از دیدِ یک خیال پرداز.

یه بد دهن دل پاک،می ارزه به صدتا خوش زبون دورو.

واقعاً راست می‌گن که ما خودمون مسئول خیلی از اتفاق‌هایی هستیم که برامون می‌افته. مثلاً خودِ من، اگه به هر چیزی بیشتر از ارزشِ واقعیش بها ندم و زیادی تویِ ذهنم بزرگش نکنم، دیگه رفتارهایِ بدِ بقیه هم اون‌قدر آزارم نمی‌ده.

من به عشق در یک‌نگاه خیلی اعتقادی ندارم، اما به از چشم افتادن در یک‌لحظه خیلی معتقدم.

آدم‌ها مثل کِش می‌مونن؛ تا وقتی داری می‌کِشیشون، شاید نزدیک بمونن، ولی به محض اینکه رهاشون کنی می‌رن سر جای واقعی خودشون. پس اصرار بیخود نکن. بذار هرکسی هرجایی که دلش می‌خواد و براش ارزش داری، همون‌جا بایسته. تو لایق رابطه‌ای هستی که توش تمایل دوطرفه باشه، نه التماسِ یه طرفه.

تهش برمیگردی به همون نقطه‌ای که جون کنده بودی ازش فرار کنی.

پایان نمایش،آغاز حقیقت است.

جای گلوله‌ای در بدنم درد میکند که به من اصابت نکرده است.

هیچکس اون آدمی که میگفت،نبود.

اجازه بده چیزی که تموم شده، تموم‌شده باقی بمونه.

دلتنگت خواهند شد وقتی در پیدا کردن آدمی مثل تو شکست می‌خورند.

دیر شد،در من اگر ذوقی هم بود مُرد.

شمع سرانجام فهمید همان نخی که در سینه پنهانش کرده بود نابودش کرد.

اگه زدی تو ذوقم برات متاسفم چون دیگه جایی تو زندگی من نداری.

بزرگترین خیانت انسان در حق خودش؛ فروختن تنهایی‌اش،به آدمای بی ارزشه...

رها کن بزور نمیشه،مچاله میشی.

...

خیلی چیزا انتخاب من نبود ولی تقاص همشونو با روح و روانم پس دادم.