از سکوت که بگذریم.

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری دانی که رسیدن هنر‌ گام زمان است تو رهرو دیرینه‌ی سر منزل عشقی بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است دردا و دریغا که درین بازی خونین بازیچه‌ی ایام، دل آدمیان است ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی دردی‌ست درین سینه که همزاد جهان است خون می‌چکد از دیده درین کنج صبوری این صبر که من می‌کنم افشردن جان است از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود گنجی‌ست که اندر قدم راهروان است