𝙂𝙚𝙩𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙙𝙚𝙢𝙚𝙣𝙩𝙞𝙖.

به اُمیدِ نور، حتی اگر دور..🕊!

مدتهاست به هیچ چیز جز «ایران» فکر نمیکنم فقط اندیشه ی «ایران» است، که میتواند نگران و همزمان دلگرمم کند و به زندگی و آینده متصل نگهم دارد.

میبینی چه شب ساکتی است؟ انگار هیچکس در دنیا نیست! یا شاید... من در دنیای هیچکس نیستم.

+: اون برگشته؛ به نظرت میتونه مرهم زخم هام بشه؟ -: آه ویلیام. قاتل همیشه به محل جرم بر میگرده. تا اگه مقتول زنده مونده بود اینبار کارو تموم کنه.

من حتی دیگه به فردا فکر نمیکنم چه برسه برنامه ریزی برای آینده.

به چشم دیدیم که ما وارثان دردهای بی شماریم.

زندگی یک وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه تحریم، نه تورم، نه جنگ، نه بیماری، نه تنش نه استرس. -دیاکو.

روزی در تاریخ می‌نویسند: "درد آنقدر گسترده بود، که اشک ها نمیدانستند بر کدام شهر، کدام زخمِ ایران فرو‌ بریزند."

در ورایِ ابرهای این وطن، در آسمان بالای سر قهرمان‌های بی‌جانِ این خاک، در زمستان امسال، هیچ خدایی نبود؛ که اگر بود وطن چنین نبود...

این وضعیت نیاز به یه clear cache اساسی داره

به خویش می‌نگرم و بغض می‌کنم دیگر دلی نمانده در میان پیکرم...

این روزا رو هیچوقت یادم نمیره

خیلی خسته‌‌م خیلی خسته‌م خیلی خسته‌م.

تو شبیه شبی هستی که آخوندا میرن.

جونیمون بر باد رفت..! مثل علی صالحی که میگه: جوانی‌مان صرفِ دوام آوردن شد نه زندگی..!

من نفرین نمیکنم،ولی امیدوارم دردی بگیری که درمانش فقط حلالیت من باشه..😂