکستن سدها و در نتیجه، توقف زندگی. جنگ یعنی پرسه زدن دیو مرگ در کوچه‌ها و خیابان‌ها. جنگ، فروریختن خانه‌ها و از کار افتادن ماشین جامعه و توقف آن در ایستگاه قحطی و بیماری و جراحت‌‌هاست. ✅ جنگ، مداخله نیست، فریب ذهن‌های ساده و توجیه جنایت‌های جنگی و کشتار بیگناهان است. صاحبان ایده‌ی "مداخله"، اگر صورتک آراسته‌ی "مداخله" را از چهره‌ی کریه جنگ بردارند و با واقعیت عریان مواجه شوند، آیا هنوز می‌توانند با جنگ با همه‌ی عواقب آن، موافق باشند؟ ❗️۲- دومین اشکال در عبارت "بشردوستانه" است. نمونه‌های بسیاری مانند لیبی، عراق و بسیار نمونه‌های دیگر مانند حمایت از کشتار بی‌رحمانه‌ بیش از ۷۰ هزار انسان بی‌گناه، آیا "صلاحیت اخلاقی" امریکا را برای مداخله‌ی بشردوستانه زیر سوال نمی‌برد؟ فرض بر این است که آن کسی که، آن نهادی که و آن کشوری که قصد مداخله‌ی بشردوستانه در سرنوشت دیگری دارد، خود، دستانی پاک و تاریخی قابل دفاع داشته باشد. کشوری که دستانش به خون هزاران هزار کشته، آلوده است، چگونه می تواند ادعای بشردوستی داشته باشد؟ چگونه می‌توان به کشوری که جز به منافع خود، به ازای تحمیل هزینه‌ای سنگین بر دوش دیگران و به ازای پایمال نمودن حقوق بشر نمی‌اندیشد، اعتماد کرد؟ 🔻 اقدام بشردوستانه را با دست کم با چهار معیار می توان سنجش کرد: ❗️ الف) یکی از عوامل موثر در صلاحیت اخلاقی، انطباق و سازگاری میان گفتار و رفتار است. آیا سابقه‌ تاریخی و عملی امریکا یا ادعاهایش همخوانی دارد؟ آیا کشتار غیرنظامیان در برخی کشورها و وارد آوردن درد و رنج بی‌دلیل به ملت‌ها و آیا در بدترین تحریم‌ها علیه مردم ایران در بازه زمانی طولانی، با توهم "بشردوستی" امریکا سازگاری دارد؟ ❗️ب) معیار دیگر در فهم نیت نیک بشردوستانه، "بی‌طرفی و نه برای نفع شخصی" است. وقتی اقدام به اصطلاح "بشردوستانه"ی امریکا دقیقا به منظور کسب منافع اقتصادی یا استراتژیک برای دسترسی به نفت، فروش اسلحه به منطقه و یا ایجاد بازاری برای فروش محصولات خود است، این خود نشانه‌ی واضحی است که هدف اصلی او نه "انسان‌دوستی"، بلکه ابزاری برای پوشاندن منافع خودخواهانه است. ج) "مشروعیت مداخله" نیز یکی دیگر از معیارهای سنجش است. آیا جامعه‌ی جهانی، سازمان ملل، سازمان‌های مردم‌نهاد و مهم‌تر از همه، مردمی که قرار است به آنها کمک شود، این اقدام را مشروع می‌دانند؟ اگر پاسخ منفی است، پس، ادعای صلاحیت اخلاقی، عملا بی‌اعتبار است. ❗️د) و بالاخره چهارمین معیار، این است که اقدام، در نهایت باید به سود کسانی تمام شود که مدعی کمک به آنان است. اگر پیشاپیش معلوم شود که اوضاع آن‌ها را بدتر می‌کند و یا به یک فاجعه منجر می‌گردد، آن‌گاه آن اقدام، بشردوستانه نخواهد بود.

