کافه دکلمه

ساقے ار باده از این دست به جام اندازد عارفان را همه در شرب مدام اندازد ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف سر و دستار نداند که کدام اندازد زاهد خام که انکار مے و جام کند پخته گردد چو نظر بر مے خام اندازد روز در کسب هنر کوش که مے خوردن روز دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب گرد خرگاه افق پرده شام اندازد باده با محتسب شهر ننوشی زنهار بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآر بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد

  پاییز منم .. فصل عریانیِ بهار فصل زرد شدنِ روزهای سبز فصلِ بی‌رنگیِ  رنگارنگ لبخندهایی بی‌جان بر لبِ دلتنگی قدم‌هایی پُر از تنهایی منِ بی تو با احساسی کە در سکوت ، جان می‌کَند و نگاهی کە جا ماندە در امتدادِ انتظاری بی‌پایان من با دلی کە مشت می‌زند بر دیوارەی دلتنگی میانِ آوای تقلای برگهای محتضر و ُ سوزِ نسیمی نیمەجان و ُ جادەای دلسرد.. نمی‌دانم زندەام یا لاشەی متحرکم را بر دوشِ نفس‌هایم انداختەام ؟ نمی‌دانم اما هر چە کە هست، خوب می‌دانم، من، پاییزم با بغضِ لجبازی کە دست از گلویم برنمی‌دارد...

عصرها موهای بلندم را می بافم ، رو به باغچه ی گل های رنگارنگ اطلسی روی صندلی چوبی راک قدیمی می نشینم و به یاد گل های قالی ایی می افتم که هر گره اش را به عشق آمدنت بافتم... با هر گره سرود عشق سر دادم عشقت را در تار و پود قلبم گره زدم و بافتم و بافتم... مثل محکومی در تبعیدگاه عشق... اما نبودی ندیدی نیامدی... نیامدی... و من سال ها در اتاقی تاریک و نمور با قالی ایی خاک خورده که دیگر تار و پودش لانه ی موریانه ها شده محکوم به تنهایی نفس می کشم... و همچنان در انتظار...

باز باران٬ با ترانه میخورد بر بام خانه خانه ام کو؟ خانه ات کو؟ آن دل دیوانه ات کو؟ روزهای کودکی کو؟ فصل خوب سادگی کو؟ یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین؟ پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟ خاطرات خوب و شيرین كوچه ها شد، کوی بن بست در دل تو٬ آرزو هست؟ کودک خوشحال دیروز غرق در غمهای امروز یاد باران رفته از یاد آرزوها رفته بر باد باز باران٬ باز باران میخورد بر بام خانه بی ترانه ٬ بی بهانه شایدم٬ گم کرده خانه