مَکا
الذهاب إلى القناة على Telegram
گاهی یک بیت شعر، تمامِ حرفهای نگفتهی ماست... 🥀 📖 شعر | ادبیات فارسی | 🖋️ پناهی برای دلهای اهلِ کلمه
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
6 345
المشتركون
-1824 ساعات
-1197 أيام
-94030 أيام
أرشيف المشاركات
6 331
#نامههایشاملوبهآیدا : -شماره¹⁷-پارت⁷
هرگزآناندازهپستوناجوانمردنیستمکه
خوشبختیِخودرابهقمیتِبدبختیِ
توبهدستآرمو
بخواهمبهقیمتِبدبختیِتوکامکاریکنم.
برایهمیناستکهمیکوشمو
برایهمیناستکهزندههستم؛ والسلام.
آمدنمنبهتهران،
پیشازلاقلبیستروزدیگرمیسرنيست.
خودتمیدانیکه،
دوریتوباروحوقلبمنچهمیکند،
ولیچارهیینیست، بایدتحملکنم.
‹ زودزودبرامنامهبنویس. ›
یکلحظهبیتونیستم.
کاشمیتوانستیعکسیبرایمبفرستی.
عکسیکه؛
همهیاجزایآشنایمنآنتوباشد.
- آنخالکوچکیکهاسمشاحمداست -
آنخطوطموقروباشکوهرویگونههایت
وآنکشیدگیکبریاییچشمهاییکه
یقیندارم؛
نگرانِآيندهیپُرباروشادکاممنوتوست.
‹ هزاربارمیبوسمشان.
آنهاوتوراوخاطرهیعزیزترا❤️›
احمدِتو - سنندج ~ هشتمِدیماهِ۴۱ ؛
