وَصْفْ

مردی که از دورترین نقطه شهر آمد… در دورترین نقطه آن شهر مردی تنها زندگی می‌کرد دور از هیاهوی شهر و ناشناخته در میان مردمانش. حتی قرآن نیز نامی از او نمی‌برد؛ گویی همان‌گونه که در گوشه‌ای دورافتاده از شهر، دور از چشم‌ها و بی‌نام زیسته بود، در روایت قرآن نیز بی‌نام باقی ماند. در سوره یس، خداوند از مردمی سخن می‌گوید که پیامبران فرستاده‌شده از سوی او را انکار کردند و در برابر دعوتشان ایستادند. در میان آن همه انکار و بی‌اعتنایی مردی از دورترین نقطه شهر شتابان به سوی آنان آمد و گفت: (ای قوم من! از فرستادگان خدا پیروی کنید.) [یس،۲۰] او نه از بزرگان شهر بود و نه از صاحبان قدرت و ثروت… اما هنگامی که همه در برابر حقیقت ایستادند برخاست تا از آن دفاع کند. سرانجام مردم او را به شهادت رساندند اما پایانش آغاز جاودانگی او بود. خداوند به او فرمود: (وارد بهشت شو.)[یس،۲۶] و او در همان لحظه گفت: (ای کاش قوم من می‌دانستند که پروردگارم مرا آمرزید و از گرامی‌داشتگانم قرار داد.)[یس، ۲۶ و ۲۷] بزرگی روحش را می‌بینی؟ حتی پس از آنکه قومش جانش را گرفتند دل‌نگران همان مردمی بود که حقیقت را انکار کرده بودند، آرزو داشت آنان نیز از رحمت و پاداش پروردگارش آگاه شوند. اگر در میان خانواده دوستان یا جامعه‌ات تنها کسی هستی که می‌کوشد بر عهد خود با خدا بماند، اگر دیگران گناه را عادی می‌شمارند و تو از آن دوری می‌کنی اگر برای حفظ پاکی و ایمانت از برخی جمع‌ها و رفتارها فاصله گرفته‌ای از تنهایی خود اندوهگین نشو. گاهی حق در میان هیاهوی جمعیت تنها می‌ماند و مؤمن در مسیر ایمانش جز خدا هم‌دمی ندارد.