— Чунки шайтон болангиз, эшитдингизми, сизнинг болангиз! Чақиринг эрингизни. Чақиринг, дадажонимнинг дўстини. Менга ҳам айтиб берсин дўстликлари ҳақида…
— Нималар деяпсиз, қизим?..
— Нима деб алдадингизлар дадамни? Нимани яширдингиз?! Фарзандингиз гиёҳванд эканини айтдингизми ё алкашлигиними. Балки, унинг…
Жамила бирдан жим бўлди. Ранги докадек оқарди. Ҳансираганча нафас олиб, қайнонасининг олдига аранг етиб келди-ю, оёқлари остига чўккалади.
— Мен фақат билмоқчиман, — деди юзини кафтлари билан яширганча сим-сим йиғлаб. — Айтинг, илтимос! Отам шуларга кўз юмиб, қизини қўлларингизга тутқаздими ёки отамни ҳам алдаганмидиларингиз?
Насиба опа жавоб беролмади. Келинини маҳкам қучоқлаб, у ҳам йиғлашга тушди.
* * *
— Темур, сени сўраб келишибди, болам.
Остонада турган онасининг ҳолатини кўриб, Темур ҳайрон бўлди. Сўраб келишса, нима қилибди? Ким экан, деган ўйда остонага қараб юрди.
— Болам, сен менинг боламсан, шуни унутма!
Онаси нимага ишора қилаётганини яхши тушунди. Ҳар гал ўғли тушкун бўлиб қолса, изтироб чекаётса, айниқса, олдида йўллар кўп бўлиб, бирор қарор қабул қилиши керак бўлса, шундай дерди онаси.
«Онангнинг фарзандисан, отангга тортмаслигинг керак!»
Бу гапдан сўнг баттар ажабланган Темур боши ғовлаганча кўчага чиқди. Чиқди-ю, Жамилага кўзи тушди…
Жамила лом-мим демади. Темурнинг онаси — Малоҳат ая меҳмонни тўрга ўтқазди. Университетда ўқийдиган, ўқиши сабаб уларникида яшайдиган синглисининг қизи Сабоҳат ҳам уйда эди. Хола-жиян зир-зир югуриб, дастурхон ёзди Ҳар икки гапининг бирида «Болам, болам»лаб, кўнглига қаради Малоҳат ая. Сўнг ҳалиям эшикка суяниб, сўппайганча турган ўғлига маъноли қараб, секин Сабоҳат иккаласи хонадан чиқишди. Уларнинг гапига эшик ортидан қулоқ осиб туришди.
— Турмушимни бузинг! — деди Жамила кутилмаганда тап тортмай.
— Нима?!
— Турмушимни бузинг, деяпман, бўлди, ортиқ чидолмайман! — Жамиланинг жазаваси тутиб, Темурга ўшқира кетди. Жуда узоқ гапирди. Нолиди, йиғлади-сиқтади, қарғади. Сўнг жавоб кутди. Темур қизнинг олдига келиб ўтирди.
— Нима бўлди? Нима гап?
— Мен у тўнғиз билан яшолмайман.
— Нега?
— Илтимос, турмушимни бузинг, ялинаман, ёлвораман, оёғингизга бош қўяй, фақат…
Бир баҳя қолди Темур Жамилани одати бўйича юпатишига. Бехосдан ҳушига келди. Ўзини қўлга олди.
— Нега бундай қиляпсан, Жамила? Озгина сабр қилсанг, балки, унга кўнглинг тушиб қолар.
— Нима?! — худди ажабтовур ҳолатга гувоҳ бўлаётгандек кўзлари катта-катта очилди Жамиланинг. — Нима? Сиз унга кўнглим тушиб қолиши ҳақида ўйлаяпсизми? Ўшанга-я?! Ўша маразга-я? Биласизми, у ким? Ҳайвон у! Ҳайвон, бузуқи! Хотин зотини жинсий эҳтиёж чораси деб биладиган, шаҳвоний ҳирсдан бўлак ҳиссиёти йўқ муртад у! Яна гиёҳванд ҳам, яна пиёниста ҳам! Эртага фарзанд кўргудек бўлсак, боласиниям пуллаб юборадиган мараз!
— Бўлди қил! — бу гал Темурнинг овози баланд чиқди. — Эсингни йиғиб ол. Агар айтганларинг чин бўлса, отангга айт, онангга айт. Ажраш, вассалом. Аммо бошқа менинг хонадонимга қадам босма!
— Темур ака?
— Унут Темур акангни, мен уйланяпман! — деди бошқа чораси қолмаган Темур айни паллада гапиришга сўз тополмай. — Унаштирувим бўлди!
— Ёлғон, ёлғон гапиряпсиз, кўзимга қаранг!
— Қарамайман, нима эди?! — бақирди Темур. — Нима қиласан? Мажбур қиласанми? Қайси калланг билан ўйладинг мени бировнинг турмушини бузишга қодир деб. Яна бир гап, мен уйлан-япман. Сабоҳат!
Эшик ортида уларга қулоқ осиб турган хола-жиян ялт этиб, бир-бирига қаради.
— Сабоҳат дедим!
Сабоҳат оёқ-қўллари қалтираганча, дир-дир қалтираб ичкарига кирди. Унинг ранги ўчиб кетганди.
— Чақирдингизми? — деди базўр.
— Унинг исми Сабоҳат, — деди Темур Жамилага ўгирилиб, — унаштирилганмиз, келаси ойда тўй. Бу уйга бошқа қадам қўйма. Энди кет, кўзимга кўринма!
Жамила карахт бўлиб қолди. Тўғри, аслида, бу ёққа келаётганидаёқ кўнгли сезганди Темур унга бемаънигарчилик қилаётганини айтиб, қайтариб юборишини. Аммо бунақа муомала билан ҳайдашини тасаввур этолмаганди. Ўйларини ўйлаб улгурмасидан, Темур қизнинг билакларидан ушлаб, ўрнидан турғазди.