مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

و ناگهان فریادی راهروهای سرد زندان رو شکافت. «هی! زندانی سلول ۴۰۴... نفس نمی‌کشه!» کاش.

اگه نتونم اون روزم بیام دیدنت، زیادی میخکوب میشم. اگه نیام، تا ابد خودمو محروم می‌کنم. حتی از سرمای سنگت.

چه حقی داشتی وقتی تمام نور چشمام بودی خاموش شی؟

حرف زدن‌شون درده، اومدن‌شون درده. چرا بین این همه درد ول کردی رفتی؟

بعد اینا میخوان بیان گند بزنن به همه‌چی

در حالی که نمیفهمن من یک ماهه دارم با خودم حرف میزنم که اون روز لعنتی برم پیشش

سر یه تولد کوفتی

هفته‌ی بعد همه می‌خوان بریزن اینجا

بعد این وسط

من محکومم به موندن بدون حضورش.

بعضی وقتا انقدر شدید میشه که میزنه به قلبم. بعد اینجوری‌ام که شاید اینا تونستن از کار بندازنت. بعد بیشتر غرق میکنم خودمو. بیشتر به گذشته فکر میکنم. ولی نه.

فقط یه صداعه. یه زنگ. چند ثانیه شنیدن. بعدش لرزش تمام تنت. یاداوری گذشته. دفن کردن خودت تو خاطراتی که بوی خاک میدن.

انقدر شمردم که نمی‌دونم کی قراره بیخیال بشم. کی قراره کنار بیام. کی قراره با خودم بگم که بسه، یکم نفس بکش، زندگی کن.

بقیه توقع دارن عادی شه. منم می‌خوام. منم نیاز دارم برام عادی شه. 181 روز گذشته و من هر روز درحال شمارش لحظه‌های نبودنشم.

من حتی با صدای تماسش هم تمام تنم میلرزه. چون یادم میاد. چون این مغز لعنت‌شده خوب یادش می‌مونه اون‌روز رو. که اومد گوشی رو داد دستم گفت براش زنگ تماس پیدا کنم. خوب یادم میاد وقتی اون صدا رو پلی کردم اینجوری بود که اها، افرین، خوشم اومد. این ماهیچه‌ی کوفتی تو سرم اینارو خوب یادش نگه می‌داره.

و هنوز بعد از شیش‌ماه، بازم زنگ هست.

چون محض‌رضای‌فاک، فکر کن در طول روز مجبور بودم ده‌ها بار به زبون بیارم نبودنش رو.