کافه دکلمه

شب که نم در جگر دیدۀ بی خواب نبود اشک را نیز فشردیم درو آب نبود #میرالهی_قمی شبتون آروم🌖🌕🌙

گر چه حالم را نمے فهمے نگاهم را بفهم قطره هاے اشک‌ ِ سرد بے گناهم را بفهم لـرزش پیوسته اے دارد صداے هق هقم هـاے هـاےِ گـریه در هنگام آهـم را بفهم روزگار سـرد و تاریکے دچـارم شد رفیق بختک ِ افتاده بـر بخـت ِ سیاهم را بفهم از بـداقبالے کـلاف پـاره ے سـر در گمـم سرگذشت روزهاے سال و ماهم را بفهم با نگاه پـر سکوتم با تـو مے گویم سخن معنے نا گفتـه هـاے در نگاهـــم را بفـهم مے ترواد بغض های شعرم از چشم قلم‌ در غزل ها شکوه هاے گاه گاهم را بفهم کفش هـایم عاقبت هـم اندکے یارم نشد قصـه هـاے نا رفیقِ نیمــه راهـم را بفهم پا بنـه آهسته تــر در کلبـه ے ویــرانه ام اے عسل بانوے مـن حـالِ تبـاهم را بفهم

تو مپندار کز این در به ملامت بروم دلم اینجاست بده تا به سلامت بروم ترک سر گفتم از آن پیش که بنهادم پاے نه به زرق آمده‌ام تا به ملامت بروم من هوادار قدیمم بدهم جان عزیز نو ارادت نه که از پیش غرامت بروم گر رسد از تو به گوشم که بمیر ای سعدے تا لب گور به اعزاز و کرامت بروم ور بدانم به در مرگ که حشرم با توست از لحد رقص کنان تا به قیامت بروم

ساقے ار باده از این دست به جام اندازد عارفان را همه در شرب مدام اندازد ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف سر و دستار نداند که کدام اندازد زاهد خام که انکار مے و جام کند پخته گردد چو نظر بر مے خام اندازد روز در کسب هنر کوش که مے خوردن روز دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب گرد خرگاه افق پرده شام اندازد باده با محتسب شهر ننوشی زنهار بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآر بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد

  پاییز منم .. فصل عریانیِ بهار فصل زرد شدنِ روزهای سبز فصلِ بی‌رنگیِ  رنگارنگ لبخندهایی بی‌جان بر لبِ دلتنگی قدم‌هایی پُر از تنهایی منِ بی تو با احساسی کە در سکوت ، جان می‌کَند و نگاهی کە جا ماندە در امتدادِ انتظاری بی‌پایان من با دلی کە مشت می‌زند بر دیوارەی دلتنگی میانِ آوای تقلای برگهای محتضر و ُ سوزِ نسیمی نیمەجان و ُ جادەای دلسرد.. نمی‌دانم زندەام یا لاشەی متحرکم را بر دوشِ نفس‌هایم انداختەام ؟ نمی‌دانم اما هر چە کە هست، خوب می‌دانم، من، پاییزم با بغضِ لجبازی کە دست از گلویم برنمی‌دارد...

عصرها موهای بلندم را می بافم ، رو به باغچه ی گل های رنگارنگ اطلسی روی صندلی چوبی راک قدیمی می نشینم و به یاد گل های قالی ایی می افتم که هر گره اش را به عشق آمدنت بافتم... با هر گره سرود عشق سر دادم عشقت را در تار و پود قلبم گره زدم و بافتم و بافتم... مثل محکومی در تبعیدگاه عشق... اما نبودی ندیدی نیامدی... نیامدی... و من سال ها در اتاقی تاریک و نمور با قالی ایی خاک خورده که دیگر تار و پودش لانه ی موریانه ها شده محکوم به تنهایی نفس می کشم... و همچنان در انتظار...