وَصْفْ

پروانه موجودی لطیف و نازک‌بال است به همان اندازه که جنسش ظریف است، میلش به نور شدید است. آن‌قدر مجذوب روشنایی می‌شود که دیگر نمی‌تواند نور واقعی را از نور مصنوعی تشخیص دهد. به سوی چراغی پرواز می‌کند که گمان می‌کند خورشید است، اما همان نوری که به سویش کشیده شده، ممکن است جانش را بگیرد انسان دلش به سوی هر چیزی که می‌درخشد کشیده می‌شود. ظاهر زیبا زندگی پرزرق‌وبرق، شهرت، پیشرفت و پذیرفته‌شدن در نگاه دیگران، همگی می‌توانند شبیه نورهایی باشند که از دور زیبا به نظر می‌رسند. اما همان‌طور که هر نوری برای پروانه راه نجات نیست، هر چیزی که در زندگی ما می‌درخشد نیز الزاماً ما را به سوی حقیقت نمی‌برد ممکن است شخص مسلمان، برای شبیه شدن به دیگران و برای اینکه در میان آنان عقب نماند. کم‌کم از هویت و ارزش‌های خودش فاصله بگیرد. به گمان اینکه این راه، راه پیشرفت و روشنایی و خروج از تاریکی است. به سوی سبک زندگی و الگوهایی کشیده می‌شود که با حقیقتی که برای آن آفریده شده بیگانه‌اند. {…وَمَن لَّمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِن نُّورٍ} (…و کسی که الله نوری [از هدایت] برایش قرار نداده باشد، [هیچ هدایت و] نوری برایش نیست.)[نور:۴۰]