روزگار سبز🍃

میخواهم از خودم به شدت مراقبت کنم؛ حداقل به همان شـدتی که از آدم‌های دیگر زندگی‌ام مراقبت می‌کنم.

All I dream of is your eyes

f

ذهنم با کلمات جادو میکنه، کلماتِ ساده رو کنار هم می‌چینه و ازشون چیزهایی رو میسازه و من رو به دستاورد عمیقی که میخوام میرسونه. مثلا گاهی شعری در موجهای خروشانِ پسِ رگهایم که از عشق جاری‌اند، یا سطرهایی از جملات که غم درونی ذهنم را آشکار میکند. بله هیچ لذتی با نوشتن قابل مقایسه نیست. #سهیلا_واله

بااختلاف این زیباترین تابلوی جهان هستی‌ست.

من دیگه مث اون موقع‌ها که یه هفته صبر میکردم تا لوبیایی که برای آزمایش علوم کاشته بودم جوونه بزنه صبور نیستم.

دلم ذوق کردن میخواد. شبیه ذوق آزمایش علوم که لوبیا میکاشتیم از توی خاک جوونه میزدن، یا سبز شدن ته پیازی که توی آب میزاشتیم😐

دلم ذوق کردن میخواد. شبیه به وجد اومدن از به نتیجه رسیدن آزمایش علوم وقتی که می‌دیدم لوبیاهام از توی خاک جوونه میزد و یا سبز شدن ته پیاز توی آب که شگفت‌زده‌م میکرد😐

دلم ذوق کردن و به وجد اومدن میخواد. ذوقی شبیه به نتیجه رسیدن آزمایش علوم که لوبیام از خاک جوونه میزد و یا سبز شدن ته پیاز توی آب که شگفت‌زده‌م میکرد😐

بزن باران که من هم ابری‌ام☁

کنجکاو شدم. از مشابهت رفتار آدما با خودم. نمیدونم چرا به هر رابطه‌ای که ورود پیدا میکنم، بعد از مدتی به خودم میام می‌بینم که اِه بازم الگوریتم تکراری و قدیمی زنده شده! داستان همون داستانه فقط چهره‌ها و نام‌ها عوض میشن. زخمایی که به درمان نرسیده اما تا دلت بخواد پنهان شده. انگار یه نخ نامرئی من رو هدایت میکنه به سمت سناریوهای قبل... ولی الان کنجکاو شدم. به درون خودم نگاه میکنم که چی باعث میشه که این تکرار رخ میده. فکر میکنم کنجکاو شدن آدم نسبت به خودش آغازِ نقطه‌ی عطف باشه شایدم اشتباه میکنم ولی اینکه به خودت بیای که چرا مدام در حال دیدن فیلم تکراری شکستنت هستی و کنجکاوت کرده باشه یه جرقه‌ست! شاید به این فهم نسبت به اینکه اجبار به تکرار نباشم رسیده باشم... البته شاید...

چه وضعشه دلتنگ باشی هوا هم تازه یادش افتاده وسط چلّه ی زمستون دونفره و این صحبتا بشه اصلا چه معنی میده👀

دلتنگ باشی هوا هم تازه یادش افتاده دونفره بشه.

امروز هوا خیلی باوقار و خانومه🙂‍↔️

خانم "اِن" پنج سال رفاقت شیرین و دلخواه رو باهات تجربه کردم یه عالمه خاطره ساختم باهات الهی شکر ولی نمیدونم اول راهم، میانه‌ی راهم یا آخرش اما هرکجاش که هست دلم میخواد همینقدر قشنگ برقرار بمونیم باهم و همینطور امن باشیم برای هم دوست دارم آرامشم❤

. سوال پیش میاد. چجوری رفیق پیدا می‌کنید؟ چجوری رفیق می‌شید؟ خیلی ساده‌ست. خودمون رو اکسپوز می‌کنیم. فارسیش می‌شه «در معرض قرار دادن». در معرض چی؟ همه‌چی، اینکه چی می‌شه معلوم نیست. اینکه چقدر وایب بهم بخوره به مرور معلوم می‌شه. دوستی ابدی شکل می‌گیره؟ معلوم نیست. اگر همه‌چی خراب شد و ضربه خوردیم چی؟ برای همین می‌گم خودمون رو در معرض همه‌چیز قرار می‌دیم. ممکنه همه‌چی راهیِ چاه توالت شه. ما بمونیم و یه سری خاطرات معلق در فضا. ممکنه رفاقتی شکل بگیره که نه فاصله بهش آسیب بزنه، نه زمان، نه هیچی! . رفیق پیدا کردن وقتی عضو جامعه‌ی خاصی مثل دانشگاه یا محیط کار باشی، یه مدل جیگر خاصی می‌خواد. خیلی بیشتر طول می‌کشه تا شناخت ایجاد شه. کلا یه هندونه‌ی دربسته‌ست و منم عاشق هندونه‌ها! . ما نمی‌تونیم آینده رو بشناسیم، ما حتی خودِ آینده‌مون رو هم نمی‌شناسیم. نمی‌دونیم خودمون یه سال دیگه، یه ماه دیگه، یه روز دیگه از زندگی چی می‌خوایم. پس آیا به خاطر ترسیدن از اتفاقاتی که هنوز نیفتاده، باید حال رو تو وضعیت انفعال و وحشت‌زده بگذرونیم؟ چطور برای خراب شدن چیزی که ساخته نشده، غصه بخوریم؟ اصلا گیریم که به جای غصه دارش رسید. اینم یه دَرسه دیگه! مگه زندگی جدول مسابقه‌ست که برنده‌ی همیشگی باشیم؟ . زندگی اصلااااا معلوم نمی‌کنه یه ثانیه‌ی بعدش چه خبره. اینو ما خیلی بیشتر باید با گوشت و پوست لمس کرده باشیم. پس بهتره هر ثانیه‌ای که می‌تونیم خاطره بسازیم، مشغول باشیم. شُد شُد، نَشد نَشد، ولش کنننننن رئیس! . نجمه جون، هندونه‌ی در بسته‌ی منه که درش وا شد و آخ که چه هندونه‌ی تو سُررررخی؛ مرسی این همه سال راه اومدی تو خونم تو خاطراتم تا در و دیوار این خونه صدای خنده‌هامون رو بشنوه و یه عالم خاطره ساختیم! بغل سفت الاغی، بی ماچ!