.pastel dream.

دلتنگی همیشه هست همیشه، حتی وقتی تو همون لحظه حضور داری

امشب پیش خانوم خوسه* .

روشنایی شاید یه قدم اونورتره ولی فعلا خاموشم...

پالت از بندهای موردعلاقمه، یادمه اولین آهنگی که ازش گوش دادم با من خیال بود و عجب حسی عجب حسی:)

کلا وقتی سنت کمه چون برخوردت با زندگی واقعی و مشکلات غیرقابل حل کمتره، فکر میکنی که: چرا نباید زندگی طبق خواسته‌های من پیش بره؟ من خوب نشستم فکر کردم چیکار باید بکنم و میخوام به همه‌اشون هم عمل کنم پس دلیلی نداره که تصمیمم اشتباه باشه و نرسم. و بخاطر سنی که توش هستی و تجربیات کمت معمولا فقط تا نوک بینیت رو میبینی و نه بیشتر. علاقه‌ات رو هم مدام قاطی تصمیم گیری‌های منطقی زندگیت میکنی و دنبال این هستی که راه سریع‌تری که در طولش بهت خوش بگذره رو هم انتخاب کنی. کلا توی اون سن با پدیده‌ای به نام ‘باید خیلی چیزها رو از دست بدم تا حداقل به یک چیز کوچیک برسم’ اشنا نیستی. این میشه که وقتی ۱۹ سالگی رو رد میکنی، دانشگاه میری، سرکار میری، وارد اجتماع میشی و مسئولیت‌های واقعی روی دوشت میفتن، حس میکنی گم شدی و داری له میشی و این اون زندگی‌ای که میخواستی نبود و مدام از خودت میپرسی کجا رو اشتباه رفتم که به اون رویاهایی که داشتم، سر زمانی که پیش بینی کرده بودم نرسیدم؟

"اگه میخوای تجربه به دست بیاری از دایره امن ات بیا بیرون" فکرکنم ۲۳ سالگی داره مدام با این جمله میگذره برام