♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

ما از دلگیری روزهایمان به شب پناه می‌بردیم، و از دلتنگی شب‌هایمان به روز، و این‌گونه بود که تمام جوانی‌مان در ناتمامی یک انتظار، تمام شد.

{در فلسفه و عرفان، «هیچ» به معنای پوچی نیست، بلکه به معنای «پتانسیلِ مطلق» است. مانند صفحه‌ی سفیدِ یک نقاش؛ آن صفحه «هیچ» است، اما در عین حال «همه چیز» است، چون هر تصویری می‌تواند در آن متولد شود. هستی یعنی پلی که از هیچی می‌گذرد تا به بی‌نهایتی برسد.}

{زیبایی و حیات دقیقاً در «لبه‌ی آشوب» اتفاق می‌افتد. یعنی جایی که نظم در حالِ شکستن است و آشوب در حالِ شکل گرفتن. حیات، تلاشِ مداومِ نظم برای بقا در میانه‌ی طوفانِ آشوب است.}

هستی، یعنی «عشق»؛ تنها نیرویی که می‌تواند از میانِ ویرانه‌هایِ پوچی، معبدی از معنا بنا کند.

«هستی» برای دانشمندان یک مسئله برای حل کردن است، اما برای ما—برای هنرمندان و عاشقان—هستی یک «تجربه» برای حس کردن است. هستی، آن چیزی نیست که «است»، هستی آن چیزی است که «می‌شود».

از دردناک‌ترین مفاهیمِ هستی: «شکستِ تقدیری»ست. اینکه چیزی را ببینی که تمامِ زیباییِ جهان را در خود دارد، جلال و شکوهِ خلقت را در انگشتانش حس کنی، اما بدانی که آن «دست‌ها» هیچ‌وقت برای تو ساخته نشده‌اند. این یعنی روبرو شدن با یک «زیباییِ غیرقابل‌لمس». 

تلخ‌ترین و زیباترین پارادوکس: «رفتن در عینِ عاشق بودن».

ما برایِ «زنده ماندن»، گاهی باید از تمامِ آنچه هستیم بگذریم؛

«در میانه‌یِ تضادها ایستاده‌ام؛ جایی که “بودن” در “نبودن” معنا می‌شود. پارادوکس‌بازی، رقصِ منطق است روی لبه‌یِ باریکِ حقیقت؛ همان‌جا که حقیقت، دروغی‌ست که واقعیت را فریاد می‌زند.»