وَرطه

واقعیت اینه که حتی ۱ نفر هم نباید تو ماجرای دی کشته می‌شد و همینم عدد زیادیه و در این شکی نیست؛ ولی امثال این آدم و باقی شبکه‌های ماهواره‌ای که نونشون تو خون مردم بی‌گناهه با ارقام ۴۰ و ۵۰ و ۱۰۰ هزار نفریِ کشته‌شده‌ها با احساسات و هیجانات مردم بازی کردن و برای رسیدن به اهداف قدرت‌طلبانه‌ی خودشون، جاده‌صاف‌کُن آمریکا و اسرائیل برای حمله به ایران و کشته شدن چند هزار بی‌گناه دیگه شدن. افراد و شبکه‌هایی که خودشون در تحریک و تشویق مردم به رفتن به سمت مرگ دست داشتن و حالا بعد از این‌ همه وقت و جنگی که در گرفت، تازه یادشون افتاده تعداد کشته‌شده‌های مستند و قابل استناد دی به ۷ هزار هم نمی‌رسه. چه ۳ هزار نفر و یا ۶ هزار نفر فرقی نداره. تکرار می‌کنم که ۱ نفر هم واسه این موضوع عدد زیادیه و چیزی از سیاهی جنایتی که ج.ا مرتکب شد کم نمی‌شه. مشکل اینه این افراد جان آدم‌ها رو بازيچه‌ی قدرت‌طلبی خودشون کردن و آدم‌ها رو به چندتا عدد و رقم بی‌ارزش و بازيچه تبدیل کردن که تهش بمب شدن و ریختن رو سر همین مردم بی‌گناه. نه ج.ا نابود شد و نه تغییر و تحول خاصی رخ داد، فقط کشته اومد روی کشته‌شده‌های دی و عزادارتر از قبل شدیم.

اینم جالب و قابل تأمل بود. یه مدل خوشگلی هست که واضح و تو چشمه و همه در نگاه اول متوجهش می‌شن و در نظر و تایپ و سلیقه‌ی همه خوشگل محسوب می‌شه. الآن از این نوع خوشگلی زیاد داریم. اونقدر زیاد که دیگه کم پیش میاد خوشگلی یکی به وجدت بیاره. چون تو اون سبک و سیاق خوشگل زیاد شده. اما یه مدل خوشگل داریم که شاید در نگاه همه خوشگل و جذاب به نظر نیاد و برای درک جذابیتش باید بیشتر بهش دقت و توجه کنی. تو نگاه اول ممکنه به چشم خیلی‌ها نیاد. این مدل خوشگل‌ها بِکر و کم‌تعدادتر هستن.

این‌که آدم دلش واسه شخص خاصی تنگ بشه یه مدل خاص و متفاوتی هم داره که تو رو توی ابهام عجیبی قرار می‌ده. این‌که بعد یه مدت خیلی زیادی تو نمی‌تونی تشخیص بدی این دلتنگی مربوط به اون شخص خاصه یا نسخه‌ی خاص خودت در ارتباط با اون آدم. ولی نقطه اشتراکشون اینه که جفتشون دیگه نیستن.

by Aman Daharwal.

«زندگی، با بی‌اعتنایی همیشگی‌اش، کار خودش را می‌کند. اتوبوس‌ها می‌رسند، چراغ‌ها سبز می‌شوند، مردم می‌خندند و لیوان‌های چای یکی پس از دیگری خالی می‌شوند. جهان هیچ قراردادی با خاطره‌ها نبسته است. فقط انسان است که گاهی میان شلوغ‌ترین خیابان، ناگهان احساس می‌کند صدایی باید باشد که نیست؛ حضوری که جای خالی‌اش از هر حضور دیگری سنگین‌تر شده است.»

این‌که از همه‌ی بچه‌های مدرسه‌ی میناب بالاخره یه چیزی پیدا شد که خانواده‌هاشون بتونن به خاک بسپرن و به همون تیکه‌ها یه احساس تعلق خاطری داشته باشن، ولی از این بچه مطلقاً هیچی نموند که طی این چند ماه پیدا و شناسایی بشه، حالمو خراب می‌کنه. بی‌وقفه می‌تونم بابتش غمگین باشم و اشک بریزم.

۴ سال از این عکس می‌گذره. مورد خوبیه که بسنجید کجای مسیر مبارزه برای رسیدن به یکی از حقوق‌تون هستید. خیلی سخت و جان‌فرسا بوده و هست، ولی مهم‌ترین نکته‌ش اینه که نباید ناامید شد. راهی جز مبارزه و به فردا امیدوار بودن وجود نداره.

شب‌ها عجیب‌اند؛ نه به این خاطر که تاریک‌اند، بلکه چون چیزهایی را که روز با هزار زحمت پنهان کرده‌ای، بی‌صدا از گوشه‌های ذهن بیرون می‌کشند و روبه‌رویت می‌نشانند. آدم گاهی با اتاق خودش غریبه می‌شود. به صندلی نگاه می‌کند، به فنجانی که ساعت‌هاست سرد شده، به سکوتی که انگار وزن دارد، و ناگهان احساس می‌کند چیزی از جهان کم شده؛ نه آن‌قدر بزرگ که دیگران متوجه شوند، اما آن‌قدر عمیق که تمام نظم زندگی را به هم بریزد.

ترجمه‌ی پیشنهادی من برای این کتاب قطعاً این ترجمه‌ست.

معرفی کتاب یادداشت‌های زیرزمینی اثر داستایفسکی: https://www.instagram.com/reel/DbGaVELRlOs/?igsh=enFuOWQ1bzhmdzFl

وقتی از یه هیولا به یه هیولای دیگه پناه می‌برید، چیزی که نصیبتون می‌شه آغوش گرم و نرم نیست؛ مرگه. این‌که یه عده تا نمیرن یا مرگ عزیزشون رو در پناه ناجی پوشالیشون نبینن که باورشون بشه به چی پناه بردن، از حماقتشونه. در کل که لعنت به ج.ا که باعث شد مردم ما به جایی جز کشور خودشون امید و نگاهی داشته باشن، اما آدم خوبه اجازه نده عقل و عقلانیتش قربانی نفرت و کینه‌ و خشمش بشه.

فاصله‌ی این دوتا توییت ۱۲ روز بود. مواظب آرزوهاتون باشید.

پهلوی تو مصاحبه‌ی جدیدش گفته اون ماجرای خبر ۵۰هزارتا نیروی امنیتی و نظامی ریزشی در ج.ا رو صرفاً از روی چندتا پیام دریافتی در شبکه‌های اجتماعی باور کردم و گفتم. دارم به جان و آینده‌ی تباه شده‌ی اون چند هزار نفری فکر می‌کنم که با حرف و ادعاهای پوشالی این دلقک تحریک شدن و به سمت مراکز و اماکن امنیتی و انتظامی حمله کردن و کشته شدن. عمیقاً دلم می‌سوزه و غمگین می‌شم که یه جماعتی از خشم و نفرت علیه ج.ا به این پفیوز پناه بردن و قربانی حماقت و ساده‌لوحیش شدن. هرچند اگه از ساده‌لوحی و حماقت بوده باشه دردش کم‌تره تا اینکه این همه آدمو آگاهانه قربانی قدرت‌طلبی خودش کرده باشه. خیلی جدی باورش واسم سخته که یه آدم انقدر می‌تونه احمق و ساده باشه! واقعاً نمی‌دونم چی بگم. حیف از همه جوون و جونی که رفتن و دیگه برنمی‌گردن.

Luca Ponsato.