my soul...

این زندگی قبلا دردناک بود، اخیرا وحشتناک شده.

خداروشکر به اون مرحله از زندگی رسیدم که عین پیرمرد ، پیرزنا ، میرم توی پارک میشینم روی نیمکت و به جلوم خیره میشم .

یه زمانی اسفند قشنگترین ماه سال بود پر از تکاپو و حس زندگی .. بوی تمیزی .عید و بهار الانو نبینید که دیگه هیچکس حس و حال نداره ....

کاش یه پروانه بودم و فقط یه هفته زنده میموندم.

این کاربر از انسان بودن خسته شده.

خنده‌ها کم شدند، آرزوها کمرنگ و ما؛ تبدیل شدیم به کسی که قرار نبود باشیم.

بعضی روزها دلم می‌خواهد روی پیشانی‌ام بنویسم: «دارم برای زنده ماندن، آرام ماندن و عبور از طوفان‌های درونم می‌جنگم؛ لطفا زخمی دیگر بر روی زخم‌هایم اضافه نکنید.»

واکنش من به اتفاقاتی که افتاد :💔❤️‍🩹

به قول یکی .آدمیزاد اگه پرمشغله نباشه انقدر غصه میخوره تا غمباد بگیره. راست میگفت بنده خدا.

ولی خاک تو با او مهربان باش؛ اگر آتش با او مهربان نبود اگر زندگی، اگر مرگ با او مهربان نبود؛ اگر انسان‌های دیگر با او مهربان نبودند؛ خاک، تو با او مهربان باش…

این مدت زندگی به گونه‌ای سپری شده است که می‌توانم سالها بدون آنکه هیچ اتفاق غم انگیزی رخ بدهد غمگین بمانم.

‌ آیا بهتر نبود که می‌رفت و در قبرِ خود می‌خوابید و می‌گذاشت رویش خاک بریزند؟ بدون وحشت، از خدا می‌پرسید که آیا واقعاً خیال می‌کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌اند که بتوانند این همه درد و بدبختی را تاب بیاورند؟!

اشکالی ندارد، می‌گذرد، همیشه می‌گذرد. اما نمی‌دانم، وقتی بگذرد، از من چه باقی می‌ماند.

حالم دقیقاً مثل این جمله صادق هدایت توی کتابِ "سه قطره خونِ"شه: آسمان لاجوردی، باغچه‌‌ی سبز و گل‌های روی تپه باز شده، نسيمِ آرامی بوی گل‌ها را تا اينجا می‌آورد. ولی چه فايـده؟ من ديگر از چيزی نمی‌توانم كيف بكنم...

‏هرکس در حد توان و بضاعت خودش داره فرو می‌پاشه

کاش همش کابوس بود و همه از خواب پا می شدیم ..

در وصف روحیه ی این روزها باید از زبون خانم فروغ فرخزاد بگم که : در ظاهر روی پاهایم ایستاده ام .گاهی می خندم . و گاهی گریه میکنم .اما حقیقت این هست که خسته هستم . میخواهم فرار کنم . میخواهم بروم و ناپدید شوم ...