سی‌امین سالگرد جنایت اروپا و صرب‌ها در بوسنی بوسنی ، غزه ای دیگر در قلب اروپا آخرین نگاه مادر به کودک  نسل‌کشی‌ای را که صرب‌ها علیه مسلمانان بوسنی به راه انداختند، در آن:  ۳۰۰هزار مسلمان به شهادت رسیدند و  ۶۰ هزار زن و دختر مورد تجاوز قرار گرفتند و یک و نیم میلیون نفر آواره شدند.  آیا آن‌را به یاد داریم؟  یا فراموشش کرده‌ایم؟  یا اصلاً چیزی در موردش نمی‌دانید؟! مجری «سی. ان ان» در مورد سالگرد کشتارهای بوسنی صحبت می‌کند و از کریستیان امانپور خبرنگار معروف می‌پرسد:   آیا تاریخ تکرار می‌شود؟   کریستیان ماریا هایده امانپور از شبکه "سی.ان.ان" در مورد سالگرد کشتارهای بوسنی اظهارنظر می‌کند:   این جنگ، یک جنگ قرون وسطایی، کشتار، محاصره و در گرسنگی و قحطی قرار دادن مسلمانان بود و اروپا حاضر به مداخله نشد و گفت:   این یک جنگ داخلی است!  این ادعا، یاوه‌ای بیش نبود.  هولوکاست حدود چهار سال به طول انجامید و در طی آن صرب ها بیش از ۸۰۰ مسجد را که قدمت برخی از آنها به قرن شانزدهم میلادی بازمی گشت، تخریب کردند و کتابخانه‌ی تاریخی سارایوو را به آتش کشیدند.  سازمان ملل مداخله کرد و دروازه‌هایی را در ورودی شهرهای اسلامی مانند: گراژده، سربرنیتسا و زپا قرار داد، اما زیر محاصره و آتش بودند، بنابراین حفاظت سودی نداشت.   صرب‌ها هزاران مسلمان را در اردوگاه‌های کار اجباری قرار دادند،   آنها را شکنجه کردند و گرسنه نگه داشتند تا اینکه مبدل به اسکلت شدند.   وقتی از یکی فرماندهان صرب پرسیدند، چرا؟ ...  گفت: این‌ها گوشت خوک نمی‌خورند!!!!  در روزگار قتل عام بوسنی، "گاردین" یک نقشه تمام صفحه منتشر کرد که موقعیت کمپ‌های تجاوز جنسی بر زنان مسلمان را نشان می‌داد؛ هفده اردوگاه بزرگ، که برخی از آن‌ها در داخل خود صربستان قرار داشت!   صرب‌ها به کودکان تجاوز کردند [حتی] به دختربچه‌ی چهار ساله!  گاردین گزارشی از آن حادثه‌ای هولناک تحت عنوان:"دختربچه‌ی که گناهش مسلمان بودن بود" به دست نشر سپرد.  راتکو ملادیچ قصاب، رهبر مسلمانان "زپا" را به جلسه دعوت کرد، سیگاری به او داد، کمی با او خندید، سپس به او حمله کرده و او را ذبح کرد. در حق «زپا» و ساکنین آن جنایات زیادی را مرتکب شدند.  اما معروف‌ترین جنایت، محاصره سربرنیتسا بود. سربازان بین‌المللی (صلیبی‌ها) تا دیروقت با صرب‌ها شب‌نشینی می‌کردند و می‌رقصیدند و عده‌ای از آن‌ها در ازای دریافت لقمه‌ای غذا با زن مسلمان در مورد شرف و عزت‌اش چانه‌زنی می‌کردند!  صربها به مدت دو سال سربرنیتسا را در محاصره داشتند. حملات توپخانه‌ای و بمباران یک لحظه هم متوقف نبود. صرب‌ها بخش بزرگی از کمک‌های غذایی را که به شهر می‌رسید به خود می‌گرفتند، سپس غرب تصمیم گرفت آن را به گرگ‌ها بسپارد؛ گردان هلندیی که از سربرنیتسا محافظت می‌کرد با صرب‌ها توطئه کرد و مسلمانان را تحت فشار قرار داد تا در ازای امنیت [جان شان] سلاح‌های خود را تحویل دهند!   مسلمانان پس از خستگی و عذاب، تسلیم شدند و پس از این‌که صرب‌ها  اطمینان حاصل کردند، به سربرنیتسا حمله کردند، مردهای آن را از زنانش جدا کردند، دوازده‌هزار  ذکور، اعم از مردان و کودکان را جمع کردند و همه را ذبح و مثله کردند.   