𝗕𝘂𝗿𝗻 𝗼𝘂𝘁

کاش موهام زودتر بلند شه تا دوباره زورم برسه بهش و کوتاهش کنم، چون ظاهرا بین کوتاه کردن موهام و دست خودمو از این زندگی، کوتاه کردن موهام منطقی تره.

فکر می‌کنی میتونی زندگیمو درست کنی تا تو دستم هدایت جدید میبینی.

فهمیدم تو نامه هایی که برای خودم نوشتم مهربون تر از واقعیتم. عجیبه اینهمه تناقض.

آدما تحسینت میکنن و میخوان جای تو باشن، درحالی که فقط خودت میدونی چقدر پتانسیل از اینجایی که هستی بالاتر بودنو داری و نتیجه حداقل این حجم از تلاشات جابه‌جا کردن اهرام مصر بوده نه صرفا به اینجا رسیدن.

گفت "تو با شاشیدن رو آتیش ذوق کسی شعله‌ور نمیشی"

یه سری اعصاب خوردیام هست که هیچ جوره نمیتونی به کسی بگی. فکر نمیکردم، یا حداقل دور بودم ازش، ولی مثل اینکه راستی راستی هیچ کدوم از آدمای امنت برای سبک کردن چیزی که داری حمل میکنی امن نیستن، نه چون اونا امن نیستن، بلکه چون چیزی که روی دوش توعه قابل انتقال نیست.

این روزا به جای غصه آدامس میخورم.

کی باورش میشه این بچه میخواد بره کارشناسی بخونه؟ اینکه فکر میکرد درس خوندن فقط یکم بعد دبیرستان ادامه داره و بعدش فقط مدرک، پول و مهاجرته. زهی خیال باطل واقعا.

Fact.