並行死

خدایا

حالوم خراب

حالت خرابه

ریحانه عشقمه دیگه

پیش خودم میگفتم زیر این ماسک ساکت مشکی یه باذوق هست که وقتی از چیزای موردعلاقش حرف میزنه چشماش برق میزنه

تقصیر من نیست کائنات کوفتی داره منو برمیگردونه سمت خودش.

من برای دوست مجازی جدیدم ویس فرستادم. و اون محبور شد صدای زشت منو گوش کنه.

This was the end of this fucking world.

ولی من میخواستم زمان ماه سرخ ببوسمش.

صدای برخورد کفش هایش روی زمین از خواب بیدارم کرد. او به سمت من میدوید. اسمان آغشته به خون او بوی مرگ میداد. ماه سرخ فرا رسیده بود. من زیر درختی نشسته بودم و به شهاب سنگ های در دل تیرگی شب می نگریستم. مرگ به دست او برایم شیرین بود. حاضر بودم خونم را تقدیم او کنم تا زنده بماند. نزدیک و نزدیک تر میشد. لبخند از روی لبانم کنار نمیرفت. من برای مرگ اماده بودم.

بغل میخام

خستم

خیلی زیاد

حوصلم سررفته راستش

شاید میتونستم خودمو دوست داشته باشم

کاش یه چصه خوشگل بودم اه

اخه زن یکم یه چصه وا بده

دهن ملتو با چصناله و کصشر سرویس نکنم.

که هر شب

اوف کاش شبا بگیرم بخوابم.