اینجادیوانهایمینویسد!
الذهاب إلى القناة على Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
6 248
المشتركون
+924 ساعات
-1527 أيام
+2 03030 أيام
أرشيف المشاركات
بوس به شما خانوم نویسنده
و اینکه نوشته های امشب رو پاک نکن، حسشون خیلی قشنگه
قلم را زمین می گذارم، هیاهویِ تپندهی خسته آرام میگیرد، هزار توی ذهن، کلافی را در هم میپیچد که افکار را به خود نزدیک تر میکند.
رو به روی آیینه میایستم، باز تابم لبخندی میزند: بزرگترین دشمنِ تو، خودتی.
.صاد.
در کوی قلبم نشستهام، امتداد جوی را دنبال میکنم، به هیچ میرسد. گویا او هم مانند من، مسیر خانه را گم کرده.
.صاد.
شدهام آن پیانیستی که شرط زنده ماندنش، تداوم رقص انگشتانش روی کلاویه ها بود، اما دیگر این دست ها توانِ گرفتن قلم را ندارند.
هر چه ماند، برای شما.
.صاد.
اما عزیزِمن؛ این زخم چنان عمیق است که نه نوری از داخلش خارج میشود، نه چیزی اجازهی ورود دارد. چرا که جایجای این تنِ زخمی هدیهایست از طرفِ آشنا.
.صاد.
