کماکان.

سکوتم را بشنو؛ نگاهم را بخوان. تمنا می‌کنم، عزیزم نگاهم را بخوان. چرا که از این پس، کوچک‌ترین نجوایی‌ از لب‌هایم‌ بیرون نخواهد آمد. هاله‌ی ماه

من همیشه میترسم که دیگران رو نا امید کنم

«28 نوامبر، بحرکان»

بعضی چیز ها رو فقط باید همون‌طوری که هستن رها کرد

نباید انقدر سعی کنم مشکلات رو حل کنم

فکرمی‌کنی ممکن است سرنوشت هم بوده اما بی‌خبر، افسانه‌ی زندگی یکدگر را متفاوت از آنچه که باید رقم زده باشیم؟ اگر هرگز کسی شبیهِ تو نه، بهتر از تو در این جهان پیدا نشود چه؟ آیا باید باور کنم که روزی، بی آنکه بدانم سرنوشتم را با دستان خود از دست داده‌ام؟ هاله‌ی ماه

فکرنکنم آدمای مناسب من اصلا وجود داشته باشن

«به غم مبتلا نباش، حتی اگر ریشه‌ات در این بود»