نیک

5/5/5

«مالیخولیا: آن هنگام که نمی‌توان نامی برای اندوه گذاشت.» _ژوزف ژوبر «اندوه، ۱۹۰۰» از هنری مارتین «sorrow, 1900» By Henri Martin

You call the heroes and I call them whores

در آینه ها

۹۳:۴۸ دوستت دارم

کدوم آدم سالمی تابستون سرمامیخوره

ما دستامون‌و نمیشوریم اونا همدیگه رو میشورن و ما مثل اسکل‌ها نگاهشون میکنیم.

یاد جوک نیکا در مورد دست شستن افتادم.

بهت نگاه که میکنم ، لذت میبرم . همه چی همینجا جمع شده ،‌ بین چشمات و لبات ، تو صورتت. پلی لیست ما ، مثل همیشه ، مثل همه این سالا که میخوندیم و مست میکردیم و میگشتیم من و تو ، قسمت ثابت این برنامه ایم قسمت ثابت خوشیا قسمت ثابت گریه ها با همین حسای یهویی وسط یه جمله یا یه کلمه مسخم ، شلم ، رهام به چشات که فکر کنم بازی تمومه بردی بزن آهنگ بعدی

به هر حال ، این شهر به دیوونگیشه

کدوم شهرو باور کنم ، تو به من بگو

واقعی باش.

تا حالا انقدر تو زندگیم نخواستم رونالدو گل بزنه

خواب و این صحبت ها

دلتنگ میخوابم مثل تو

Chungking express

اگه هیچ‌وقت رها نکنی، دیگه نوری به زندگیت نمی‌تابه.