ماهیتِ‌گمشده.

فقط با سایه ی خودم خوب میتوانم حرف بزنم، اوست که مرا وادار به حرف زدن می کند، فقط او میتواند مرا بشناسد؛ او حتماً می فهمد… می خواهم عصاره، نه، شراب تلخ زندگی خودم را چکه چکه در گلوی خشک سایه ام چکانیده به او بگویم : " این زندگیِ من است! "

صادق هدایت.

دردناک‌ترین تنهایی داشتن کسی است که در قلبت است اما زندگی‌ات نیست.

الیف شافاک.

حالا فکر کردن برای من عادت شده. هدف شده. همه‌اش دلم می‌خواهد بنشینم و فکر کنم. مهم نیست که دست‌هام به چه کاری مشغولند.

سمفونی مردگان.

مسخره‌ترین چیز دنیا اتفاق افتاده بود؛ شما نمرده بودید، اما زندگی هم نمی‌کردید، فقط زنده بودید...

پیکر فرهاد.

تاریخ چیزی نبود جز لوحی رنگ باخته که آن را پاک می‌کردند و هر بار به گونه‌ای که صلاح می دانستند بازنویسی می کردند.

1984 - جورج اورول.

سایه‌ای از بدو تولد بر پیکرم سنگینی می‌کند. موجودی رویین‌تن که نه زمان توان از پای درآوردنش را داشت و نه مکان؛ او واقعیتی نامرئی از وجود من بود که نه از ترس، بلکه برای محافظت از خویش، پشت جسم بی‌روح من پنهان می‌شد؛ به‌طوری‌که همیشه حضورش حس می‌شد. او، موجودی زیبا به نام تنهایی بود؛ نمی‌دانم این ویژگی ذاتاً در وجود انسان قرار گرفته یا برگرفته از زخم‌های زمانه است، اما این را خوب می‌دانم که تنهایی به‌نوعی تنها همدم خویشتن در سرزمین زیبای وجودش است؛ به‌گونه‌ای که هیچ انسانی، هرچند نزدیک، هرچند عزیز، قادر به شکستن این عهد نیست.

انسان، در جهان کنونی، جز درون خویشتن، ماوایی برای پناه گرفتن به دست نمی‌آورد، و امکان شکوفایی عشق و عواطف انسانی، آفرینندگی و احساسات لطیف، سخت به مخاطره افتاده است.

میلان کوندرا

می‌خواهم اقلاً یک نفر باشد که من با او، از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم می‌زنم.

ابله.

"در بستر دراز کشید و چشم‌هایش را بست تا بخوابد. بی‌فایده بود. فکرش می‌دید، فکرش عذاب می‌کشید، فکرش او را رها نمی‌کرد.."

دردی پنهان در وجودم ریشه دوانده است؛ لحظات در نگاهم رنگ باخته‌اند. کاش آدمی توان بالا آوردن روحش را داشت.

روز و ماه چيست؟! براى من معنى ندارد، براى كسی كه در گور است زمان معنى خودش را گم می‌كند.

بوف کور