آکادمی معلمان افغانستان

❣ یک دقیقه مطالعه رؤیایی که با یک نمره از بین نرفت مونتی رابرتز در دوران کودکی، به دلیل شغل پدرش که مربی و تربیت‌کنندۀ اسپ بود، زندگی متفاوتی داشت. پدرش برای تربیت اسپ‌ها از یک اصطبل به اصطبل دیگر و از یک مزرعه به مزرعۀ دیگر می‌رفت. به همین دلیل، مونتی در طول سال چندین بار مکتب خود را تغییر می‌داد. روزی، هنگامی که شاگرد دورۀ لیسه بود، استاد از شاگردان خواست بنویسند که در آینده می‌خواهند چه‌کاره شوند و به چه هدفی برسند. مونتی بدون درنگ، هفت صفحه دربارۀ آرزوی خود نوشت؛ این‌که می‌خواهد روزی مالک یک مزرعۀ بزرگ اسپ‌پروری باشد. او با جزئیات کامل، بخش‌های مختلف مزرعه را توضیح داد و حتی نقشۀ آن را با اصطبل‌ها و ویلای مسکونی رسم کرد. دو روز بعد، نوشته‌اش را با نمرۀ F، پایین‌ترین نمره، دریافت کرد. پس از ختم درس، نزد استاد رفت و پرسید: «استاد گرامی، چرا به نوشتۀ من پایین‌ترین نمره را داده‌اید؟» استاد پاسخ داد: «این آرزو برای کسی با شرایط تو، که از خانوادۀ کم‌درآمد و خانه‌به‌دوش هستی و امکانات چندانی نداری، بسیار دور از واقعیت است. رسیدن به چنین هدفی تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد. بهتر است نوشته‌ات را دوباره بنویسی و هدفی واقع‌بینانه‌تر انتخاب کنی.» مونتی به خانه رفت و موضوع را با پدرش در میان گذاشت. پدرش به او گفت: «پسرم، این تصمیم برای آیندۀ تو بسیار مهم است؛ بنابراین، خودت باید دربارۀ آن فکر کنی و تصمیم بگیری.» چند روز بعد، مونتی همان نوشته را، بدون هیچ تغییری، دوباره به استاد تسلیم کرد و گفت: «استاد عزیز، شما همان نمرۀ F را نگه دارید؛ من هم رؤیایم را نگه می‌دارم.» سال‌ها بعد، مونتی رابرتز به پرورش‌دهندۀ مشهور اسپ تبدیل شد و به رؤیای خود نزدیک گردید. روایت این داستان می‌گوید که او نوشته‌اش را قاب گرفته بود و بالای شومینه نگه می‌داشت تا همیشه به یاد داشته باشد که روزی کسی رؤیایش را غیرواقع‌بینانه دانسته بود. آکادمی معلمان افغانستان https://t.me/mnzpracticalmanagement