فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

مدت‌هاست که دلم می‌خواد واسه یه بارم که شده دست از تقلا بردارم. از تلاش بیهوده و دل‌مشغولی بابت چیزایی که تغییرشون از توانم خارجه.

بعد از اتاقم، استخر مکان موردعلاقه‌مه.

واقعاً ملت ساده‌لوح و احمقی هستیم و نه تنها حافظه‌ی جمعی بسیار ضعیفی داریم بلکه توانایی تفکر نقادانه هم در مردممون دیده نمی‌شه.

An "eye for an eye" mentality doesn't solve anything, son. Just makes the whole world blind. 🎥Black Lightning

نمی‌دونم چرا اینطوری شدم ولی واسه کنکور اصلاً نمی‌تونم هیچی بخونم. به خاطر این همه اتفاقی که امسال برای کشور و برای خودم به شخصه افتاد، کنکور یه پروسه‌ی به شدت فرسایشی شد واسه‌م.

این وضعیتی که الان در اون قرار گرفتیم تاوان پنج دهه حماقت و سکوت جمعی ماست.

متن شماره ۵۶۹ ‏تنفر سوژه‌ای را که بارِ نفرت را حمل می‌کند نیز در مسیر نابودی می‌کشاند. نفرت، حامل خود را می‌بلعد. زیرا نفرت، انرژی‌ای ویرانگر است که همچون زهری روانی، پیش از آن‌که به ابژه برسد، رگ‌های روانِ سوژه را مسموم می‌کند. ‏سوژه می‌پندارد با پرخاشگری، از رنج و تهدید ابژه رهایی می‌یابد، اما در واقع خود را بیش از پیش به آن گره می‌زند و تکه‌هایی از هستی‌اش را در این تنش از دست می‌دهد. ‏نفرت، دیواری می‌سازد که هم ابژه را طرد می‌کند و هم سوژه را در سلولی تنگ زندانی می‌کند. در نهایت، امید است سوژه دریابد که نفرت، شمشیری است دولبه که پیش از شکافتن دیگری، قلب خودش را می‌درد. @Dosipus

حرف‌های زیادی برای زدن دارم ولی انقدر حوصله‌ی‌ حماقت مردم رو ندارم که کلاً ترجیح می‌دم چیزی نگم.

قابل‌توجه دوستانی که واسه‌شون سواله وضع پدر و مادرشون بعد از بازنشستگی چطور می‌شه:

مامانم یکی از این بازیایی که باید توپای همرنگ رو به هم بزنی تا بترکن نصب کرده بود، در فاصله سه چهار ماه (شایدم کمتر) تا لِوِل ۱۴۷۰ اش رفت😐

تنها بودن دردناکه، اما اینکه که آرزو کنید ای کاش تنها بودید، خیلی دردناک‌تره.

دیروز برای بار هزارم فیلم avengers: age of Ultron رو دیدم. یکی از دلایلی که انقدر دوستش دارم اینه که توی این فیلم اَوِنجِر موردعلاقه‌م، ویژن ساخته می‌شه.

حسینیه‌ی نزدیک خونه‌مون دیشب تا ۳ داشتن عر می‌زدن. باز الان داره صداشون میاد. بابا خفه شین بذارین در آرامش زندگیمو بکنم دیگه.