از دیدِ یک خیال پرداز.

موسیقی چیزی است که با آن می‌شود حماقتی مثل زندگی را تحمل کرد.

چه بهتر که از تیغ حقیقت زخمی شویم،تا در خواب شیرین یک توهم،آرام آرام بمیریم.

زندگی نمی‌کرد صرفا زنده بود.

ولی من واقعا واقعا ” نبود “ رو به ” کمبود “ ترجیح میدم.

نوشتن،پناهگاه او بود.

گاهی اوقات بهتره فاصله بگیریم شاید اینطوری خودمونُ پیدا کنیم شاید.

دست‌ها.

کافیه یک بار اونی نباشی که نفر اول پیام میده اون موقعست که به خیلی چیزا پی میبری...

طبیعی است که آغازها زیبا باشند؛ زیرا منطقی نیست کسی نزدت بیاید و بگوید: سلام من آدمِ پستی هستم.

آرامش.

دور و برش از آدم‌های دورو و پوچ پر بود خسته شده بود راه چاره‌ای نداشت سری از تاسف تکان می‌داد...

دیگه طوری رفتار نمی‌کنم که بفهمی از دستت ناراحتم. عوضش بعداً یادم می‌مونه نباید بهت اهمیت بدم که ناامید نشم. یادم می‌مونه که اونجا ناراحتم کردی و یادت میارم.

از نور فراری بود خود را در تاریکی پیدا می‌کرد

تَنی زخمی بازمانده از جنگی میانِ جسم و روح

سقوط بهتر از آویزون موندنِ

حتی دشمن باشکوهی نیستید اوباش هستید بی سرو پا،بی قید و بند، بی رحم و بی افتخار