از نمونه‌های مثله‌ای که انجام می‌دادند: شخص صربی بالای مرد مسلمان می‌ایستاد و تصویری از صلیب ارتدوکس را در حالی‌که [مرد مسلمان] زنده بود بر روی او حک کرد (برگرفته از گزارش نیوزویک یا مجله تایم).   عده‌ای از مسلمانان از شدت دردی که می‌کشیدند، صرب را التماس می‌کردند که کار شان  را هرچه زودتر تمام کند! مادر دست صرب را می‌گرفت و از او التماس می‌کرد که تکه جگرش را ذبح نکند، [اما صرب] دستش را قطع می‌کرد، سپس گلوی فرزندش را جلوی چشمش می‌برید!  قتل عام در حال وقوع بود...  اما ما می‌دیدیم، می‌شنیدیم، می‌خوردیم، خوش می‌گذراندیم و بازی می‌کردیم!  پس از کشتار سربرنیتسا، قصاب، رادوان کاراجیچ فاتحانه وارد شهر شد و اعلام کرد:   سربرنیتسا همواره شهر صربی بود و اکنون به آغوش صرب‌ها بازگشت.  صرب‌ها به زنان مسلمان تجاوز می‌کردند و ایشان را مدت نُه ماه زندانی می‌کردند تا این‌که او زایمان کند.چرا؟  یک صرب به یک روزنامه غربی گفت:   ما از زنان مسلمان می‌خواهیم که نوزادان صرب به دنیا بیاورند.   ما بوسنی، سارایوو، بانیالوکا و سربرنیتسا را به یاد می‌آوریم می‌گوییم و تکرار می‌کنیم:  ما بالکان را فراموش نخواهیم کرد.  ما هرگز غرناطه را فراموش نخواهیم کرد.  ما هرگز فلسطین را فراموش نمی‌کنیم . 🔴 اینک در سی‌امین سالگرد جنایت اروپا و صرب‌ها در بوسنی می‌گوییم: فراموش نمی‌کنیم، نمی‌بخشیم و هرگز شعارهای مدارا، همزیستی و حقوق بشر دولتهای غربی را باور نمیکنیم. @masjedseraj1

در کشاکش‌ها (۲) ✔️و سخن اوست که «عَلَیکَ بِقَلبِکَ» بر تو باد به دل تو. (اویس القرنی: تذکرة‌الاولیاء، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۲۶) ✔️وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُوا اللَّهَ (سوره مائده، آیه ۸) «و هرگز نباید دشمنی‌تان با گروهی شما را وادارد که عدالت نورزید. عدالت بورزید که دادگری به تقوا نزدیک‌تر است. و از خدا پروا کنید.» ✔️إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ (سوره نحل، آیه ٩٠) «بی‌گمان، خدا به دادگری و نیکوکاری فرمان می‌دهد.» ✔️إِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى (سوره أنعام، آیه۱۵۳)؛ «و چون سخن گویید، به عدالت گویید. اگر چه [دربارهٔ] خویشاوند باشد.» ✔️ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلَّهِ وَلَوْ عَلَى أَنْفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ (سوره نساء، آیه ۱۳۵) «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، همواره برپادارندگان عدل [و] گواهان [به حق] برای خدا باشید، هر چند به زیان خودتان یا پدر و مادر و خویشاوندان [شما] باشد.» ✔️ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ (سوره حجرات، آیه ۱۲) «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از بسیاری گمان‌ها بپرهیزید که برخی گمان‌ها گناه است.» ✔️ وَإِذَا مَا غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ(سوره شوری، آیه ۳۷) «و چون به خشم می‌آیند، می‌بخشایند.» ✔️ وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (سوره نور، آیه ۲۲) «و باید گذشت کرده و چشم‌پوشی کنند. آیا دوست نمی‌دارید که خدا شما را بیامرزد؟ و خدا آمرزندهٔ مهربان است.» ✔️ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ (سوره آل‌عمران، آیه ۱۳۴) «و آنانک خشم فروخورند، و آنان‌که از مردمان عفو کنند، و خدای تعالی دوست دارد آن کسان را که نیکویی کنند.» ✔️ وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا (سوره بقره، آیه ۸۲) «و با مردم سخن نیکو بگویید.» ✔️ اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ وَاصْبِرُوا (سوره أعراف، آیه ۱۲۸) «از خدا يارى بخواهید و شکیبا باشید.» ✔️ یا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (سوره بقره، آیه ۱۵۳) «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، با صبر و نماز [از خدا] یاری بجویید؛ زیرا خدا با صابران است.» ✔️ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ (سوره بقره، آیه ۱۵۵) «و مژده ده شکیبایان را.» ✔️ وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا (سوره فرقان، آیه ۶۳) «و بندگان [راستینِ خداوندِ] رحمان، آنان‌اند که بر زمین به فروتنی و نرمی راه می‌روند و هنگامی که نادانان، ایشان را [با گفتار و رفتاری ناپسند] مورد خطاب قرار می‌دهند پاسخی مسالمت‌آمیز دهند [و درگذرند.]» ✔️ اتَّقُوا الظُّلمَ ؛ فإنَّ الظُّلمَ ظُلُماتٌ يومَ القيامةِ(حدیث‌نبوی، مسلم: ۲۵۷۸) «از ظلم كردن بپرهيزيد كه آن ظلمت‌هاى روز قيامت است.» ✔️«وَ إِنِّي لَعَالِمٌ بِمَا يُصْلِحُكُمْ وَ يُقِيمُ أَوَدَكُمْ وَ لَكِنِّي لَا أَرَى إِصْلَاحَكُمْ بِإِفْسَادِ نَفْسِي»(نهج البلاغة، خطبه ۶۹) «می‌دانم داروى درد شما چيست و اين كژى را چگونه راست توان كرد. ولى نمی‌خواهم شما را اصلاح كنم، در حالى كه خود را تباه كرده باشم.» ✔️لا تَظُنَّنَّ بكَلِمَةٍ خَرَجَت مِن أحَدٍ سُوءا و أنتَ تَجِدُ لَها في الخَيرِ مُحتَملاً»(نهج‌البلاغه، حکمت ۳۶۰) «به سخنی که از کسی می‌شنوی گمان بد مَبَر؛ در حالی که می‌توان در آن سخن خیر و خوبی احتمال داد.» ✔️«مرا گمان نیک باشد به دوستان، آنچه معاینه بینم در وسع من نباشد که به خلاف آن گمان بَرَم، الا اوّل در حق کافران نیز بد نه اندیشیدمی، گفتمی که داند؟ باشد که مسلمان بوَد در حقیقت و در عاقبت.»(مقالات شمس تبریزی، تصحیح محمدعلی موحد، ص ۲۰۹) ✔️«اگر، در مقام اصلاح دیگری، دستخوش غضب شوی، شهوت خودت را ارضاء کرده‌ای. خود را برای نجات دیگری از کف مده.»(ماکاریوس، راهب بزرگ مسیحی: حکمت مردان صحرا، ص۷۹) @sedigh_63

در کشاکش‌ها (۱) ✔️«ستم تا بدانجا بالا خواهد گرفت که محبت در دل بسیاری به سردی خواهد گرایید. لیک آن کس که تا به آخر پایداری ورزد، نجات خواهد یافت.»(انجیل متی، ۲۴: ۱۲-۱۳، ترجمه پیروز سیّار) ✔️«آدمی را چه سود که دنیا را سراسر به کف آرد اگر جان خویش از میان بردارد؟»(انجیل مرقس، ۸: ۳۶، ترجمه پیروز سیّار) ✔️«تمامی شریعت در کمالِ خود، تنها در یک عبارت خلاصه می‌شود: همنوع خویش را چون خویشتن دوست بدار.»(عهد جدید، رساله به گالاتیان، ۶: ۱۴، ترجمه پیروز سیّار) ✔️و پرسیدند از محبت. گفت: «هرکه خدای را دوست‌تر دارد، خواری و ذُلِّ او بیشتر و سخت‌تر بوَد و شفقتِ او خلق خدای را بیشتر بوَد.»