روزگار سبز🍃

گاهی میان شلوغ‌ترین روزها، میان صدای آدم‌ها و رفت‌وآمد زندگی، ناگهان سکوتی درونت قد می‌کشد و می‌فهمی چقدر تنها شده‌ای. نه از نبودِ آدم‌ها، از نبودِ آن کسی که دلت برایش خانه بود.

«کاش می‌رفتم روستا. لااقل چند درخت می‌کاشتم. درخت‌ها میوه می‌دادند؛ سیب، انگور، نارنج و پرتقال. مثل يك زن کاملا روستایی، مرغ و خروس پرورش می‌دادم آن‌ها صاحب جوجه می‌شدند و هر بار این قصه تکرار می‌شد. اما حالا…حالا هر روز اتفاق خوفناکی را منتظرم.»

آدم تنها با کسانی می‌تواند زندگی کند که به او رهایی می‌بخشند.

دیروز یه دوست تازه بهم گفت "خوش عکسی". حالا من از دیروز یه پروانه‌ی سفیدم که بالای یه باغ گل بال میزنه🌝🦋

من انتقام جو و کینه ای نیستم، اما حافظه ام در موردِ جراحات و تحقیرها، با وجودِ بزرگواری ام، بسیار قوی است... منم همینطور آقای داستایوفسکی

تحمّل تنهایی، از گداییِ دوست داشتن آسان‌تر است.

یکی از جملات مورد علاقم اینه: "قدردان اون زخمی باش که تورو به خدا نزدیک‌تر کرد...!"

خیلی سخته، آدم‌ها میرن، ولی فیلم‌ها و آهنگ‌هایی که بین‌تون رد و بدل می‌شده، انگار برای همیشه باقی می‌مونن.

دلم برای آدمای اینجا، عکساشون، موزیکاشون، برای دلخوشیاشون، لحظه‌هاشون تنگ شده. آدمهایی که فقط از پشت صفحه گوشی سهم قشنگی از روز و شب‌ برام داشتن. کاش یه روز تلگرام یه آپدیت بده که قابلیت «بوس به کله زدن» این آدمایی که دلخوشی کوچیک این زندگی دارک هستن رو داشته باشه. مگه نه؟(: