زنی‌دیگر.

واقعا نمی‌تونم حتی یه اپیزود از ساختمان پزشکان و شمعدونی رو کامل ببینم بدون اینکه محتوای افکارم شامل خشونت بالای 21 سال نشه.

ساختمان پزشکان هم فقط وقتی بچه بودم جالب بود. الان با دیدن یه سکانس ازش فقط می‌‌تونم به 99 راه و روشی که برای قتل مادرشوهر نازنین دارم فکر کنم.

روابط انسانی پیچیده نیست فقط شما چسبیدید در کون آدمایی که نه می‌دونن بلوغ فکری چیه نه بلوغ عاطفی.

از زمانی که من کنکور رو استارت زدم تا الان که دارم تموم میکنم این بشر امتحان داره منظورتون چیه.

You finally made it!

حالا بیا و ثابت کن که این شخص درد پلاتین رو تحمل کرده و با این حال مقابل سرماخوردگی انقدر شبیه پیشی‌ کوچولوهاست.

مرد بلند شو دنیا بهت نیاز داره نذار یه سرماخوردگی تو رو از پا دربیاره.

امیدوارم خدا هیچوقت هیچ مردی رو مریض نکنه یا حداقل مردای مربوط به من رو. بسه سرسام گرفتم.

باز هم یک روز دیگه با تست‌هایی که طراح تموم تلاشش رو کرده تا من رو با اونا مسخره کنه.

ایکاش پسر بودم خودم رفیقام رو تروماتایز می‌کردم. خیلی سیب سرخن آخه.

مِی خواهم و عیش و نوش.

شما حتی از نوع صحبت و رفتار افراد می‌تونید بفهمید که تازه‌گاییه یا الدگایی.

دو هفته مونده تا کنکور تموم بشه. نزدیک یکسال خستگی و تلاش و استرس و کوفت و زهرمار نسبتا تموم شد. البته نتیجه‌ش برام اهمیتی نداره. حقیقتش از چندماه قبل دیگه هیچ اهمیتی نداشت. از وقتی که شنیدم مادری با گریه می‌گفت ما اون پولا رو جمع کرده بودیم برای کلاسای کنکورش اما شد هزینه‌ی دفن و کفنش. از موقعی که مادر آیدا حیدری گفت بچم دکتر بود کلی زحمت کشیده بود. از موقعی که توی کلاس آنلاین دوستمون می گفت کنار خونمون رو زدن من نمی‌تونم از استرس هیچکاری بکنم و یکی دیگه می‌گفت فامیلامون چون هیچ جایی نداشتن همه اومدن خونه‌ی ما نمی‌دونم چیکار کنم. از وقتی که دیدم چطور نخبه‌ها یکی یکی کم شدن، یا گرفتنشون یا کشتنشون. قصدم خالی کردن دل کسایی که تازه شروع کردن نیستا قصدم خالی کردن خودمه چون هرروزش رو که بیدار شدم فقط و فقط لعنت فرستادم به باعث و بانی این مشکلات. به معنای واقعی هرروزش رو با زار زدن شروع کردم انقدر که حالم بد بود. اگه بگم هرشبش رو خواب می‌دیدم که چند نفر دنبالمن دروغ نبوده. هرروزش رو به اون دیواری که جای دست خونی روش بود فکر کردم. هرروزش رو به صدای جیغ مادری فکر کردم که می‌گفت بچم رو بردن بدبخت عالم شدم. اگه بگم هنوزم که صدای داد می‌شنوم تموم تنم می‌لرزه دروغ نبوده. اگه بگم سرکلاسا فقط فکر می‌کردم به زندگیایی که از دست رفته دروغ نبوده. اگه بگم هنوزم یادم می‌افته که چطور تهدیدم می‌کردن و می‌خندیدن چقدر روانم بهم می‌ریزه دروغ نبوده. و اگه بگم حتی سر جلسه نهاییا به این فکر می‌کردم که ممکن بود الان جای من ینفر دیگه نشسته باشه دروغ نبوده. و این فقط حال من نبود. هممون این شکلی بودیم. هممون فقط با ته مونده‌ی توانمون ادامه دادیم چون راهی نداشتیم. هعی جا زدیم هعی گذاشتیم کنار اما اون هم یه عذاب دیگه بود. من نمی‌دونم چی می‌شه نمیدونم قراره چه بلاهای دیگه‌ایی سرمون بیاد و دیگه حتی تلاش نمی‌کنم ذره‌ایی قوی باشم. این‌همه نوشتم و بازهم فکر نمی‌کنم حجم غمی که داریم رو رسونده باشم. خیلیه و هرچقدر هم بخوام ازش بگم بازم یجاش می‌مونه. فقط امیدوارم هرکسی به حقش برسه و دلش طوری که باید آروم بگیره و کسایی که باعث و بانی دردای ما شدن از کوچیک تا بزرگ تاوانش رو به بدترین شکل ممکن بدن.

چیزی که نکشتت باعث می‌شه شیش صبح این صحنه رو ریکریت کنی.

گاهی وقتا یه حرفایی می‌زنید آدم فکر می‌کنه خدایی نکرده اولین خواستگاری که داشتید پسرعمو یا پسرعمه‌تون بوده.