یاس بنفش

این‌که آدم‌هایی رو توو زندگی داشته باشی که باهم بتونید برای بهتر شدن حالتون، تلاش کنید، یک نعمت بهشتیه.

واقعا اینکه هم ایرانی باشی، هم ۶ صبح بیدار شی که تایم بیشتری رو ایرانی باشی، عادلانه نیست. مثل ۹۷۵۳۲۴۵۷ تا چیز ناعادلانه‌ی دیگه‌ای که داریم تجربه می‌کنیم.

اینکه هرکس به نوبه‌ی‌ خودش یه پله بره بالاتر و کمی از بار سنگین روی دوشش برداشته بشه اونقدر اتفاق خوشایندیه که انگار تو هم کمی سبک میشی.

میام تلگرام مطمئن میشم همه مثل همیم و داریم به زور ادامه میدیم، مطمئن میشم مشکل از من نیست، دست از خودخوری برمیدارم و میرم به ادامه‌ی زندگی می‌رسم.

داری زندگی‌ت رو می‌کنی که یهو یادت میاد یکی الان اونور دنیا هیچ‌کدوم از این مشکلات رو نداره.<<<

چقدر در طول روز فقط برای این‌که دووم بیارم و ادامه بدم، خودم رو گول می‌زنم. بمیرم برات بچه. چقدر برای ایرانی بودن مناسب نبودی.

دلم خاطره میخواد؛ زندگی کردن روزهایی که در آینده بتونم ازشون کلی خاطره و داستان تعریف کنم، نه فقط انتظار برای گذر روزها و لحظه‌های بی انتها.

با تک‌تک سلول‌های بدنم از انتظار برای گذر اتفاقات، روزها و لحظه‌هایی که قرار بود زندگی‌شون کنم، خسته‌ام.

از وقتی یادم میاد، منتظرم بگذره‌. نمیدونم چند ساله که منتظرم یه چیزی درست شه، تغییر کنه، بگذره. نه تنها نگذشت که بدترم شد و چیزهایی که براشون انتظار میکشم که بگذره هر روز بیشتر شد. نمیدونم تا کی باید منتظرم بمونم که بگذره و حداقل یکم بهتر شه، نمیدونم تا کی توو این باتلاقی که اسمش رو گذاشتن زندگی میتونم دووم بیارم.

چون رسالت بازمانده‌ها، به یاد آوردن است: "هفت ماه" گذشت. خاک سرد شد اما داغِ شما چهل‌هزارنفر نه. دی ماه خونین فراموش نمی‌شود.

بیاید امروز خطِ‌فاج رو ۲۰۰۰ برسونیم. برید پیش فائزه خوشگله.

یه دختر بچه هست توی یک ویدئو میاد میگه مامانم خریده، مامانمممم. منم همون حس رو دارم، وقتی دوستم چیز جدیدی میبافی، با همون صدا و لحن و ذوق تصور کنید.( دوستم بافتههه، دوستممم)

چقدر از این گریه‌هایی که یه ذره اشک می‌ریزی بعد تموم میشه، بدم میاد. خب درست حسابی گریه کن. این مسئول گریه‌ی مغز داره چیکار میکنه پس؟

از فردا با یک اعصاب وحشتناک بهم ریخته میریم که فقط درس بخونیم.

این آخر هفته‌ هم تقریبا گذشت و باید بگم به بدترین شکل. خدایا شکرت. اینم از این.

یکی از بزرگ‌ترین پاسِ گل‌هایی که زندگی به من داد، دوست‌هایی بود که سرِ راهِ من قرار گرفتن.