『 بَعدِ آدم‌ها 』

ولن چه تاینی؟

من زنده ام ولی خسته

یه زمانی بدون اینکه خودت بفهمی یه آدم دیگه‌ای میشی؛ بیشتر سکوت میکنی، دیرتر باور میکنی و‌ کمتر رنج میکشی.

نگاش کن این تازه بیست سال اول زندگیش بود

هر وقت ترسیدی و فکر کردی که به آخر خط رسیدی، این تیکه از کتاب کیمیاگر رو بگذار جلوی چشمات: "همیشه به قلبت بگو كه ترس از رنج از خود رنج بدتر است، تاریكترین لحظهٔ شب لحظه پیش از برآمدن آفتاب است.."

زندگی شاید همینه؛ کنار اومدن با چیزی که نمیتونیم تغییرش بدیم، دوست داشتن چیزی که همین حالا وجود داره، و ساختن چیزی که هنوز نیومده...

هر چی بزرگتر میشی دلت میخواد فقط آدمای خوب و دلسوز دور و برت باشن، آدمایی که برات خوبن، باهات خوبن، و مرحم روحتن .

ولی یجوری هیچی و هیچکس برام مهم نیست که خودمم دارم میترسم.

درباره‌اش غصه میخورم، گریه میکنم، پیاده‌روی میرم، دوش میگیرم، کتاب میخونم، قهوه میخورم، برای خودم مینویسم اما دیگه درباره‌اش با آدم‌ها حرف نمیزنم.

اینکه چجوری بهش حق چاپ دادن عجیبه🗿😂😂

پیر نشو لعنتی

بابا کریس دیگه کنار دخترش تمرین میکنه😍❤️