یاس بنفش

دلم میخواد بنویسم، حرف بزنم، ولی خب چی بگم؟ همون همیشگی‌هاست، یکم بدتر و شدیدتر. غم و دلتنگی و خشم و خستگی بسیار از زندگی در این کشور نفرین شده.

حوصله‌ام هم که خیلی وقت پیش‌ها افتاده بود اونجا، فکر نکنم حتی اگه درب رو به روم باز کنن، بتونم پیداش کنم.

تمرکزم افتاده توی حیاط همسایه، هر چی زنگ میزنم درب رو باز نمیکنن که بتونم برش دارم.

ما اینجا غم‌هامون رو با چاشنی طنز بیان می‌کنیم که بتونیم‌ زنده بمونیم، اگر نه که اینجا هیچی خنده دار نیست و داریم توی غم، غرق می‌شیم، فقط یاد گرفتیم چطوری به روی خودمون نیاریمش.

آخه می‌دونی چیه، ما طنزمونم غم داره.

کاش بی‌تفاوت‌بودن رو می‌شد جایی یادش گرفت.

اگر این اتفاقات کوچولو‌ی خوشحال کننده در طول روز و آدم‌های دوست داشتنی‌ای که باعث‌شون بشن، نبودن، خیلی وقت پیش‌ها مرده بودم.

وسط آهنگ بعدی، برقا رفت. توی تاریکی با یک‌سری آدم غریبه نشسته بودیم که منتظر قهوه‌هاشون بودن ولی برق نبود که براشون آماده کنن.

اومدم بیرون، از مسئول کافه ممنونم که آهنگ مرداب گوگوش رو پخش کرده، آروم شدم.

کاش میتونستم برم تو غار و دیگه هیچوقت ازش بیرون نیام.

من از سروصدا بدم نمیاد، این سروصدا هر لحظه ممکنه باعث شه از شدت عصبی شدن، سکته کنم و بمیرم و‌ راحت شم.

تو که از سروصدا بدت میاد، برای چی از خونه میای بیرون؟ هر دفعه میام بیرون میگم بمونم خونه بپوسم بهتر از تحمل کردن سروصدا و این وضعیته، بعد دفعه‌ی بعدی باز میام بیرون و آدم نمیشم.

شما ببخشید که ما سال ۸۵ نتونستیم طلا بخریم که الان با پولش بتونیم بنز بخریم. آخه اونموقع ۵ سالمون بود.

از ما حرکت، از خدا چاله، چاه، مسیر پیچ در پیچ و پر از سنگ و صخره و تمام بلاهای طبیعی و غیر طبیعی. ممنونم از خداوند متعال که اینطوری داره باهامون همراهی میکنه.

آلمان وایساده من کامل برای آزمون‌هاش آماده بشم بعد بیاد لغو کنه تا همون مسیر آزمون و برم سمت پل.

خب خدایاشکرت، اینم از این. کشور بعدی‌ای که قراره مسیر مهاجرت و آزمون‌هاشو برامون ببنده کیه؟

نمیدونم واقعا چجوریه که گاهی اوقات چشم بسته حرف یک‌سری رو قبول می‌کنیم بدون این‌که بهش فکر کنیم و یک لحظه با خودمون نمیگیم خب اونم آدمه شاید اشتباه کنه و لازم نیست وقتی من نظرم باهاش متفاوته، سریع و بدون فکر تغییرش بدم چون صرفا فلانی این نظر رو داره.

دقیقااا.

این همه نظریه‌های علمی و معتبر در دوره‌ی خودشون سال‌ها بعد با پیشرفت علم، رد شدن؛ بعد ما آدم‌های معمولی حاضر نیستیم یک لحظه فکر کنیم شاید نظرمون اشتباهه، به بقیه گوش بدیم، یاد بگیریم و اینقدر نظرمون رو بهشون تحمیل نکنیم. جالبه واقعا.