.pastel dream.
Kanalga Telegram’da o‘tish
شاید اینجا واسم مثل یه استودیو و تیکه هایی از روزمرگی هام باشه بین این همه شلوغی. . .
Ko'proq ko'rsatish274
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
+27 kun
Ma'lumot yo'q30 kun
Postlar arxiv
Repost from Methuselah
هیچوقت شکست خوردن عادی نمیشه و همیشه درد داره اما رفته رفته یاد میگیری باهاش بالغانه‌تر رفتار کنی. یاد میگیری که اگه اون چیزی که میخوای ارزش داشته باشه، باید پای همه بالا و پایینش وایسی و غر نزنی، خسته بشی اما نبُری، دست و پا بزنی اما غرق نشی. یاد میگیری خواسته‌هاتو با دلایل محکم‌تری انتخاب کنی نه از روی هیجان و ذوق بچه‌گانه تا بعدها بتونی از شکست‌هاش زنده بیرون بیای و دوباره بلند شی و ادامه بدی. ادامه بدی چون میدونی توی درستیِ مسیری که داری میری شکی نیست و ارزششو داره.
خیلی حرکت بدی یکی تو جمع بخواد همه توجه ها رو به خودش جلب کنه بعد از همه مهم تر فقط چرت و پرت بگه یعنی به هرچیزی متوسل بشه که اون توجه رو جذب کنه(خیلی ریز اون جمع رو ترک میکنیم خودش بمونه و خودش🥸)
Repost from ·Alaska, Alaska·
من جدی باورم نمیشه که یه سری از آدم‌ها با خودشون حرف نمی‌زنن! یعنی وقتی یه تصمیمی می‌گیرین مدام بلند با خودتون تکرارش نمی‌کنید؟ یا وقتی دارین یه کاری می‌کنید، آروم با خودتون مراحل کار رو زمزمه نمی‌کنید و وقتی یه جایی خراب‌کاری می‌کنید خودتون رو دعوا نمی‌کنید؟ نمی‌دونم مثلا زیر دوش مکالمه‌های آینده‌تون با آدم‌های فرضی رو تمرین نمی‌کنید؟ یا مثلا الکی با خودتون بحث نمی‌کنید و تازه از بردن بحث خوشحال نمی‌شین؟ من جدی یه وقت‌هایی فکر می‌کنم کل زندگیم رو دارم روایت می‌کنم و همه‌چیز شبیه این پادکست‌هاییه که فقط یه شنونده داره که اون هم خودمم. دیوانه شدم!
