مرثیه فرمانده. ‌ ‌

من از همه‌ی آدما سرگیجه دارم.

رفتی ما نرفتیم از یاد هم چرا گذاشتی من تنها بشم؟

بی‌تو با تموم ِحال خوب‌م هر غصه‌ای رد شه آوار ِرو من

تا با منی احساس خطری نکن ما باهمیم احساس خطری نکن

قرار بود اگه می‌خوای ترکم کنی آروم انجام‌ش بدی. پس چرا انقدر ناگهانی زندگی‌م از حضور و وجودت خالی شد؟

حوالی زندگی من، اگر پیدایت شد، بهتر است کمی مراعات حال مرا بکنی. من از یک نبرد خیلی سخت و با دست‌های خالی به خانه‌ام برگشته‌ام. چیزی از زندگی برایم باقی نمانده است. فرمانده‌ای هستم تنها، که سربازهایم همگی‌شان به من شلیک کردند.

در آن اتاق‌کوچک ِدم پله‌ها، مدام سیگار می‌کشید و در دود غرق می شد. شاید هم در خاطره‌های سال‌های از دست رفته، کسی چه می دانست؟