از دیدِ یک خیال پرداز.

خیلی چیزا انتخاب من نبود ولی تقاص همشونو با روح و روانم پس دادم.

برای بعضی‌چیزها هم جوابی ندارم، فقط نگاه دارم؛ و یک لبخند.

برای غریبه‌ها فقط یه غریبه‌ای، هیچ وقت بیشتر نبودی.

موسیقی چیزی است که با آن می‌شود حماقتی مثل زندگی را تحمل کرد.

چه بهتر که از تیغ حقیقت زخمی شویم،تا در خواب شیرین یک توهم،آرام آرام بمیریم.

زندگی نمی‌کرد صرفا زنده بود.

ولی من واقعا واقعا ” نبود “ رو به ” کمبود “ ترجیح میدم.

نوشتن،پناهگاه او بود.

گاهی اوقات بهتره فاصله بگیریم شاید اینطوری خودمونُ پیدا کنیم شاید.

دست‌ها.

کافیه یک بار اونی نباشی که نفر اول پیام میده اون موقعست که به خیلی چیزا پی میبری...

طبیعی است که آغازها زیبا باشند؛ زیرا منطقی نیست کسی نزدت بیاید و بگوید: سلام من آدمِ پستی هستم.

آرامش.

دور و برش از آدم‌های دورو و پوچ پر بود خسته شده بود راه چاره‌ای نداشت سری از تاسف تکان می‌داد...

دیگه طوری رفتار نمی‌کنم که بفهمی از دستت ناراحتم. عوضش بعداً یادم می‌مونه نباید بهت اهمیت بدم که ناامید نشم. یادم می‌مونه که اونجا ناراحتم کردی و یادت میارم.