ماهیتِ‌گمشده.

دردی پنهان در وجودم ریشه دوانده است؛ لحظات در نگاهم رنگ باخته‌اند. کاش آدمی توان بالا آوردن روحش را داشت.

روز و ماه چيست؟! براى من معنى ندارد، براى كسی كه در گور است زمان معنى خودش را گم می‌كند.

بوف کور

به تماشای مردم می‌نشینم در کوچه‌ها، خیابان‌ها، متروها و در هر مکانی که حضورشان پررنگ است؛ زندگی‌هایی که درد همچون نقابی مهرشده بر چهره‌شان؛ مردمی که از تمام شکوه زندگی، تنها وارثِ صورت‌هایی زخمی بودند که از شدت چرکیدگی رو به پژمردگی قدم برمی‌داشتند. زخم‌هایی که روزبه‌روز نه‌تنها خشکیده نمی‌شدند، که تازه‌تر از قبل سر باز می‌کردند. ما وارثان دردیم؛ نه از اشتباهات خودمان، که از اجباری که مستحق آن نیستیم.

تنها که می‌ماند ، سخت افسرده بود و میخواست کسی را صدا کند تا هم‌دمش باشد اما از پیش میدانست که با دیگران حالش از این‌ که بود بدتر می‌شد .

مرگ ایوان ایلیچ

من اصلا نفهمیدم جوانی یعنی چه؟ من یک راست از بچگی به سن کهولت رسیدم.

دستهای آلوده.

​آدمی به جایی می‌رسد که دیگر فقط نگاه می‌کند، بی‌آنکه حتی صدایی از درونش بیرون بیاید. ​آلبر کامو.

انسان ممکن است با یک نفر بیست سال زندگی کند و آن شخص برایش یک غریبه باشد، می‌تواند با یک نفر بیست دقیقه وقت بگذراند و تا آخر عمر فراموشش نکند.

اگر خورشید بمیرد، اوریانا فالاچی.

اگر می‌توانستم برای خودم انگشتری با نوشته ای بر روی آن سفارش دهم احتمالاً این عبارت را انتخاب می‌کردم؛ "هیچ چیز نمی‌گذرد." من معتقدم که هیچ چیز بدون این که اثری از خود به جای بگذارد، نمی‌گذرد. و هر قدم کوچکی که بر می‌داریم، بر حال و آینده ما بسیار اثر گذار است.

زندگی من، آنتون چخوف.

احساسات جامعه‌ی امروزی در سه چیز خلاصه می‌شود : خودپسندی ، لذات شهوی و خستگی از زیستن...

آلبر کامو.

نابینا غصه نخور در این دنیا چیز قشنگی برایه دیدن نیست، ما هم که میبنیم خود را به کوری زده ایم...

چه غم‌انگیز است وقتی چیزی را که تمام عمر دنبالش بودی پیدا کنی، اما دیگر توان دوست داشتنش را نداشته باشی.

گابریل گارسیا مارکز.

بعد از سکوت، موسیقی بهترین وسیله برای بیان ناگفته‌هاست.

آلدوس.

حالا فهمیدم؛ جهنم همان زندگی اجباری با احمق‌های اطراف بود.

در بسته، ژان پل سارتر.

غبار کهنه‌ی عادت‌ها را از روح ترک‌خورده‌ات کنار بزن؛ که رستگاری نه در تکرار روزمرگی‌ها، بلکه در لحظه‌ی فروپاشیِ آن منی است که عمری به اجبار ساخته‌ای. نقاب‌هایی که بر چهره داری دیگر به کار تنهایی‌ات نمی‌آیند؛ حقیقت نه در پذیرشِ آن‌من ساخته‌ی جامعه، که در لحظه‌ی نجاتِ واقعیتِ وجودمان از چنگال دنیای بیرون است.