𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

بچه‌ها هیچ دست‌ و دلم نمیره واسه اکتیو بودن توی پیجم چون نه دیده میشه نه میره بالا و غمم‌گینه. امروز ولی استوری و پست گذاشتم. این پیج فقط کاری نیست، داستان مریض‌هام و خوب شدنشون‌و براتون تعریف می‌کنم. بیاین. دوستاتونم بیارین. هعی https://www.instagram.com/drnasimmirzaei?igsh=bjZ6ZzVjNWgweWEz&utm_source=qr

ممنون.

ویوهامون و درست کن دورف.سریع.

این روزا همش به این فکر می‌کنم که ای کاش جایی نبودیم که انقدر وادار به پذیرش جبر بشیم.منظورم اینه که قطعا جبر همه جا هست اما می‌تونستیم به این شدت تجربه‌ش نکنیم خب.

اینشکلی نیست که یه بار برای همیشه عزمت‌و جزم کنی و تموم بشه.احتمالا تا آخر عمر همش باید جزمش کنی تا چند بارش اتفاقی بیفته و خوب پیش بره.

ببخشید این منظورش اینه دیگه جوابم‌و نمی‌ده؟

صحبت صادق هدایت و از "چه جاهایی در دنیا هست" به چه زندگی ای در دانشگاه شهر دور داشتم و الان در چه منجلابی دست و پا می‌زنم تقلیل می‌دم.

یعنی منظورم اینه که به هر حال زندگی مسیر خودش رو می‌ره و تو اون‌موقعی که باید به مقصد می‌رسی؛ نه زودتر، نه دیرتر

تو نمی‌تونی بگی زخم‌هات التیام پیدا کرده تا موقعی که خودتو ایزوله نگه داری و در معرض هیچ‌چیزی قرار نگیری. ارتباط و اجتماع همون‌جاییه که هم منبع زخمه و هم التیام!

خبر خوب اینکه دیگه حالشو ندارم خودم‌و اذیت کنم.

آدما می‌تونن خیلی ترسناک باشن.من می‌ترسم.

کل چیزایی که نیاز دارم و فقط می‌تونم با پالت خیال کنم.

حالا فهمیدین چرا می‌خواستم امتحانا حضوری باشه؟ اونشکلی نمی‌نشستم به این چیزا فکر کنم.

درحالی که قدرت اصلی دست اون چنله و کارگردانه.ما فقط بازیگریم.

وقتی اولین ری اکشن چنلایی که کلا دو تا ری اکت دارن رو می‌زنم و بقیه هم باید ادامه ی اون رو بزنن چون انتخاب دیگه ای ندارن حس قدرت می‌کنم.

واقعا. ایده بامزه‌ایه '))