نشانیِ سوّم

سعی می‌کردم با بلند حرف زدن تاریکی‌ها را از خودم دور نگه‌دارم. ساکت که می‌شدم برمی‌گشتند.

تا صبح تو خواب از پای مامانم و خودم ترکش در اوردم‌.

مناسبتی

موشک، اخبار، دوستی، کتابخانه، خنده، گریه. این روز‌ها عجیب می‌گذشتند. #یار_دبیرستانی_من

امیدوارم فردا صبح که از خواب پاشدم فرض نکنم که این موشکا ستاره‌ن.🙏

لطفا بذارید قبل از دوباره جنگ شدن آخرین قسمت از سریالم رو هم ببینم ممنون.

۱۴۰۴/۱۰/۸

صدایِ زنگِ گوشیمو به Lolipop تغییر دادم چون حسِ تو داستانِ جنایی بودن بهم می‌ده. اگه بعد از وصل شدنِ تماس بهتون گفتم: what do you want from me? تعجب نکنید.

امشب با یک پسرِ خارجکی و دو تا دخترِ ایرانی رفتیم گوگل میت و روشِ body doubling. قبل از درس خوندن یه کم برایِ اشنایی حرف زدیم و در آخرِ پارت کلی شوخی کردیم و خندیدیم. و می‌دونید چیه؟ من از نظرشون بامزه ترین فرد بودم و آیدیِ تلگراممو ازم گرفتن. و من ذوق دارم که تو زبانِ دومم هم جوک هام خنده داره.

مامان ۴ تا غذا درست می‌کنه و من سوپِ بدون خامه می‌خورم. اه به زندگی. اه به من؟ آسمان خانوم؟ بله اه به شما.

I mean yeah, I obv have a crush on him.💞💞💞💞

Damn! Seriously, I can’t find INTPs in real life who are as amazing as they are in movies. I really want one, but the ones I run into are usually freaky awkward and not sweet at all.

حالا دیگر فهمیده بودیم که باید سرمان را بیندازیم پایین و به اصطلاح "رو ندهیم" تا هر وقت خودشان حرفی یا سوالی داشتند ما را صدا کنند. مثلِ این معلم هایِ همیشگیِ مدرسه شده بودیم و حالا آن‌ها را درکشان می‌کردیم که چرا زیادی با ما صمیمی نمی‌شدند. پ.ن: صد افسوس. شاید هر وقت که عقلشان کشید بشود معلّمِ همیشه خوش‌اخلاق و پایه‌یِ ایدئالِ ذهنی‌مان شد. تا آن موقع فقط قیافه گرفتن و قیافه گرفتن و قیافه گرفتن.

پ.ن: لاکِ اکلیلی می‌زدیم وقتی لاک جرم بود.

پانسیون، سالِ دوازدهمِ انسانی. گوشیِ فاطمه‌ای که رفته بود زیرِ میز و بیگانه‌یِ کامو می‌خوند. بحث درباره‌یِ ویروسِ جدیدی که از کلاس کشف شده بود و خنده. خنده. خنده میونِ کوهِ دشواری‌ها

گس وات! منم مریض شدم و حالا همگی خانواده‌یِ مریض هستیم. مامان‌بزرگ، بابا‌بزرگ و خاله‌یِ بابا دارن از نهاوند میان خونمون و و ما دیشب تا دو شب بیمارستان بودیم.