(یوسف بن الحسین: تذکرةالاولیاء، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۳۹۸) ✔️و گفت: «دوستیِ خداوند در دلِ آن کس نبوَد که بر خلقش شفقت نبوَد.»(ابوالحسن خرقانی: همان، ص۷۵۹) ✔️پرسیدند که «راه چیست؟» گفت: «صدق و رِفق(=نرمی و مهربانی). صدق با حقّ و رِفق با خلق.»(حالات و سخنان ابوسعید ابوالخیر، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۱۲۴) ✔️و گفت: «تو کامل نباشی تا از تو دشمن تو ایمن نباشد.»(بِشْرِ حافی: تذکرةالاولیاء، ص۱۳۴) زمانه روشن و تاریک و گرم و سَرد شود مُقامْ جُز به سَرِچَشمهٔ زمانه مَکُن (کلیات شمس، غزل ۲۰۷۶) @sedigh_63

سی ویژگی یک مُدیر توانمند محمود سریع‌القلم مدیر فردی است: ۱. که شخصیت او جلوتر از تحصیلات او حرکت کند؛ ۲. که تحصیلات داشته باشد و نه مدرک؛ ۳. که خوب درس خوانده باشد؛ ۴. که از حفظ وضع موجود بترسد؛ ۵. که متوجه باشد تمرکز پراکنده زمینه ‌ساز شکست است؛ ۶. که دریافته باشد نزاع‌های اصلی زندگی در درون خود اوست؛ ۷. که میان زندگی شخصی از یک طرف و حرفۀ مدیریتی از طرف دیگر، تعادل ایجاد کند؛ ۸. که سخنان او را دیگران حس کنند و به خاطر بسپارند؛ ۹. که بداند کیفیت در کار، تصادفی نیست؛ ۱۰. که هفت روز هفته و ۲۴ ساعت شبانه ‌روز در حال یادگیری باشد؛ ۱۱. که موفقیت را از قلب شکست‌های مکرر استخراج کند؛ ۱۲. که با آجرهایی که دیگران به او پرتاب می‌کنند، ساختمان بسازد؛ ۱۳. که آگاه باشد خصلت «شجاعت» تمام خصلت‌های دیگر را تضمین می‌کند؛ ۱۴. که با همه پستی‌ها و بلندی‌های زمانه خود، بهترین‌ها را به میراث بگذارد؛ ۱۵. که یاد گرفته باشد دیگران اول باید او را قبول کنند بعد سخنانش را؛ ۱۶. که ریشه معاشرت و ارتباطات مؤثر را در واژگان ساده و جملات کوتاه بداند؛ ۱۷. که آموخته باشد فاصله میان خوب و عالی از قلب اوتشعشع می یابد؛ ۱۸. که تا می‌تواند از دمدمی مزاج بودن فاصله می‌گیرد؛ ۱۹. که کمتر در مورد خود صحبت می‌کند و اجازه می‌دهد دیگران در مورد خودشان صحبت کنند؛ ۲۰. که درونی زلال، پرشور و فراخ داشته باشد؛ ۲۱. که طرز برخورد او با انسان‌های دیگر مملو از دقت و ظرافت‌های کلامی و غیرکلامی است؛ ۲۲. که تا می‌تواند در جای خود، تقدیر و تشکر می‌کند؛ ۲۳. که وقت می‌گذارد و با خودش گفت وگو می‌کند؛ ۲۴. که توانمندی او مساوی است با آنکه چه کسانی را جذب می‌کند؛ ۲۵. که فهمیده است انسان‌های دیگر می‌خواهند بدانند او چقدر برای دیگران اهمیت قائل است؛ ۲۶. که از توان‌مندی‌های دیگران برای تحقق اهداف مشترک نهایت بهره‌برداری را می‌کند؛ ۲۷. که بیشتر امتیاز می‌دهد، می‌بخشد و یاد می‌دهد تا آنکه تقاضا و انتظارات داشته باشد؛ ۲۸. که دیگران نحوۀ واکنش و روش تصمیم‌گیری او را تقدیر می‌کنند؛ ۲۹. که تا چه میزان اشتباهات خود را تشخیص می‌دهد، می‌نویسد، دسته ‌بندی و اصلاح می‌کند؛ ۳۰. که از افلاطون شنیده باشد: کار مهم زندگی، تسخیر خود است. ارسال نظر کانال تلگرام 👇 https://t.me/sariolghalam

چالش‌های ایران در نظم جدید جهانی کانال تلگرام 👇 https://t.me/sariolghalam