my soul...

شب از خوابیدن فرار میکنیم .صبح از بیدار شدن . میخوام بگم آدمیزاد بنده ی لجبازیه ،بیشتر از همه با خودش

‏طفلکی آدم، واسه یکم زندگی چه چیزایی تجربه می‌کنه.

آرزوهام بلوط بود و من اون سنجابه توی عصر یخبندان.

هنوز فرصت نکردم زندگی کنم، تا الان هرچه بود دووم آوردن بود!

بال‌هایمان زخمیست اما بلندپروازیم هنوز...

بچه که بودم فکر میکردم تنهایی یعنی وقتی فقط خودت تو خونه‌ای و کسی نیست، بزرگ که شدم فهمیدم حتی میشه وسط یه مهمونی هزار نفره هم تنها بود.

ولی صدای بارون 🤌🤌

چشام هیچوقت از دیدن ماه خسته نمیشه ..🌙

موهای سفیدی که هی داره رو سرمون زیاد میشه اینا ارثی نیستش .حرفای نزده تو‌دلمونه

آدمی زاده دیگه :ساعت ها دراز کش به سقف خیره میشه ولی تو خیالش با خودش میجنگه ؛از یکی انتقام میگیره .یه جایی رو ترک میکنه . خسته میشه.میخوابه !!

دلم خسته نیست دلم مُرده .خیلی وقته که هیچی توش نیست جز سکوت وسردی همه فکر میکنن من قوی ام اما واقعیت اینه که فقط ((بی حس شدم )) اونقدرى ضربه خوردم كه ديگه چيزى تكونم نمیده. نه خوشحالى، نه ناراحتى، نه بودن كسى، نه رفتن كسى.. هيچى. عجيبه كه وقتى زيادى درد بكشى، روح آدم اتومات خاموش مى شه من دقیقا تو همين وضعيتام... با بغض هایی كه ديگه حتى راه گلو رو هم پيدا نمیكنن كاش يكى بود بفهمه آدم وقتى زیاد قوى نشون ميده يعنى ديگه اختيار خودش نيست؛ یعنی تهش رسیده

قوی بودن یعنی :کسی نفهمه چی کشیدی..

یه مدل خوابیدن داریم به نام ،غم خواب . یعنی همش میخوابی تا از ناراحتی فرار کنی امیدوارم بهش مبتلا نشید.

هیچ کس نمیفهمه چقدر سخت میشه وقتی حتی با خودتم غریبه ای وقتی وسط خنده هات .یه صدای خفه تو سینت میگه "دیگه نمیکشم " گاهی فقط دلم میخواد یه جایی باشم که لازم نباشه قوی باشم لازم نباشه تظاهر کنم که حالم خوبه فقط یه گوشه ،با خود واقعیم ،باهمه ی خستگی ،ترس و سکوتی که سال هاست قورت دادم .