Eror 1000 + 1

غم های بزرگم رو تبدیل به کیک شکلاتی کردم.

آدم یکی رو نمیخواد فقط بخاطر اینکه باهاش چهارتا عکس دو نفره بندازه و بره بیرون ‌دور و دور و چهار تا عزیزم و عشقم بشنوه که... آدم یکیو رو میخواد که وقتی خودتم حوصله ی خودتو نداری اون بفهمتت؛ وقتی نیستی و حوصله ی بقیه رو نداری ازت دفاع کنه! جوری که حس کنی از خودت بیشتر دوستت داره همینقدر عمیق.

‏من خیلی (بخدا خودمو نگرفتم فقط خجالتی‌ام و هنوز یخم وا نشده تا پارتون كنم) هستم.

غم خیلی صبوره. صبر می‌کنه وقتی با خنده از همه خداحافظی کردی، وقتی برگشتی خونه و چراغ‌ها رو روشن کردی، وقتی تنها تو آشپزخونه تکیه دادی به کابینت، درست همون لحظه که زل زدی به کتری و منتظری که آب جوش بیاد میاد سراغت.

چرا اونو یادَم نِمیره چرا این قَلب لَعنتیم آدَم نِمیشه چرا چرا پُر چرائه تو سَرم بو میکنم لباسِشو هَمش هِی از خیابونشون رَد میشم شایَد یکبار دیگه ببینَمش باز

مهربونیم، احساساتم، صبر و حوصلم، اعتمادم، انگیزم، ذوقم، همشون گاییده شدن.

به قول احمد كايا : امروز هم نمردم مادر !

خوبم، تا وقتی یاد گذشته نیوفتم.

بی تو آوارم و در خویش فرو ریخته‌ام ای همه سقف و ستون و همه آبادی من. -حسین منزوی