زثولیت

هنگامی که شما از ثمرهٔ خانواده، ثمر می‌دادید، من در پی آن بودم که از بی‌ادبی‌شان، ادب بیاموزم. حتی من در خانه‌ای که زاده شده بودم، هر روز غریبانه می‌مردم‌؛ فرض می‌کردم خانهٔ او پناه باشد. من از خانه و خانواده‌های خانه دیگر سیرم. خانهٔ درونم‌ کی سامان خواهد گرفت نمی‌دانم. خانه‌ات خراب زث. #زث.

به مادر گفتم، ای‌کاش در شکمت جا می‌ماندم.

می‌گفت تو هنگامی آمدی که من اسمم را از روی کاغذ می‌خواندم و هنوز هم نمی‌دانم روز‌هایم چطور می‌گذرد. برایم عجیب بود و با خود می‌گفتم مگر می‌شود این چنین هم مغموم شد؟ فعل‌حال چنان در غم، مغروقم که اگر اسمم را بپرسند نمی‌دانم چه بگویم و حتی غذایی که دیروز به سختی فرو داده‌ام را به یاد ندارم و به گمانم یا همه چیز خواب بوده یا اگر نبوده چیزی جز حاله‌ای از ابهام نیست. با این اوصاف به این فکر می‌کنم این چندماه را چطور دوام آوردم و هنوز هیچ‌چیز نیستم و همه چیز اوست. #زث.

.

.

مرا هیچ قبرستانی گردن نمی‌گیرد، دیگر حتی نمی‌شود مرد. #زث.

باد ببره این کالبد لامصبو.

.

.

تمومه.

شب بخیر.

موضوع این است که این جای خالی، روزی پر خواهد شد؟

جناب ...

می‌دانی جناب ... ، موضوع این است که یک‌سری از از فراقت‌ها برای ما فراغت نمی‌آورند. #زث

دوباره گفت: اگر من خدا بودم، از او به تعداد ۳۷۲ نسخه تکثیر می‌کردم تا در اوقات فراقت از آن‌ها به عنوان زاپاس استفاده کنم. اگر می‌خواهید بدانید که چرا ۳۷۲ نسخه، باید بگویم که ۳۷۲ روز می‌شود یک سال و یک هفته.

خندیدم، شب بخیر.

یک‌ پیشنهاد عالی برای پتیاره‌ها، ترکیب خربزه با عسل!

گوشهٔ تختم قایم شدم تا مثلاً زث رو مجبور کنم که بخوابه. توی این حالت زث باهام حرف‌های زیادی میزنه. جملاتش آشفته‌ست ولی این جمله خوب بود: