𝗕𝘂𝗿𝗻 𝗼𝘂𝘁

من اگر پسری داشتم احتمالأ شبیه تو می‌شد:

زشته نمیکنه بچه تخس که گریه.

کتاب "خیابان چرینگ کراس شماره‌ی ۸۴ " دلنشین، کوتاه و در سبک نامه نگاری بین نویسنده‌ی آمریکاییِ ساده و بقول خودش گدا زاده در نیویورک، با کتاب فروشی در انگلستان بنام فرانک. سال‌های طولانی نامه نگاری که در انتها به این کتاب تبدیل شد، بدون آلایش و داستان عجیبی و تنها کتابی که از این نمایشنامه نویس معروف شد.و همین.

کاش قارچ بودم.

جمع نمیشه. نه اتاقم، نه کارام، نه مغزم، نه زندگیم، نه پولام. تموم نمیشه. این پیوسته ناامید شدنا و کنده شدنا و دوباره به هر طریقی ادامه دادنا. انسان بودن ایده کدوم ابلهی بود؟

زنِ ایرانی جادوگر است FR، د آخه باور بفرمایید موجودی اشرف تر از زنِ ایرانی نداریم.😩

انقدر نازه که جا داره بگم "د آخه.😭😭😭" :))

من بعد دانشگاه به خواب نیاز ندارم، به کما نیاز دارم.

برگشته میگه چاق شدیا! آره عزیزم زن خوب و باشگاه بهم ساخته هم چاق شدم هم خاندان تورو باهم می‌خورم گریه کن. بلاخره عضله هام نیاز به پروتئین کافی دارن و چی بهتر از پروتئین انسانی!

هیچ وقت توی شیش سال تحصیل دبستانم برای مدرسه و پیش‌دبستانی و مهدکودک رفتن گریه نکردم، ولی حالا هرروز برای دانشگاه رفتن علاوه بر گریه پاهامم میکوبم زمین.

چرا کانسپت خوشحالی فروشی رو جمع کردید لاشیا، من شاید لازم داشتم یه مشت کصشعر تحت عنوان محصولات خوشحالی فروشی بخرم و خوشحال شم‌.اه‌.

چیشد که دیگه مغازه خوشحالی فروشی نداریم؟

قطعا یه روزی برای این فلافل خریدنای بابا، شبایی که برای شام غذای خونگی نداریم تنگ میشه.

یکی از بزرگترین حسرتام اینه که به اندازه‌ی کافی تاریخ نمیدونم تا هرموقع هرکی چرت و پرت گفت، واقعیت رو با جزئیات بکوبم تو صورتش. صرفا میفهمم داره زر میزنه و رد میشم.

برای درآوردن همون پونصد تومن دوتا شب تا صبح باید بشینم پشت چرخ خیاطی.

چه وضعشه نسل z انقدر زیاده خواهه

یه متر لای چسب و دوتا دونه نخ و دوتا دونه زیپ خریدم پونصد تومن اعتراض دارم؟ نه. مرگ بر آمریکا بابا.

Today.