فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

حاضرم هر کاری واسه دوباره پیدا کردن خودم بکنم؛ متاسفانه اما این امر با یک داد و ستد ساده ممکن نیست. قضیه خیلی پیچیده‌تر از این حرفاست و راهنمایی و زمان می‌طلبه.

این روزها برایم شبیه یک زمین گل‌آلودند؛ هر قدمی که برمی‌دارم کفش‌هایم سنگین‌تر می‌شود و قدم برداشتن سخت‌تر؛ ولی هنوز تلاش می‌کنم و راه می‌روم و جا نمی‌زنم. کسی که جا نزده باشد، حتی اگر خوابش نامنظم باشد، حتی اگر بی‌دلیل نیمه‌شب از خواب بپرد، هنوز وسط بازی ایستاده. هنوز جرأت روبه‌رو شدن دارد.

می‌ترسم یه اشتباه بزرگ کرده باشم.

تازه هنوز نصف روز نگذشته بود یه emotional roller-coaster ای رو تجربه کردم که به نظرم واسه یه ماهم کافیه✨

آدم فکر می‌کنه برای تغییر باید حالش خوب باشه، اما واقعیت اینه که تغییر اغلب از دل روزای سیاه شروع می‌شه.

واقعاً خوشحالم که بالاخره داره هوا سرد می‌شه.

اگه در یک شرایط دیگه‌ای بودم، دوباره برای تغییر اسم شناسنامه‌ایم اقدام می‌کردم.

بعضی وقتا حس می‌کنم همه‌ی زندگیم بابتِ چیزی که نبودم، قضاوت شدم.

بچه‌ها جون این سیتکام رو دیدم که واقعاً جالب بود. البته طنزش بریتیشه که خب همیشه یه مقدار دارک‌تر و متفاوت از طنز آمریکاییه و شاید به مذاق هر کسی خوش نیاد، اما واقعاً پیشنهاد می‌کنم.

کاش انقدر دِدنِیم نمی‌شدم.

من بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی، می‌بینم.

مقایسه کردن زمانی عادلانه‌اس که همه‌جانبه باشه؛ تو فقط داری خوشی و موفقیت دیگران رو با خودت مقایسه می‌کنی نه درد و رنج‌هاشون رو.

کاش یه سری اتفاقات چهار پنج سال اخیر هیچوقت برام نمی‌افتاد. ۹۹ درصد خاطرات بد و تروماهای من ماحصل همین مدته.

من نمی‌خوام به زندگی توی این فلاکت عادت کنم.

من هيچ‌گاه آرزوى مرگ كسى را نكرده‌ام، اما برخى از آگهى‌هاى تسليت را با لذت خوانده‌ام. مارک تواين

بابام اگه توی یک مکالمه بحث سیاسی پیش نکشه می‌میره.