5AM

هی درِ بسته پشتِ درِ بسته؛ خیریتِ ما توی نرسیدنه؟

خیلی برام ناراحت‌کننده‌ست که یه سری آدمایی که خیلی دوسشون داشتم کارایی کردن که دیگه دلم باهاشون صاف نمی‌شه یا نمی‌تونم حس قبل رو بهشون داشته باشم؛ یعنی هر چی به درست شدن روابط فکر می‌کنم به این نتیجه می‌رسم که تنها راهش این بود که از اول خراب نمی‌شد و بس.

واقعاً با این قسمت که بعد این همه اتفاق مجبورم به زندگی ادامه بدم، مشکل دارم.

ترس، همیشگی نیست. ولی خشم، چرا…

طلوع آفتاب ایران، طعم خون می‌ده.

۵/۵/۵ خواستگاریِ بستی‌ه. بالاخره یه مناسبتی پیش اومد😍😂

هیچکس متوجه ناراحتی‌ت نمی‌شه تا زمانی که به خشم تبدیل بشه، و بعدش تو می‌شی آدم بده‌ی داستان.

🚶🏻‍♀️‍➡️

در تیر تماماً تیره‌بخت بودم و بس.

جنوب زدن داره اخه؟جنوب رو خدا زده. روزا خورشید و بی‌آبی و بی‌برقی می‌کنتت، شبا موشک آمریکایی. این چه زندگی‌ایه‌.

‏چرا رفتم؟ چون حرفات می‌گفت دوست دارم ولی رفتارات می‌گفت اهمیتی برات ندارم.

لحظاتی در زندگی هست که انسان ظاهراً ایستاده است، اما در انتهای وجودش همه‌چیز به زانو در آمده است.

سری بعدی که موشک اومد، فرار نمی‌کنم