ИНТЕРНЕТДАН КЕЛГАН КЕЛИН
Манисанинг баланд тоғларидан бирида, тонги қуёш ҳали тепаликлар ортидан бош кўтармай туриб, водий бўйлаб майин туман ёйиларди. Қарағайзорлар орасидан эсаётган салқин шамол қўйларнинг қўнғироқ товушларини олис-олисларга тарқатарди. Тоғ ёнбағридаги бу кичик қишлоқда ҳаёт барвақт бошланарди.
Бу қишлоқда ҳамманинг меҳрини қозонган бир оила бор эди: Файза ва Нурий. Қишлоқнинг сал юқорироғида, тош деворли кенг ҳовлида истиқомат қилишарди. Уйнинг орқасида каттагина молхона, ёнида ястаниб ётган боғ, пастроқда эса зайтунзорлар чўзилиб кетганди. Бомдод азони билан хонадонда тирикчилик бошланарди. Ўша куни ҳам шундай бўлди. Нурий таҳорат олиб, намозини ўқигач, эшик олдига чиқди. Ҳаво анча салқин эди. Тоғнинг мусаффо ҳавоси одамнинг дилини яйратарди. Бироздан сўнг эшик ғичирлаб, Файза қўлида чой идишлари билан чиқиб келди.
— Ўзингни эҳтиёт қил, Нурий, — деди у. — Саҳарлаб яна ташқарига чиқиб олибсан.
Нурий майин жилмайди.
— Тоғнинг ҳавоси бошқача-да, Файза. Одам бу ерда нафас олаётганини ҳис қилади.
Файза чой узатди.
— Тўғри айтасан-у, лекин ёшимиз ҳам бир жойга бориб қолди. Ўзингга эътиборли бўл.
Шу пайт молхонадан овоз келди. Қўранинг эшиги очилиб, ичкаридан баланд бўйли, кенг елкали бир йигит чиқиб келди. Бу — Алпарслон эди. Қўлида емиш солинган челак. Сочлари тўзғиган, юзида тонгги чарчоқ аломатлари бўлса-да, кўзларида меҳнаткашлик учқуни порларди. Нурий ўғлига қаради.
— Тонг саҳарлаб яна оёққа турибсан-да, ўғлим.
Алпарслон илжайди.
— Жониворлар оч, ота. Улар кутиб туришмайди.
Файза ўғлига фахр билан боқди.
— Аллоҳ сени бизга кўп кўрмасин, болам. Сен бўлмасанг, бу ишларни юритиш қийин бўларди.
Алпарслон емни тўкаётиб жавоб қайтарди:
— Мен сизларнинг ўғлингизман, она. Бу ишлар — бизнинг вазифамиз.
Қўйларнинг қўнғироқлари яна жаранглай бошлади. Товуқлар катакдан чиқди. Қуёш секин-аста тоғ ортидан кўтариларди. Бу оилани қишлоқда ҳамма танирди. Чунки улар нафақат меҳнаткаш, балки жуда олижаноб инсонлар эди. Бирор муҳтожнинг эшигига ун ташлаб кетиладиган бўлса, буни кўпинча Нурий қиларди. Бирор етим боланинг дафтари олиб берилса, буни Файза ўз зиммасига оларди. Қишлоқдагилар доим:
— Аллоҳ Нурий ва Файзадан рози бўлсин, — деб дуо қилишарди.
Аммо бу осойишта ҳаётнинг бир ташвиши бор эди. У ҳам бўлса — Алпарслоннинг уйланиши. Оқшом тушди. Кун бўйи меҳнат қилган оила дастурхон атрофига йиғилди. Тандир нон, пишлоқ, помидор, зайтун... Нурий бир муддат жимгина овқатланди. Сўнг томоқ қириб гап бошлади.
— Файза...
— Лаббай, Нурий.
— Бугун яна Ҳасан оғанинг ёнига ўтгандим.
Файза қизиқсиниб сўради:
— Хўш, нима деди?
Нурий бироз тин олиб, давом этди:
— Ўшаларнинг қизи Зайнаб бор-ку...
Алпарслон қошиқни дастурхонга қўйди, лекин бошини кўтармади. Файза дарров сўради:
— Ҳасан оға нима деди?
Нурий чуқур хўрсинди.
— Нима дерди... Яна ўша эски гап.
— Нима деди ахир?
— Дедики... "Нурий биродар, хафа бўлма-ю, лекин қизим давлат ишида ишлайдиган ўқимишли одамга, амалдорга тегаман деяпти".
Дастурхон атрофига сукунат чўкди. Файзанинг кўнгли ўксиди.
— Бизнинг ўғлимизнинг нимаси кам?
Нурий бошини сарак-сарак қилди.
— Ҳеч қанақа ками йўқ.
Алпарслон ним табассум қилди.
— Қўяверинг, она.
Файза аччиқланди.
— Қандай қўяверамиз, болам?
Алпарслон вазмин оҳангда гапирди:
— Исташмаса, мажбурлик йўқ.
Нурий ўғлига қаради.
— Ўғлим, қара... Биз сени ўқитишни истагандик. Лекин сен қишлоқда қолишни танладинг.
Алпарслон бошини кўтарди.
— Бундан пушаймонмисиз, ота?
Нурий дарров жавоб берди:
— Асло! Сен бизнинг фахримизсан.
Файза ҳам қўшимча қилди:
— Сен бизнинг суянчиғимизсан.
Алпарслон жилмайди, лекин кўзларида енгил мунг бор эди.
— Мен тупроқни севаман, ота. Шаҳарни эмас.
Нурий секин гапирди:
— Лекин замон ўзгарди, ўғлим... Энди ҳамма қизини шаҳарликка, амалдорга бергиси келади.
Алпарслон бошини эгди.
— Демак, мен ҳеч ким орзу қилган куёв эмас эканман.
Файза эътироз билдирди: