یاس بنفش

دختر بزرگ بودن در خانواده‌ی سختگیر ایرانی اصلاً شوخی جالبی نبود، پیشنهاد نمیشه.

داشتم به ماهی بیچاره‌ای که به خاطر ما انسان‌ها کشته شده، ادویه می‌زدم که از خودم متنفر شدم. اینم دلیل تنفر از خود امروز.

چی میشد انسان لازم نبود چیزی بخوره تا زنده بمونه؟ چرا باید موجودات زنده‌ی دیگه کشته بشن تا ما بتونیم غذا بخوریم و زنده بمونیم؟ میخوام صد سال سیاه زنده نمونم اصلا.

حالا یه‌جوری میگیم جمعه بد و غمگینه، انگار روزهای دیگه‌ی هفته ایران زندگی نمی‌کنیم.

هر جمعه ناجالب‌تر از جمعه‌ی قبلی.

دری رو خیلی دوست دارم، یکی از بهترین ادمین‌ها و آدم‌هایی که میشد تو دنیا ببینی. خلاصه که باید به حرفاش با دقت گوش داد و خوندشون و توجه کرد. گاهی اوقات از یک فکر‌ها و دغدغه‌هایی آزادت می‌کنه که باورت نمیشه‌.

اگه دوست داشتید این پیامو فوروارد کنید، بیام بخونمتون و بگم اگه یه مکان بودید از نظر من کجا می‌شدید.

بدم میاد یکی فقط چون دوستم داره یا می‌خواد خوشم بیاد، با هرچی می‌گم موافق باشه. یه جاهایی لطفاً یکی پیدا شه بگه «نه، اینجا داری اشتباه می‌کنی». اگه قراره باهام حرف بزنی، نظر داشته باش. من دنبال تشویق‌کننده نیستم، دنبال یه آدمم که وقتی دارم پرت‌وپلا می‌گم جلومو بگیره. اگه قرار بود فقط صدای خودم رو بشنوم، با دیوار حرف می‌زدم خب.

دلم برای هات‌چاکلت، پوشیدن پالتو، بارونی، شال‌گردن و لباس‌های زمستونی تنگ شده.

با این‌که هیچوقت با اجتماع کنار نیومدم، تو جمع حرف نمیزنم، از توی جمع و اجتماع بودن به مدت زیاد بیزارم، اینجا رو خیلی دوست دارم با جلوی ۲۳۴ نفر حرف زدن و نوشتن، مشکلی ندارم و این از طرفی جالب و از طرفی عجیبه.

چنل داشتن خیلی جالب نیست؟ تو میای چیزهای توو مغزت رو می‌نویسی، یک سری آدم میان نوشته‌هات رو میخونن، ریکت‌های جالب میذارن، گاهی اوقات همزاد پنداری میکنن، بعضی‌ها از دور با این‌که ندیدنت ولی دوستت دارن، مثل خودم که خیلی از ادمین‌ها رو دوست دارم با اینکه تاحالا ندیدم‌شون اما از ته دل دوستشون دارم. خیلی چیز جالب و نازیه.

اینطور که پیداست همه باهم داریم احساس می‌کنیم که ناجالب شدیم، در حالی که هیچ‌کس قبول نداره اون یکی ناجالب شده.

میشه من رو 690 کنید؟ :(

این آخرین آخر هفته‌ای که تا اطلاع ثانوی میتونم استراحت کنم و دوست دارم به بهترین شکل بگذرونمش، ولی میدونم که فقط می‌خوابم و در بهترین حالت میرم تد لسو می‌بینم.

این قضیه که آدم هیچوقت از خودش راضی نیست، تا کجا ادامه داره؟

زندگی گاهی اونقدر غیرقابل پیش‌بینی و پرابهامه که تو به نیتِ یخ در بهشت می‌ری بیرون، اما با بستنی قیفی از بستنی فروشی برمی‌گردی‌. متوجه منظورم میشی؟ یه وقت‌هایی کلی برای چیزی تلاش می‌کنی، اما نمی‌شه و تو مجبور می‌شی انتخابت رو تغییر بدی و سعی کنی لذت‌های انتخاب جدیدت رو پیدا کنی‌.

اخه نداریم ولی پولش رو میگیرن.

Don't give a lecture to someone who needs a hug.

یکی بیاد منو از هجومِ بی‌وقفه‌ی فکرهام نجات بده.