روزگار سبز🍃

بله، درست است. کشور آرام است. آرام همچون سردخانهٔ مردگان یا گورستان. مگر نه؟

از وقتی اینترنت برگشته هر کانال و ویدیویی رو که باز می‌کنم، همه از غمِ روزهای جنگ می‌نویسن. هیچکدوم از آدمایی که دنبالشون می‌کردم مث قبل نیستن، و همه انگار از زیر آوار بیرون کشیده شدن. تموم شهرای ایران انگار چشمشون رو روی ویرانی خودشون بستن و انگار به زور نفس می‌کشن. وسط حرفای پری یاد جمله‌ای از طاهره مافی افتادم: «قطرات باران موقع برخورد با زمین از هم می‌پاشند.» فکر کردم ما هم شبیه همون قطره‌ها شدیم؛ آدمایی که روحشون هزار تکه شده اما وانمود می‌کنن که چیزی نشده و دووم آوردن. بقول ما تراپیستا غمِ جنگ فقط تو روزهای جنگ نمی‌مونه؛ بعدتر، آروم‌آروم میاد، می‌شینه لابلای روزمرگی‌ها: یهو می‌بینی که چقدر فرسوده‌ای، یا یه صدای ساده چطور قلبت تو رو از جا می‌کنه و پرش می‌کنی. میدونم هممون یه غم بزرگ رو شبیه هم داشتیم و از بدترین روزها عبور کردیم، زخمی و فرتوتیم اما حداقل بر اون اندوه فائق اومدیم. #سهیلا_واله

اول صبح از خواب بیدار شدم، مثل همیشه سحرخیز. اولین کارم هر شروع روز، کنار زدن پرده‌هاست تا نور خورشید مهمان خانه‌ام شود و با تابش آن، انرژی بگیرم. سپس روبروی آینه می‌ایستم و با خودم مهربانانه سخن می‌گویم، زیبایی‌ها و داشته‌هایم را به یاد می‌آورم. منی که حالا هم عاشق خود هستم و هم معشوقه‌ی خودم. موهایم را به همان سبکی که قبلاً عادت داشتم، شانه می‌کشم؛ همان سبکی که زمانی در مکالمات تصویری‌ام با معشوقه‌ی سابق مد خاص مشترکمان بود. آرایشی ملایم و خانمانه می‌کنم. تصمیم گرفتم ناهار را غذایی بپزم که یادآور روزهایی است که اغلب به پیشنهاد معشوق سابقم با هم می‌خوردیم. البته این تصمیم از شب قبل بود و مواد لازم را از فریزر بیرون گذاشتم تا از حالت انجماد خارج شود. نگاهی به ساعت دیواری انداختم؛ باتری‌اش ساعت ۴:۴۵ صبح از کار افتاده بود. درست همان ساعتی که بیشتر اوقات همدیگر را با "صبح بخیر"هایمان شاد می‌کردیم. باتری نو گذاشتم و تنظیمش کردم. ساعت ۱۰:۱۰ صبح است. آه ساعت زنده‌ی جفت... ما یعنی من و او وقتی ساعت جفت می‌دیدیم، همدیگر را با ارسال چهارقلب قرمز به همراه دو نقطه‌ی وسط قلب‌های سرخ و آتشین باخبر می‌کردیم و عشق را در این ساعات به هم یادآور می‌شدیم. امروز همه چیز بوی گذشته و نشانه‌هایی از او می‌دهد… اما هیچ چیز مثل آن روزها نیست. زنی که حالا در آینه، نه تصویرِ گمشده‌ای، که تمامِ گمشده‌هایش را یافته است. زنی که معشوقِ خویش است و در این تنهاییِ پر از بودن، تمامِ جهان را در آغوش دارد، زندگی می‌کند. بادنجانِ سوخته‌ی بدون ذوق، یادآورِ طعمِ مشترکِ روزهای دور؛ و ساعتِ جفتی که دیگر نه پیامی می‌آورد و نه شوقی می‌انگیزد. #سهیلا_واله

‏فشار برای نرمال بودن در موقعیتی که نرمال نیست، می‌تواند خودش آسیب‌زا باشد. ‏گاهی سالم‌ترین واکنش، ناتوان بودن است.

امروزِ عزیز، تمامت را صرف این کردم که تظاهر کنم حالم خوب است در حالی که نیست، تظاهر کردم خوشحالم در حالی که نیستم، در مورد همه‌چیز در مقابل همه، تظاهر کردم.

سورنا، سردار اشکانی: اگر دشمن خورشید باشد، ما سایه‌اش را بر خاک ایران نمی پذیریم.

والله که از گرانقدرترین خون نخواهیم گذشت🖤

هنر، شکل متمدن دوام آوردن است.

