اینجادیوانهایمینویسد!
رفتن به کانال در Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
6 248
مشترکین
+924 ساعت
-1527 روز
+2 03030 روز
آرشیو پست ها
بوس به شما خانوم نویسنده
و اینکه نوشته های امشب رو پاک نکن، حسشون خیلی قشنگه
قلم را زمین می گذارم، هیاهویِ تپندهی خسته آرام میگیرد، هزار توی ذهن، کلافی را در هم میپیچد که افکار را به خود نزدیک تر میکند.
رو به روی آیینه میایستم، باز تابم لبخندی میزند: بزرگترین دشمنِ تو، خودتی.
.صاد.
در کوی قلبم نشستهام، امتداد جوی را دنبال میکنم، به هیچ میرسد. گویا او هم مانند من، مسیر خانه را گم کرده.
.صاد.
شدهام آن پیانیستی که شرط زنده ماندنش، تداوم رقص انگشتانش روی کلاویه ها بود، اما دیگر این دست ها توانِ گرفتن قلم را ندارند.
هر چه ماند، برای شما.
.صاد.
اما عزیزِمن؛ این زخم چنان عمیق است که نه نوری از داخلش خارج میشود، نه چیزی اجازهی ورود دارد. چرا که جایجای این تنِ زخمی هدیهایست از طرفِ آشنا.
.صاد.
