𝗠𝗜𝗗𝗡𝗜𝗚𝗛𝗧

«چون واقعیت این است که شانه بالا می‌اندازم و، هرچند می‌دانم باز همان آش است و همان کاسه، ادامه می‌دهم. با وجودی که مهربانم و تمام تلاشم را می‌کنم که خیرخواه و مفید باشم، خوب یا بد، دست آخر می‌بینم که هیچ احساساتی ندارم. در اعماق وجودم، فارغ از هر اتفاقی همان‌طور سردم و در برابر احساس افسوس، اندوه یا شادی نفوذناپذیرم، ولو این‌که می‌توانم چنان خوب به چنین حالاتی تظاهر کنم که حتی خودم هم گاهی باورم می‌شود. چیزی که می‌خواهم بگویم این است که عجیب بی‌احساسم. روح من ساکن برکه‌ای است فرورفته در سکوت. برکه‌ای ساکن، عمیق، زیبا، آرام و سرد.» - مغز اندرو، ای. ال. دکتروف