کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

نمی‌دونم. قسمتِ جدیدِ House of dragons رو‌ دیدم‌ و عمیقاً نیاز دارم با یکی درموردش حرف بزنم. عاشق تک‌به‌تکِ سکانس‌های اژدها دارِ این سریالم. گریه.

این شرایط، همیشه تصویری بود که از آینده‌ام توی ذهنِ خودم تصور داشتم، یک خونه‌ی دنج، دختری که عاشقشم، و یک گربه. اون موقع‌ها همچین چیزی انقدر دور از ذهن نبود برام، ولی هیچ‌‌وقت اتفاق نیوفتاد. زندگی باهام نامهربون‌تر از این حرفا بود.

وقتی دیگه برای دیده شدن کار نکردی، کارهات شروع می‌کنن به دیده شدن.

آدم بعضی وقتا از ثابت کردنِ خودش به اطرافیانش خسته می‌شه و تو‌ دلش می‌گه به جهنم.

هرچقدر هم تا ابد غصه بخورم بابتِ از دست دادنِ کانالِ قبلیم، این کانالِ جدیدم با معرفت‌ترین آدم‌ها رو سر راهم گذاشت. حس می‌کنم گاهی مرام و معرفت و درک و‌ شعورتون در یک لِوِلِ دیگه‌ایه که بابتش شرمنده می‌شم. دمتون گرم. خوبه که هستید و با وجودِ تمامِ چیزهایی که این مدت از دست دادم، خوشحالم که اینجا رو ساختم و دورهم جمع‌ایم.

کلاً دارم یه جوری از فضاهای مجازی استفاده می‌کنم که برام سرگرم کننده باشن. چه اینستا، چه توئیتر، چه تریدز، چه تلگرام، یوتیوب، یا هر اپِ دیگه‌ای، الگوریتمش رو طوری تنظیم کردم که بر اساسِ سلیقه‌ی خودم باشه. در حالِ حاضر نسبت به هیچی گارد ندارم.

متاسفانه کم‌کم‌ دارم به Threads علاقه‌مند می‌شم، حتی بیشتر از توئیتر.

خلاصه که مراقب باشید برای کی وقت می‌ذارید. هرکسی لایقِ حرف‌ها و محبت‌ها ریدن در اعصاب‌ و روانِ شما نیست.

هربار پشیمون می‌شم از اعتمادم به آدم‌ها.

پس از کلی کتاب قرض‌ دادن و معرفی‌ و چونه زدن، بنده با موفقیت تونستم دخترخاله‌ی چهارده‌ ساله‌ام رو تبدیل به یک عدد پاترهد کنم و وارد دنیای فانتزی و جادوش کنم. راضی‌ام.

احساس می‌کنم انقدر حرف توی سرمه و نیاز به نوشتن دارم و انقدر زیادن که کم‌کم باید به فکرِ یک کانال پرایوتِ جدید باشم.

این پیام رو‌ بفرست برای کسایی که پلی‌لیست‌های رندوم دوست دارن و دعوتشون کن.

رندوم‌ترین پلی‌لیستِ تاریخ.

عمیقاً دلم می‌خواست انتهای همه‌ی این خدافظی‌ها به یک مهاجرت ختم بشه، کوچ کنم به یک کشورِ غریبه، جایی که هیچیش رو نمی‌شناختم و از نو‌‌ شروع می‌کردم همه چی رو، نه اینکه صرفاً برم یک شهرِ دیگه.

نمی‌دونم تاحالا تجربه‌ی دل‌کندن از شهری که چندسال توش زندگی کردید رو داشتید یا نه، تجربه‌ی فروختنِ خونه و وسایلتون رو داشتید یا نه، تجربه‌ی خدافظی با دوستاتون رو داشتید یا نه. ولی امیدوارم هیچ‌وقت تجربه‌ش نکنید، سوگ و غمش وحشتناکه. خیلی زیاده. به حدیه که نه می‌تونید بابتش گریه کنید، نه می‌تونید عزادارش باشید، چون‌ اتفاقیه که افتاده و باید باهاش کنار بیاید، منطقتون نمی‌پذیره اشک ریختن رو، ولی غمش بدجوری می‌سوزنه.