زنی‌دیگر.

غمی که برای خودت نیست تلفت می‌کنه. زخمی نمی‌شی اما روحت رو گرو می‌ذاری تا خط خطیش کنن. بدون هیچ اعتراضی. فقط از این ناراحتی که چرا نتونستی دردشون رو به دوش بکشی. از این غصه می‌خوری که چرا تو نه؟ نمی‌دونم برای بار چندمه که گالریم رو از اول مرور می‌کنم اما تقریبا صبح شده. یاد زمانی می‌افتم که از خودم هیچ عکسی نداشتم. انگار که نمی‌خواستم اون روز‌ها رو ثبت کنم تا راحت‌تر ازش بگذرم. اما نگذشتم که هیچ، بلکه با هرچیز کوچیک و بی ربطی به یاد آوردم. بهم ریختم. برای چندمین بار؟ نمی‌دونم. احتمالا برای مدتی همینطوری بمونم. همونطور که مدت‌ها این‌شکلی بودم. فروشنده بهم می‌گه چرا امروز خودت نیستی و من توی ذهنم بیشتر از همیشه خودمم. تلاش اینکه بگم این من نیستم خستم کرده. اصلا غم آدم که برای خودش نباشه چی می‌مونه ازش؟ درجواب چرا ناراحتی نمی‌دونم چی بگم. اصلا ناراحتم؟ نمی‌دونم فقط حوصله‌ی خندیدن ندارم. اصلا مگه ناراحت و خوشحال فرقی داره؟ دلم می‌خواست برای خودم ناراحت باشم. برای دردی که مختص خودمه نه اینکه هر تیکه‌ از من برای غصه‌ی اطرافیام بره.