پروانه‌ای که عصر قصه بود، شب پر کشید. خبر مرگ پروانه رو که به پسرک دادم، فقط گفت: گناه داشت… خدایا میشه دلش همیشه برای کوچیک‌ترین بال‌ها هم بتپه؟

و شاید همین چند ساعت آرامش، همان چیزی باشد که پروانه و دلِ ما هر دو نیاز داشتند. گاهی کافیست دستِ کوچکِ ما، چیزی را کمی بهتر کند تا دنیا، به اندازه‌ی خودش، کمی روشن‌تر شود. #سهیلا_واله

نمی‌دونم دلِ من زیادی حساسه یا قصه‌ها خودشون منو پیدا می‌کنن. انگار دنیا موجوداتِ ظریفش رو سرِ راهِ من می‌ذاره؛ درست وقتی که دلم آماده‌تر از همیشه‌ست برای دل‌سوزوندن. امروز عصر با پسرک رفتیم پشت‌بوم. بادِ بهاری بی‌قرار بود. من ایستاده بودم مقابل اسفند و هوا رو وارد ریه‌هام میکردم که یه پروانه توجهم رو گرفت. پروازش شبیه پرواز نبود؛ بیشتر شبیه تقلا بود. هر بار که می‌خواست جایی آروم بگیره، باد هلش می‌داد سمت دیگه. نزدیک‌تر که شدم فهمیدم پاش شکسته. بال‌هاش هنوز لطیف و سالم بودن، اما بدن کوچیکش انگار از ایستادن خسته بود. دلم نیومد همون‌جا رهاش کنم. آروم خم شدم، دستام رو سایه کردم دورش که باد کمتر اذیتش کنه. پسرک با چشم‌های گرد شده نگام می‌کرد، انگار یه اتفاق مهم وسط عصر معمولی‌مون افتاده باشه. با توافق هم آوردیمش خونه و گذاشتمش کنار گلدون گل، جایی که نور باشه اما باد نباشه. حالا پسرک هر چند دقیقه میره نگاهش می‌کنه و با صدای آروم میگه: «مامان خوابه…» با همون اطمینانی که فقط بچه‌ها دارن؛ انگار مطمئنه خواب، همه‌چیز رو خوب می‌کنه. نشستم و به این فکر کردم که چرا همیشه این‌طور میشه. چرا بند دلم زود گره می‌خوره به دردِ موجوداتِ کوچیک. انگار تا خیالم از حالشون راحت نشه، حال خودم هم سرِ جاش نمیاد. قرار گذاشتم وقتی باد آروم‌تر شد، ببرمش باغچه. بذارمش کنار گل‌ها تا از شهدشون بخوره، شاید کمی جون بگیره. شاید فقط بتونه بی‌دردتر بال‌هاش رو باز کنه. نمی‌دونم فردا دوباره پرواز می‌کنه یا نه. اما امروز فهمیدم مهربونی همیشه قرار نیست معجزه کنه اما همین مهربونی شاید  کوچیک‌ترین اما واقعی‌ترین شکلِ امید باشه. #سهیلا_واله

نمی‌دونم دلِ من زیادی حساسه یا قصه‌ها خودشون منو پیدا می‌کنن. انگار دنیا موجوداتِ ظریفش رو سرِ راهِ من می‌ذاره؛ درست وقتی که دلم آماده‌تر از همیشه‌ست برای دل‌سوزوندن. امروز عصر با پسرک رفتیم پشت‌بوم. بادِ بهاری بی‌قرار بود. من ایستاده بودم مقابل اسفند و هوا رو وارد ریه‌هام میکردم که یه پروانه توجهم رو گرفت. پروازش شبیه پرواز نبود؛ بیشتر شبیه تقلا بود. هر بار که می‌خواست جایی آروم بگیره، باد هلش می‌داد سمت دیگه. نزدیک‌تر که شدم فهمیدم پاش شکسته. بال‌هاش هنوز لطیف و سالم بودن، اما بدن کوچیکش انگار از ایستادن خسته بود. دلم نیومد همون‌جا رهاش کنم. آروم خم شدم، دستام رو سایه کردم دورش که باد کمتر اذیتش کنه. پسرک با چشم‌های گرد شده نگام می‌کرد، انگار یه اتفاق مهم وسط عصر معمولی‌مون افتاده باشه. با توافق هم آوردیمش خونه و گذاشتمش کنار گلدون گل، جایی که نور باشه اما باد نباشه. حالا پسرک هر چند دقیقه میره نگاهش می‌کنه و با صدای آروم میگه: «مامان خوابه…» با همون اطمینانی که فقط بچه‌ها دارن؛ انگار مطمئنه خواب، همه‌چیز رو خوب می‌کنه. نشستم و به این فکر کردم که چرا همیشه این‌طور میشه. چرا بند دلم زود گره می‌خوره به دردِ موجوداتِ کوچیک. انگار تا خیالم از حالشون راحت نشه، حال خودم هم سرِ جاش نمیاد. قرار گذاشتم وقتی باد آروم‌تر شد، ببرمش باغچه. بذارمش کنار گل‌ها تا از شهدشون بخوره، شاید کمی جون بگیره. شاید فقط بتونه بی‌دردتر بال‌هاش رو باز کنه. نمی‌دونم فردا دوباره پرواز می‌کنه یا نه. اما امروز فهمیدم مهربونی همیشه قرار نیست معجزه کنه اما همین مهربونی شاید کوچیک‌ترین اما واقعی‌ترین شکلِ امید باشه. #سهیلا_واله

زادروزِ شاعرِ سبزِ زبان و خیال هوشنگ جانِ ابتهاج که با هر بیتش جهان کوچک ما روشن میشود مبارک باد✨ یادش جاودان

با رفتارمان زخم می‌زنیم و امیدواریم با کلماتمان ترمیم کنیم! چه هیولای پاره‌وقتی هستی انسان.