ׄ ɴᴇʀᴏ; sᴇᴄᴛɪᴏɴˑ ׄ

ما در طول اسیب هایی که میبینیم بالغ میشویم نه در طول زمان!

آه، از این دست و پا چلفتی بی پایان من؛ یک بار دیگر، امید را در جیب پاره ام چپانده ام. _ فئودور داستایفسکی

من به چیز‌های زیادی باور قلبی عمیقی ندارم، اما به این باور دارم که بعضی از آدم‌ها سر راهت قرار نمی‌گیرن که فقط توی زندگیت وجود داشته باشن، روحشون به زندگیت گره می‌خوره و بغلشون تبدیل می‌شه به یک خونه‌ی گرم. گاهی وقت‌ها فقط کافیه که توی سکوت کنارشون بشینی تا بفهمی که چقدر وجودشون امیدبخشه و باعث می‌شه خون توی رگ‌هات گرم بشه. تو یکی از اون آدم‌هایی. وجود تو کم‌کم به زندگی من گره خورد و آغوشت تبدیل شد به خونه‌ی من. همیشه کنارم بودی و حتی یک لحظه نذاشتی که دلسرد بشم. تو اون دلیلی بودی که همیشه به خودم گفتم "گور بابای بقیه، من یکیو دارم که همیشه کنار منه، حتی با اینکه صدها کیلومتر فاصله داریم." و شاید فاصله بین ما صدها کیلومتر باشه، اما هیچ‌وقت نتونسته اون چیزی رو که بین ماست از بین ببره. چون بعضی آدم‌ها رو فاصله ازت دور نمی‌کنه؛ فقط بیشتر بهت یادآوری می‌کنه که چقدر به بودنشون نیاز داری. می‌خوام این رو بدونی که تو برای من فقط یک آدم عزیز نیستی، تو بخشی از خانواده‌ی من و آرامش منی، بخشی از خاطراتی که با فکر کردن بهشون دلگرم می‌شم و بخشی از آینده‌ای که وقتی تصورش می‌کنم، وجودم پر می‌شه از ذوق. و شاید هیچ‌وقت نتونم دقیقاً توضیح بدم که چطور یک آدم می‌تونه این‌قدر آروم و بی‌سروصدا تبدیل بشه به یکی از مهم‌ترین قسمت‌های زندگی یکی دیگه. چطور می‌شه نبودنش رو قبل از اینکه اتفاق بیفته تصور کرد و از فکرش ترسید، و چطور حضورش می‌تونه انقدر عادی و همیشگی بشه که دیگه ندونی زندگی قبل از اون چطور می‌گذشته. اما بدون شک می‌تونم این رو بهت بگم که تو بخشی از وجود منی و همیشه یه گوشه از قلبم تا ابد برای توئه و برای تو امن می‌مونه. کارامل عزیزم. خوشحالم که تو رو دارم و خوشحالم که یه جایی از این دنیا، مسیر زندگی من به تو رسید.

اون درک نشدنه مهم نیست، چون همیشگیه. و برای چیزای همیشگی، همیشه یه راه‌حلی وجود داشته. چیزی که سخت و تلخش می‌کنه، ایجاد فضایی برای انتظارِ درک شدنه و دوباره درک نشدنه. انگار خودتو تشنه نگه داشتی برای یه نوشیدنی خنک، بعد شربت استامینوفن بریزن تو حلقت. می‌دونی، این‌طوری از خودت ناامید می‌شی؛ از خودی که انتظار رو به وجود آورده، به موندن توی این دایره‌ی انتظار فرصت داده و در نهایت ناامید شده. از خودت که فضا رو برای ناامیدی فراهم کردی. و بعد، ناامیدی از بقیه هم بهش اضافه می‌شه و همه‌چیز رو سخت‌تر می‌کنه. این یعنی دیگه هیچ راه نجاتی نیست!

چه ها کشیدم و دم نزدم. دم نزدن ها پیرم کرد.

تا حالا شده تابستون سرمابخوری؟ شاید تو کل عمرت یکی دوبار این اتفاق برات افتاده باشه ولی یادت مونده کی بوده و چقدر طول کشیده. درحالی که شاید توی زمستون بارها و بارها گرفتار تب و لرز و عطسه و سرفه بشی ولی یادت نیاد چند بار بوده و چه‌جوری! این غیرمنتظره‌ست! مثلا ما انتظار بعضی رفتارها رو از بعضی آدم ها نداریم. شاید اگه یه نفر دیگه این شکلی رفتار کنه اصلا برامون مهم نباشه و از کنارش بی تفاوت عبور کنیم. چون غیر منتظره نیست. ولی وقتی از یه آدم خاص توی زندگیمون یه رفتار غیرمنتظره سر میزنه؛ دیگه توی ذهنمون حک میشه و از بین نمیره. همونجوری که تو انتظارشو نداری توی تابستون سرما بخوری...

خودِ آدما باید ارزشتو بدونن، خودشون باید بفهمن نه اینکه بجنگی، بدویی، حرص بزنی تا ثابت کنی جایگاهتو، تا نشون بدی که باید برات وقت بذارن نه موقع گرفتاری به یادت باشن. آدمی که بخواد تو دایره ادمای تو باشه خودش می‌فهمه بودنت چقدر ارزش داره، بدون اینکه مجبور باشی برای دیده شدن، خودتو خسته کنی.

«همیشه صحبت فرداست، فردا؛ و این خود یک مرگ واقعی‌ست.» _فئودور داستایفسکی

من حالم خوب نیست. ازم نپرس چی شده. ازم نپرس چرا ساکتم، چرا چشمام پر از اشکه، چرا این‌قدر تو خودمم. من هیچی نمی‌دونم. فقط می‌دونم فکرام خیلی زیاد شدن. اون‌قدر زیاد که دیگه نمی‌تونم بفهمم کدومشون از کجا میان و چرا این‌همه توی سرمن. فکرام زورشون به من رسید. من سعی کردم جمعشون کنم، سعی کردم آرومشون کنم، سعی کردم خودمو آروم کنم… ولی نشد. و الان هیچی نمی‌دونم. واقعاً هیچی. نه می‌دونم چی شده، نه می‌دونم چرا این‌قدر خسته‌ام، نه می‌دونم چرا چشمام این‌همه اشک دارن. فقط می‌دونم حالم خوب نیست. همین. تنها چیزی که می‌دونم، همینه.

من همیشه فکر می‌کردم تا وقتی کتابی برای خواندن، فیلمی برای دیدن و خیالی برای پناه بردن وجود دارد، می‌شود دوام آورد. می‌شود چند ساعتی از خودمان فاصله بگیریم و در جهانی دیگر گم شویم. اما چه می‌شود اگر روزی حتی خیال کردن هم خسته‌مان کند؟ اگر نه گذشته جایی برای برگشتن داشته باشد و نه آینده تصویری برای دل بستن؟ شاید غم‌انگیزترین اتفاق همین باشد؛ اینکه آدم نه‌تنها از واقعیت خسته شود، بلکه دیگر توانایی فرار کردن از آن را هم نداشته باشد.

عاشق ی دختری شدم

میدانی غریب آشنا درونم خالی‌ست همانند کمد قدیمی در زیرزمین مادربزرگ که یک گوشه خاک می‌خورد خصوصاً این روزها که می‌گذرد اما سخت و سنگین مغزم هیچ داده‌ی به‌دردبخوری دریافت نمی‌کند فقط در حد انجام کارهای روزمره توان دارد همیشه تصویر روشنی که از آینده داشتم تسکین‌بخشم بود اما حالا هیچ تصویر روشنی در آینده نمی‌بینم و این مرا از خودم می‌ترساند مسئله‌ی اصلی آینده نیست آینده هم چیزی شبیه امروز و دیروز است اما این بی‌تفاوتی این جسد‌وار زندگی کردن از شوق خالی بودن و تاریکی جاده‌ی روبه‌رو که محض رضای خدا یک چراغ هم در آن روشن نیست همه‌ی این‌ها آغاز دردسر بزرگی‌ست که کم‌وبیش گریبانم را گرفته...