روزگار سبز🍃

میدونی؟ شعرهایی که بی‌جون افتاده بودن کف قلبم دارن پشتشون و میتکونن و پا میشن. یه خبراییه تو دلم

«بهت یه نصيحت میکنم؛ شايدم يک وصيت!» آن چيست؟ روزشماى مكن! حتى اگر فكر می‌كنی در مهلكه افتاده‌اى روزشمارى مكن! حالا هم لحظه‌شمارى مكن. شب نمی‌تواند تمام نشود، طبيعت شب آن است كه برود رو به صبح. نمی‌تواند يكجا بماند، مجبور است بگذرد، اما وقتى تو ذهنت را اسير گذر لحظه‌ها كنى، خودت گذر لحظه‌ها را سنگين و سنگين‌تر مى‌كنى؛ بگذار شب هم راه خودش را برود. • محمود دولت آبادی

اگرچه به تو نرسیدم ولی خاطرات اندک تو همیشه مسکنی قوی برای غرق نشدن در آشفتگی دنیای درونیم برای تمام طول عمرم شد.

بعد از این همه وقت فکر میکنم امروز التیام پیدا کردم و دیگه وقتش رسیده این عشق رو ببوسم و بزارمش توی طاقچه‌ی دلم. با تمام تطاول و جفایی که به من کردی نمی‌زارم خاک بخوری همیشه مث یه نور توی قلبمی✨🤍

دیگه هیچوقت شاید اینو نفهمی اما دوس داشتن من اینطوری بود که قاچ پیتزام رو اول باید تو یه گاز بگرفتی بعد خودم بخورمش.

میدونی؟ شاید هیچوقت دیگه اینو نفهمی اما من اونی میشدم برات که یه قاچ پیتزام رو اول بدم تو گاز بگیری بعد خودم بخورم.

حالا از پیتزای آخر هفته‌هامون که قولش داده بودیم باهم درست کنیم و پای فیلم گاز بگیریم گذشتم اما تکلیف اون کباب بریونی که قرار بود یبار واسم درست کنی چی میشه.

آره... تو همونی بودی که می‌دونست صدای سوختن چوب بهم آرامش میده

قرار بود تو نیمه شبای سرد زمستون وسط حیاط، تو سرما بشینیم پای آتیشی که تو بپا کردی، چای زغالی بخوریم و گپ بزنیم.

قرار بود تو نیمه شبای زمستون وسط حیاط توی سرما بشینیم پای آتیشی که تو بپا کردی و چای آتیشی که واسم درست کردی، باهم بخوریم و گپ بزنیم.

چیزی نمونده بود که بیام برام کباب بریونی درست کنی...

قرار بود زمستون بشه برام کباب بریونی درست کنی و آخرشب بشینیم چای آتیشی تو بخوریم و گپ بزنیم.

لعنتی! دوس داشتنت قشنگ بود. تو همونی بودی که قرار بود برام مرغ و خروس اجاره کنه صرفا بخاطر اینکه بهت گفته‌ بودم صدای مرغ و خروسا رو دوس دارم.

داشتنَت کوتاه بود؛ همچون درختی که تا دست زدم گنجشک‌هایَش پریدند...

داشتنِ تو بیستم اُکتبر ۲٠۲۴ آغاز شد و سه ماه و یک روز بعد یعنی بیست‌ویکم دسامبر پر کشید.. عمر داشتنت کوتاه بود... حالا بیشتر از هر وقت دیگه‌ای معنای فصل زیبای عاشقانه‌ی پاییز را فهمیدم. پاییز درختِ عاشقی بود که از رویای داشتن عشق ایده‌آلش زرد شد و از پا افتاد...

من وقتی میخوام هیاهوی پیرامون جهانم آرام بشه، یک یا چند موسیقی را وارد بخشی از وجودم میکنم، جهانم آرام میشود و به سکون میرسم. تو پس از اینکه پشت سر گذاشتنِ امورات و تیک خوردن روزمرگی‌هایت چه میکنی؟

ببین عزیزم! با منطقی که این سالها از شناخت مردها بدست آورده‌ام فهمیده‌ام که مردها ابتدا تو را از ظلمات و تاریکی خودت بیرون می‌کشند، روح و احساسِ مرده‌ی تو را و یا شاید تخم احساس تو را در بازیِ خودشان می‌کارند و تا موقع جوانه زدن صبر می‌کنند و بعد از به ثمر نشستن آن تو را وارد بازی‌شان می‌کنند. یعنی تو را مدح و ثنا می‌کنند فقط برای اینکه با تو هم‌آغوشی داشته باشند. اگر تو مجوز بستر را برایش فراهم بنمایی فرشته‌ی نامرئی و نایابی امّا همین که هم‌آغوششان شدی شروع به قضاوتت می‌کنند و لقب فرشته از افسانه‌شان کمرنگ می‌شود و آرام‌آرام تو را کثیف و بدکاره لقب می‌دهند؛ و مدح و ستایش تو جای خود را به نکوهش کردن از سوی آنها می‌دهد. می‌دانی؟ شاید این طبیعت خلقت آنهاست و نباید متهمشان کرد ولی اگر آن طرف قضیه را ببینیم، این ماییم که از ناخودآگاهمان یک بی‌اعتمادی سرشته شده که آنها ابتدا تو را اهلی می‌کنند و وقتی که آنها را به دستاوردشان رساندیم، ما را می‌رانند. این خیلی تلخ است کاش مردها به جای اینکه تن ما را لمس کنند، روح ما را لمس می‌کردند تا ما شاید.. شاید بتوانیم افکار و اعتمادمان را پوست بیاندازیم. #سهیلا_واله